Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny
ilustracja
Data założenia 1967
Ideologia polityczna leninizm, nacjonalizm
Strona internetowa

Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (arab. الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين) – palestyńska organizacja nacjonalistyczna.

Zbrojnym skrzydłem organizacji są Brygady im. Abu Alego Mustafy[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

George Habasz w 1969

Powstał w grudniu 1967 roku[2] z połączenia Arabskiego Ruchu Narodowego, Ruchu Powrotu, Organizacji Młodzieży Zemsty oraz Palestyńskiego Frontu Wyzwolenia[3][4]. Twórcą i pierwszym liderem Ludowego Frontu był George Habasz[5][6].

Jego pierwotną siedzibą była Jordania, gdzie zdobył dużą popularność w obozach dla uchodźców[3].

Od początku pełnił funkcję antyizraelskiego ruchu partyzanckiego[3]. Przy Ludowym Froncie działała młodzieżowa przybudówka „Młode Lwy“, która również prowadziła działalność bojową[4]. Ludowy Front od 1968 roku zaangażował się w międzynarodowy terroryzm, rozgłos zdobył dzięki spektakularnym porwaniom samolotów[7][8][9].

W lipcu 1968 roku odbył się Zjazd Ludowego Frontu, w którego trakcie uznano marksizm za platformę ideową ruchu[3]. Na początku 1969 roku odbył się I Kongres LFWP, na którym oficjalnie przyjęto doktrynę leninizmu[8], a za priorytet uznano walkę o niepodległość[8]. Wolność Palestyńczycy osiągnąć mieli dzięki walce partyzanckiej[8]. Wśród haseł przedstawionych na kongresie znalazł się również postulat walki z „reakcyjnymi“ reżimami arabskimi[8]. Formację zreorganizowano na wzór partii komunistycznej[8]: utworzono stanowisko sekretarza generalnego, które objął George Habasz oraz wybrano członków Komitetu Centralnego i Biura Politycznego[8].

W latach 1968–1969 w Ludowym Froncie doszło do rozłamów na tle ideologicznym oraz stosunków z rządami krajów arabskich. W październiku 1968 roku z organizacji odszedł Ahmad Dżibril, który stworzył Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Główne Dowództwo[3]. Dżibril odchodząc z Ludowego Frontu, pociągnął za sobą działaczy niechętnych marksizmowi[3][5], grupa stanowiła 1/4 ogółu członków LFWP[9]. W lutym 1969 roku z LFWP wyłamał się Ludowo-Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny (następnie pod nazwą Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny) Najifa Hawatima, rozłamowcy głosili radykalne hasła trockizmu i maoizmu oraz oskarżali Habasza o zbytnią uległość wobec rządów państw arabskich[10][5].

W 1970 roku miejsce miało 220 operacji partyzanckich LFWP na Terytoriach Okupowanych, co stanowiło apogeum zbrojnej działalności organizacji[8].

We wrześniu 1970 roku uczestniczył w wojnie z jordańskim rządem (Czarny Wrzesień)[11]. Konflikt zakończył się porażką Palestyńczyków, a LFWP wycofał się do Libanu[8], skąd kontynuował zbrojną działalność[8].

W 1982 roku przeniósł struktury do Syrii[8], gdzie zawiązał przymierze z najbardziej radykalnymi grupami palestyńskimi[8].

Pod koniec lat 80. odegrał ważną rolę w pierwszej intifadzie[12][8]. W kolejnych latach jego pozycja uległa jednak osłabieniu, związane to było z rozpadem Związku Radzieckiego i kompromitacją idei marksistowskich[13].

Partyzant LFWP w 1969 roku

W 1993 roku potępił porozumienia z Oslo[8][14], a w 1994 roku jordańsko-izraelski traktat pokojowy[8].

W 1996 roku zabronił swoim członkom startować w wyborach do Palestyńskiej Rady Legislacyjnej[14].

W maju 2000 roku Habasz ze względów zdrowotnych, ustąpił ze stanowiska sekretarza generalnego LFWP[5][13]. Jego następcą został Abu Ali Mustafa (właściwie Mustafa Ali Kasam Zabri)[5], który zginął, gdy 22 sierpnia 2001 roku izraelski helikopter odpalił trzy rakiety w jego biuro[14][13]. Kolejnym sekretarzem generalnym został Ahmad Sa'adat[14][13].

Po wybuchu intifady Al-Aksa jego członkowie weszli do koalicji Palestyńskie Siły Narodowe i Islamskie, która koordynowała działalność ruchu oporu[15][16]. W trakcie powstania prowadził wzmożoną działalność terrorystyczną, obejmująca także zamachy samobójcze[14][5]. W efekcie, w październiku 2001 roku władze Autonomii Palestyńskiej zdelegalizowały Brygady im. Abu Alego Mustafy, zbrojne skrzydło Ludowego Frontu[1].

