Organizacja Wyzwolenia Palestyny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Organizacja Wyzwolenia Palestyny (OWP) (arab. منظمة التحرير الفلسطينية) − organizacja polityczna uważająca się za reprezentację narodu palestyńskiego.

Historia[edytuj]

Utworzona w 1964 roku w Jerozolimie[1]. Inicjatorem sformowania OWP była Liga Państw Arabskich[2]. Celem utworzenia OWP była integracja działalności ugrupowań palestyńskich[2].

W 1969 roku przewodniczącym OWP został Jasir Arafat z ruchu al-Fatah[1]. Rok później został głównodowodzącym wszystkich ówczesnych palestyńskich oddziałów partyzanckich[3]. Od tej pory al-Fatah wiedzie w OWP przewodnią rolę[1].

OWP podlegały oddziały partyzanckie stacjonujące w Libanie i Jordanii[3]. Z terenów przygranicznych atakowały one Izrael[3]. Palestyńskie struktury rozrosły się, przybierając formę „państwa w państwie”[3]. Palestyńczycy stworzyli własny system socjalny i podatkowy, kontrowali ulice i podważali znaczenie rządzących[3]. We wrześniu 1970 roku coraz śmielsze działania Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny sprowokowały otwartą wojnę pomiędzy Palestyńczykami a jordańskim rządem (Czarny Wrzesień)[4]. Strona palestyńska została wsparta przez oddziały wojska syryjskiego. Pomimo to OWP została wyparta z Jordanii. Tamtejsze struktury grupy przeniesione zostały do Jordanii[5].

W 1970 roku OWP uznana została za jedyną reprezentację ludności palestyńskiej przez Ligę Państw Arabskich, w 1972 roku przez Organizację Jedności Afrykańskiej, a w 1973 roku przez Ruch państw niezaangażowanych[6].

W 1971 roku członkowie OWP i al-Fatah powołali organizację terrorystyczną Czarny Wrzesień[5]. Formacja odpowiedzialna była za masakrę izraelskich sportowców w Monachium w 1972 roku[7]. W odwecie za masakrę izraelskie służby przeprowadziły serię zamachów na przywódców OWP[8].

W 1973 roku OWP opuścił Abu Nidal. Założył on ekstremistyczną organizację Rewolucyjna Rada Fatah[9]. Celem terrorystycznych ataków Nidala stały się także struktury OWP[9].

W 1973 roku Arafat wystąpił przed delegatami posiedzenia plenarnego Organizacji Narodów Zjednoczonych. Wkrótce potem ONZ uznała prawo Palestyńczyków do samostanowienia[10].

W 1976 roku do OWP przyłączył się Front Wyzwolenia Palestyny dowodzony przez Abu Abbasa[9].

W 1982 roku struktury OWP w Libanie zostały zniszczone przez armię izraelską. Umiarkowane skrzydło organizacji z Arafatem przeniosło się do Tunisu, radykałowie natomiast do Damaszku[5].

W 1988 roku OWP uznała istnienie Izraela[11]. Wkrótce potem formacja zadeklarowała odejście od metod terrorystycznych[11]. W latach 90. OWP rozpoczęła rozmowy z Izraelem. W 1993 roku Arafat kierował rozmowami z Icchakiem Rabinem, które zaowocowały utworzeniem Autonomii Palestyńskiej[6]. W 1994 roku Arafat i Rabin otrzymali za to Pokojową Nagrodę Nobla[6]. Struktury Autonomii zdominowane zostały przez OWP[6]. OWP nie potrafiła podporządkować sobie najbardziej radykalnych organizacji palestyńskich ani zmusić Izrael do dalszych ustępstw. W efekcie organizacja stała się obiektem agresji jednych i drugich[6].

Od śmierci Arafata w 2004 roku przewodniczącym OWP jest Mahmud Abbas[6].

Członkowie[edytuj]

Do OWP wchodzą al-Fatah, Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (wystąpił z grupy na lata 1974-1981), Front Wyzwolenia Palestyny, Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny, Arabski Front Wyzwolenia, Palestyński Ludowy Front Walki[9], As-Sa’ika, Palestyńska Partia Ludowa i Palestyńska Unia Demokratyczna[12]. OWP bezpowrotnie opuścił Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Główne Dowództwo[13].

Ideologia[edytuj]

Jest świecką organizacją separatystyczną. Celem OWP jest utworzenie niepodległego państwa palestyńskiego[14]. Niepodległa Palestyna według OWP miałaby być państwem demokratycznym i świeckim[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Terroryzm s. 45
  2. a b c Organizacja Wyzwolenia Palestyny (pol.). encyklopedia.pwn.pl. [dostęp 2017-09-15].
  3. a b c d e Terroryzm s. 47
  4. Terroryzm s. 47-48
  5. a b c Terroryzm s. 48
  6. a b c d e f Organizacja Wyzwolenia Palestyny (pol.). portalwiedzy.onet.pl. [dostęp 2017-09-15].
  7. Terroryzm s. 49
  8. Terroryzm s. 50
  9. a b c d Terroryzm s. 51
  10. Terroryzm s. 53
  11. a b Terroryzm s. 54
  12. Leftist Parties of the World (ang.). http://www.broadleft.org/ps.htm.
  13. Terroryzm s. 52
  14. Terroryzm s. 31

Bibliografia[edytuj]

  • Wilhelm Dietl, Rolf Tophoven, Kai Hirschmann: Terroryzm. Warszawa: 2012. ISBN 9788301160197.