Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny
ilustracja
Data założenia 1967
Ideologia polityczna leninizm, nacjonalizm
strona oficjalna

Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (arab. الجبهة الشعبية لتحرير فلسطين) – palestyńska organizacja nacjonalistyczna.

Zbrojnym skrzydłem organizacji są Brygady im. Abu Alego Mustafy[1].

Historia[edytuj]

Założony w 1967 roku[2]. Twórcą i pierwszym liderem LFWP był George Habasz[3]. Pierwotną siedzibą formacji była Jordania[2]. W 1968 roku LFWP przystąpił do Organizacji Wyzwolenia Palestyny (OWP)[4][2]. W 1969 roku odbył się pierwszy kongres LFWP. Grupa przyjęła na nim doktrynę marksizmu-leninizmu[2]. Priorytetem LFPW miała być niepodległość Palestyny[2]. Niepodległość Palestyńczycy osiągnąć mieli w następstwie walki partyzanckiej[2]. Wśród haseł przedstawionych na kongresie znalazł się również postulat walki z reżimami arabskimi uznanymi przez LFWP za reakcyjne[2]. Zadecydowano o zorganizowaniu struktur LFWP na wzór partii komunistycznych[2]. Utworzono stanowisko sekretarza generalnego, które objął George Habasz oraz wybrano członków Komitetu Centralnego i Biura Politycznego LFWP[2].

W pierwszych latach działalności ugrupowaniem wstrząsnęły spory ideologiczne. Formację opuścił Ahmed Dżibril, który w 1968 roku powołał Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Główne Dowództwo[3]. W 1969 roku Nayef Hawatmeh zarzucił Habaszowi słabe zaangażowanie w ideologię marksistowsko-leninowską. Hawatmeh również odszedł z formacji. Założył on konkurencyjną organizację Demokratyczno-Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (od 1974 roku Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny)[3].

W 1970 roku rozpoczął działalność partyzancką na terenach okupowanych przez Izrael[2]. W samym tylko 1970 roku doszło do 220 operacji zbrojnych z udziałem bojowników LFWP[2]. W tym samym czasie LFWP rozpoczął działalność terrorystyczną[5][2].

We wrześniu 1970 roku uczestniczył w walkach z jordańskim wojskim (Czarny Wrzesień)[6]. Konflikt zakończył się porażką Palestyńczyków. W efekcie struktury LFWP ewakuowano z Jordanii do Libanu[2]. Z Libanu kontynuowano działalność zbrojną[2]. Do grudnia 1973 roku grupa przeprowadziła także szesnaście operacji terrorystycznych poza granicami Izraela (głównie cele Izraela i syjonistyczne)[2]. Ataki poza granicami Izraela znacznie ustały po kongresie LFWP z 1973 roku. Wtedy to kierownictwo zadecydowało o ich zawieszeniu[2].

W 1974 roku opuścił Komitet Wykonawczy OWP[7][2]. Kierownictwo LFWP motywowało tą decyzję zbyt umiarkowanym kierunkiem obranym przez OWP[2]. LFWP powrócił do Komitetu Wykonawczego OWP w 1981 roku[7][2]. W 1982 roku LFWP przeniósł struktury z Libanu do Syrii[2]. Tam nawiązał przymierze z najbardziej radykalnymi grupami palestyńskimi[2]. Do kolejnego konfliktu na linii LFWP—OWP doszło w połowie lat 80[2]. LFWP krytykował wtedy wszelkie propozycje negocjacji pokojowych z Izraelem, które przedstawiane były przez liderów OWP[2]. Grupa potępiła także dialog pomiędzy Jasirem Arafatem a jordańskim monarchą Husajnem ibn Talalem[2]. W 1985 roku LFWP współtworzył Palestyński Front Ocalenia Narodowego. Do Palestyńskiego Frontu Ocalenia Narodowego dołączyły także mniejsze prosyryjskie organizacje Palestyńczyków[2].

W 1987 roku wziął udział w pierwszej intifadzie[8][2]. W czasie intifady wpływy grupy zmalały. Związane to było z działalnością palestyńskich islamistów. Islamiści odebrali LFWP część zwolenników[9].

W 1993 roku potępił porozumienia z Oslo[2][9], a w 1994 roku jordańsko-izraelski traktat pokojowy[2]. W latach 1993—1998 przynależał do Połączonych Sił Palestyńskich (koalicja przeciwników porozumienia z Oslo)[2]. W 1996 roku zbojkotował wybory w Autonomii Palestyńskiej[9]. W 1999 roku na spotkaniu w Kairze kierownictwo LFWP pojednało się z al-Fatahem i Jasirem Arafatem[2]. Umożliwiło to otworzenie biura grupy w Ramallah na Zachodnim Brzegu[2]. Pomimo formalnego pojednania LFWP do dziś marginalizowany jest w Autonomii Palestyńskiej i strukturach OWP[2].

W 2000 roku Habasz zrezygnował z przywództwa w LFWP ze względów zdrowotnych[3]. Jego następcą został Abu Ali Mustafa[3], który zginął w izraelskim ataku w 2001 roku[9]. Kolejnym przywódcą LFWP został Ahmad Saadat[9].