Nie wystawił kandydata w wyborach prezydenckich w Autonomii Palestyńskiej w styczniu 2005 roku, wezwał jednak zwolenników do głosowania na Mustafę al-Barghusiego[13]. Wziął za to udział w wyborach lokalnych w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu, uzyskując poparcie rzędu 2-3%[13]. W wyborach parlamentarnych w styczniu 2006 roku wystartował pod nazwą lista „Męczennik Abu Ali Mustafa“[13], zdobywając 4,25% głosów, wprowadził trzech kandydatów do Rady Legislacyjnej[17][14]. Wśród nowo obranych parlamentarzystów znalazł się Sa'adat[14]. Polityk w marcu tegoż roku został uprowadzony przez Izraelczyków[5], a następnie skazany na 30 lat pozbawienia wolności za dowodzenia „nielegalną organizacją terrorystyczną”[14].

W ostatnich latach Brygady im. Abu Alego Mustafy atakują siły izraelskie na granicy z Gazą i wystrzeliwują rakiety Kassam na terytorium południowego Izraela[18][19].

Najważniejsze ataki przeprowadzone przez grupę[edytuj | edytuj kod]

  • 22 lipca 1968 roku terroryści uprowadzili lecący z Rzymu do Tel Awiwu samolot izraelskich linii lotniczych El Al. Napastnicy skierowali samolot do Algieru, gdzie rozpoczęli negocjacje z rządem Izraela. Ludowy Front zgodził się wypuścić wszystkich zakładników, w zamian za zwolnienie grupy więźniów palestyńskich[7].
  • 26 grudnia 1968 roku napastnicy ostrzelali samolot linii El Al w Atenach. W ataku zginęła jedna osoba, dwie zostały ranne, a samolot został ciężko uszkodzony[7].
  • 20 lutego 1969 roku LFWP zdetonował bombę w jerozolimskim supermarkecie. Zginęło dwóch Izraelczyków, a 20 innych zostało rannych[7].
  • 9 września 1969 roku aktywiści LFWP i „Młodych Lwów“ wrzucili granaty do izraelskich ambasad w Holandii i RFN oraz do biura linii El Al w Belgii[4].
  • 21 grudnia 1969 roku trzech Palestyńczyków zostało zatrzymanych przez ateńską policję. Aresztowani usiłowali dostać się do samolotu linii Trans World Airlines. Palestyńczycy posiadali przy sobie broń, granaty oraz deklarację twierdzącą, że samolot został porwany w imieniu Ludowego Frontu[20].
  • 18 lutego 1970 roku fedaini wdali się w strzelaninę z ochroną w samolocie linii El Al na lotnisku w Zurychu. Zginął pilot i jeden z terrorystów, drugi pilot został ranny[7][15].
  • 6 września 1970 roku LFWP uprowadził trzy samoloty. Jeden z nich został skierowany do Kairu, gdzie został zniszczony, reszta trafiła na lotnisko Dawson's Field w Jordanii. Trzy dni później terroryści porwali kolejny samolot, który również trafił do Dawson's Field. 12 września terroryści wysadzili wszystkie trzy samoloty znajdujące w Dawson's Field. Niemal wszyscy pasażerowie zostali wypuszczeni na wolność, w niewoli pozostali jedynie amerykańscy Żydzi i obywatele Izraela. Zwolniono ich w zamian za zwolnienie Palestyńczyków z europejskich więzień[21][15].
  • 22 lutego 1972 rok fedaini uprowadzili samolot linii Lufthansa lecący z Nowego Delhi do Aten. Załoga samolotu zmuszona została do lądowania w Jemenie[15].
  • 4 kwietnia 1973 roku bojownicy usiłowali wysadzić samolot linii El Al na lotnisku w Rzymie [15].
  • Wadi Haddad zlecił terroryście „Szakalowi“ zamach na szczyt OPEC w Wiedniu w grudniu 1975 roku. W 1976 roku polityk został za to usunięty z kierownictwa Ludowego Frontu[23].
  • W październiku 1977 roku czteroosobowe komando LFWP porwało samolot Lufthansy „Landshut” i skierowało go do Mogadiszu. W trakcie porwania jeden z członków załogi został zastrzelony przez terrorystów. Terroryści zażądali od rządu Niemiec Zachodnich zwolnienia więzionych członków Frakcji Czerwonej Armii. W nocy z 17 na 18 października jednostka GSG 9 odbiła zakładników, zabijając przy tym trójkę napastników[24].
  • 20 maja 1978 roku terroryści usiłowali przeprowadzić zamach na pasażerów samolotu linii El Al na lotnisku w Paryżu[15].
  • W październiku 2001 roku Brygady im. Abu Alego Mustafy przyznały się do zabójstwa izraelskiego ministra Rechawama Ze’ewi[14][18].
  • 16 lutego 2002 roku terrorysta-samobójca zdetonował na sobie ładunek wybuchowy w pizzerii w mieście Karne Szomeron. W zamachu zginęło trzech Izraleczyków, a 30 zostało rannych[18].
  • 19 maja 2002 roku terrorysta-samobójca zdetonował na sobie ładunek wybuchowy, zabił trzech Izraelczyków i ranił około 60 innych. Zamach zorganizowany został w mieście Netanja[18].
  • 20 czerwca 2002 roku bojownicy wkroczyli do Itamar, gdzie zabili pięciu Izraelczyków, a ośmiu ranili[18].
Pomnik upamiętniający męczenników LFWP w mieście Kalkilja
  • 25 grudnia 2003 roku terrorysta-samobójca zdetonował na sobie ładunek wybuchowy, zabijając czterech Izraelczyków i raniąc ponad 20 innych. Atak miał miejsce w Geha[18].

