Lewica narodowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Lewica narodowa – forma nacjonalizmu oparta na równości społecznej i prawie do narodowego samostanowienia[1]. Ma korzenie we francuskim Jakobiniźmie[1] i łączy kultywację świadomości narodowej z lewicowymi wartościami. Lewicowy nacjonalizm najczęściej sprzeciwia się imperializmowi i kolonializmowi[2][3] i odrzuca cechy prawicowych form nacjonalizmu, w tym etnonacjonalizm[2].

Przykładami ruchów lewicy nacjonalistycznej są Indyjski Kongres Narodowy, Szkocka Partia Narodowa w Wielkiej Brytanii, irlandzki Sinn Féin oraz Afrykański Kongres Narodowy. W Europie, lewicowi nacjonaliści historycznie stali na czele ruchów na rzecz autonomii w Kraju Basków, Katalonii, Galicji i Sardynii[4]. W Polsce cechy lewicowego nacjonalizmu wykazywała Polska Partia Socjalistyczna, określana jako lewica niepodległościowa i partiotyczna.

Przypisy

  1. a b Anne Sa’adah: Contemporary France: a Democratic Education. Rowman Littlefield & Publishers, Lanham 2003. S. 17–20.
  2. a b Angel Smith i Stefan Berger: Nationalism, Labour and Ethnicity 1870–1939. Manchester University Press, Manchester und New York 1999. S. 30.
  3. Gerard Delanty i Krishan Kumar: The SAGE Handbook of Nations and Nationalism. Sage Publications Ltd., London, Thousand Oaks (Kalifornien), New Delhi 2006. S. 542.
  4. Entrevista a Marcel Farinelli: “Córcega y Cerdeña forman un archipiélago invisible al tener sus islas nacionalismos de signo opuesto"