Relacje z OWP[edytuj | edytuj kod]

W 1968 roku przystąpił do Organizacji Wyzwolenia Palestyny (OWP)[25][6][8]. W 1974 roku LFPW wycofał swoich członków z Komitetu Wykonawczego OWP, formalnie pozostając jednak członkiem OWP[23][8]. Ludowy Front motywował swoją decyzję sprzeciwem wobec umiarkowanego kierunku obranego przez OWP pod kierownictwem Jasira Arafata[8]. Po wystąpieniu z Komitetu Wykonawczego OWP, LFWP współtworzył Front Odmowy – koalicję radykałów odrzucających możliwość porozumienia z Izraelem[26]. Do Komitetu Wykonawczego powrócił w 1981 roku[23][8].

Konflikt między LFWP i OWP odżył w połowie lat 80[8]. Organizacja skrytykowała wtedy nawoływanie Jasira Arafata i króla Jordanii Husajna ibn Talala do zajęcia wspólnej pozycji w negocjacjach z Izraelem[8].

W 1985 roku współtworzył konkurencyjny względem OWP i Arafata Palestyński Front Ocalenia Narodowego[8].

W styczniu 1992 roku ponownie opuścił Komitet Wykonawczy OWP[13]. W latach 1993–1998 przynależał do Połączonych Sił Palestyńskich, będących koalicją przeciwników porozumienia z Oslo[8]. Przystępując do koalicji, Ludowy Front ustalił również bojkot instytucji OWP[15].

W sierpniu 1999 roku na spotkaniu w Kairze, kierownictwo LFWP pojednało się z Jasirem Arafatem[8], co umożliwiło przeniesienie siedziby Ludowego Frontu z Damaszku do Ramallahu na Zachodnim Brzegu[8][13].

Relacje z zagranicznymi grupami terrorystycznymi[edytuj | edytuj kod]

Współpracował z ugrupowaniami takimi jak: Frakcja Czerwonej Armii, Czerwone Brygady, Pierwsza Linia, Komórki Rewolucyjne, Japońska Armia Czerwona, Organizacja na rzecz Arabskiej Walki Zbrojnej, Hezbollah i Ormiańska Tajna Armia Wyzwolenia Armenii[14][23][27][28][29][30][18].

Aktywistka Ludowego Frontu, Lajla Chalid na wiecu politycznym w Sztokholmie (2016)

Wsparcie zagraniczne[edytuj | edytuj kod]

Wspierany jest przez Syrię i Iran[6][12]. Dawniej mógł też liczyć na pomoc Libii[12], Chin, Związku Radzieckiego[18], Jemenu Południowego[31] i Korei Północnej[32].

Liczebność[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1970 roku grupował 4000 fedainów[33].

Na początku XXI wieku liczył od 800 do tysiąca członków[18][6][34].

Ideologia[edytuj | edytuj kod]

Wyznaje poglądy marksistowsko-leninowskie[5][6] i nacjonalistyczne[14], deklaruje świeckość, dawniej w jego programie widoczne były wpływy maoizmu[35]. Celem Ludowego Frontu jest utworzenie niepodległego państwa palestyńskiego[12] oraz likwidacja Izraela[36].

Jako organizacja terrorystyczna[edytuj | edytuj kod]

Figuruje na liście organizacji terrorystycznych Departamentu Stanu USA[37] i Unii Europejskiej[38].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Zbrojne skrzydło LFWP nielegalne (pol.). wiadomosci.wp.pl. [dostęp 2017-12-07].
  2. Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) (ang.). jewishvirtuallibrary.org. [dostęp 2017-12-27].
  3. a b c d e f Palestyńczycy. Ich życie i walka s. 234
  4. a b c d Encyklopedia terroryzmu s. 294
  5. a b c d e f g h Terroryzm s. 45-46
  6. a b c d e Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena s. 125
  7. a b c d e f Encyklopedia terroryzmu s. 295
  8. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y What Is the Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP)? (ang.). israelipalestinian.procon.org. [dostęp 2017-11-23].
  9. a b Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne s. 21
  10. Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne s. 23
  11. Terroryzm s. 48
  12. a b c d Popular Front For The Liberation Of Palestine (ang.). encyclopedia.com. [dostęp 2017-09-11].
  13. a b c d e f g h i Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne s. 22
  14. a b c d e f g h i j k l Profile: Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) (ang.). bbc.com. [dostęp 2017-09-11].
  15. a b c d e f g h Adam Krawczyk: Terroryzm ugrupowań fundamentalistycznych na obszarze Izraela w drugiej połowie XX wieku (ang.). sbc.org.pl. [dostęp 2017-12-25].
  16. Statement issued by the National and Islamic Forces (ang.). jmcc.org. [dostęp 2017-12-25].
  17. Election Palestinian Legislative Council (ang.). electionguide.org. [dostęp 2017-09-15].
  18. a b c d e f g h i j Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) (ang.). encyclopedia.com. [dostęp 2017-09-11].
  19. Do ataku na synagogę w Jerozolimie przyznał się Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (pol.). rmf24.pl. [dostęp 2017-12-30].
  20. Encyklopedia terroryzmu s. 296
  21. a b Encyklopedia terroryzmu s. 300
  22. a b Terroryzm s. 88-89
  23. a b c d e Terroryzm s. 52
  24. Terroryzm s. 52, 74-76
  25. Terroryzm s. 43
  26. Historical Dictionary of the Arab-Israeli Conflict s. 385
  27. Oblicza terroryzmu s . 73-74
  28. Terrorist Group Profiles s. 21
  29. Prima Linea (ang.). web.stanford.edu. [dostęp 2017-09-11].
  30. Red Brigades (ang.). web.stanford.edu. [dostęp 2017-09-09].
  31. Terrorist Group Profiles s. 24
  32. Bruce E. Bechtol, Jr.: North Korea and Support to Terrorism: An Evolving History (ang.). cholarcommons.usf.edu. [dostęp 2017-11-15].
  33. Palestyńczycy. Ich życie i walka s. 235
  34. Encyklopedia terroryzmu s. 304
  35. Jarosław Tomasiewicz: Przewodnik po Bliskim Wschodzie (pol.). nowyobywatel.pl. [dostęp 2017-01-02].
  36. Do ataku w Jerozolimie przyznał się Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (pol.). rp.pl. [dostęp 2017-09-11].
  37. Foreign Terrorist Organizations (ang.). state.gov. [dostęp 2017-09-13].
  38. Wykaz osób, grup i podmiotów objętych zaostrzonymi środkami z dziedziny współpracy policyjno-sądowniczej (czerwiec 2009) (pol.). lex.europa.eu. [dostęp 2017-09-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia terroryzmu. Warszawa: Bellona, 2004. ISBN 8311098875.
  • P R. Kumaraswamy: Historical Dictionary of the Arab-Israeli Conflict. Rowman & Littlefield, 2015. ISBN 9781442251694.
  • pod redakcją Bernard J. Albin i Grzegorz Tokarz: Izrael i autonomia palestyńska wybrane aspekty polityczne i prawne. Wrocław: Arboretum, 2007. ISBN 8360011419.
  • Bruce Hoffman: Oblicza terroryzmu. Warszawa: Bertelsmann Media, 2001. ISBN 9788373112957.
  • Anna Bukowska: Palestyńczycy. Ich życie i walka. Warszawa: Czytelnik, 1988. ISBN 9788307014036.
  • Wilhelm Dietl, Rolf Tophoven, Kai Hirschmann: Terroryzm. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2012. ISBN 9788301160197.
  • Terrorist Group Profiles. Diane Pub Co, 1989. ISBN 9781568068640.
  • Robert M. Barnas: Terroryzm od Asasynów do Osamy bin Ladena. Wrocław: Kirke, 2001. ISBN 9788391497043.