W 2001 roku włączył się do intifady Al-Aksa[3]. Jeszcze w tym samym roku jego zbrojne skrzydło zostało zdelegalizowane przez władze Autonomii Palestyńskiej[1]. W takcie intifady miejsce miało pięć zamachów samobójczych przeprowadzonych przez członków LFWP[9].

W wyborach parlamentarnych w Autonomii Palestyńskiej w styczniu 2006 roku jego lista zdobyła 4,25% głosów i 3 miejsca w parlamencie[10][9]. Wśród nowo obranych parlamentarzystów znalazł się Ahmad Saadat[9]. Polityk w marcu tego samego roku został uprowadzony przez Izraelczyków[3], a następnie skazany na 30 lat za dowodzenia „nielegalną organizacją terrorystyczną”[9].

W ostatnich latach Brygady im. Abu Alego Mustafy prowadzą ostrzał rakietowy Izraela i celów żydowskich w Strefie Gazy[11].

Najważniejsze ataki przeprowadzone przez grupę[edytuj]

  • 2 września 1970 roku bojownicy LFWP przeprowadzili nieudany zamach na króla Jordanii Husajna ibn Talala[5].
  • 6 września 1970 roku terroryści uprowadzili samolot linii Swissair[5]. Jeszcze tego samego dnia doszło do nieudanej próby porwania samolotu linii El Al[5]. Gdy próba nie powiodła się, terroryści porwali samolot należący do linii Pan American World Airways[5].
  • 12 września 1970 roku sympatycy LFWP porwali kolejny samolot[6].
Partyzant LFWP w 1969 roku
  • W październiku 2001 roku Brygady im. Abu Alego Mustafy przyznały się do zabójstwa izraelskiego ministra Rechawama Ze’ewi[9][11].
  • 16 lutego 2002 roku terrorysta-samobójca zdetonował na sobie ładunek wybuchowy w pizzerii w mieście Karne Szomeron. W zamachu zginęły trzy osoby, a 30 zostało rannych[11].
  • 19 maja 2002 roku terrorysta-samobójca, zdetonował na sobie ładunek wybuchowy, zabił trzy osoby i ranił około 60. Zamach miał miejsce w mieście Netanja[11].
  • 20 czerwca 2002 roku terroryści wkroczyli do Itamar gdzie zabili pięć osób, a osiem ranili[11].
  • 25 grudnia 2003 roku terrorysta-samobójca zdetonował na sobie ładunek wybuchowy, zabijając czterech Izraelczyków i raniąc ponad 20 innych[11].

Relacje z innymi grupami terrorystycznymi[edytuj]

Dawniej współpracował z Frakcją Czerwonej Armii, Komórkami Rewolucyjnymi i Japońską Armią Czerwoną[9][7].

Według byłych członków Czerwonych Brygad, LFWP sprzedawał organizacji broń. Do transakcji miało dochodzić za pośrednictwem Libii[14]. Broń od LFWP kupowali też terroryści z Linii Frontu[15].

Członkowie LFWP są szkoleni przez bojowników libańskiego Hezbollahu[11].

Wsparcie zagraniczne[edytuj]

Wspierany jest przez Syrię i Iran[8]. Dawniej mógł liczyć na pomoc Libii[8], Chin, Związku Radzieckiego[11] i Korei Północnej[16].

Liczebność[edytuj]

Liczy około 800 członków[11].

Ideologia[edytuj]

Wyznaje poglądy marksistowsko-leninowskie[3] i nacjonalistyczne[9]. Celem LFWP jest utworzenie niepodległego państwa palestyńskiego[8] oraz zniszczenie Izraela[17].

Jako organizacja terrorystyczna[edytuj]

Figuruje na liście organizacji terrorystycznych Departamentu Stanu USA[11] i Unii Europejskiej[18].

Przypisy

  1. a b Zbrojne skrzydło LFWP nielegalne (pol.). wiadomosci.wp.pl. [dostęp 2017-12-07].
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z aa ab ac ad ae af What Is the Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP)? (ang.). israelipalestinian.procon.org. [dostęp 2017-11-23].
  3. a b c d e f g h Terroryzm s. 45-46
  4. Terroryzm s. 43
  5. a b c d e Terroryzm s. 47
  6. a b Terroryzm s. 48
  7. a b c d e f g Terroryzm s. 52
  8. a b c d Popular Front For The Liberation Of Palestine (ang.). encyclopedia.com. [dostęp 2017-09-11].
  9. a b c d e f g h i j k l m Profile: Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) (ang.). bbc.com. [dostęp 2017-09-11].
  10. Election Palestinian Legislative Council (ang.). electionguide.org. [dostęp 2017-09-15].
  11. a b c d e f g h i j k Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) (ang.). encyclopedia.com. [dostęp 2017-09-11].
  12. a b Terroryzm s. 88-89
  13. Terroryzm s. 74-76
  14. Red Brigades (ang.). web.stanford.edu. [dostęp 2017-09-09].
  15. Prima Linea (ang.). web.stanford.edu. [dostęp 2017-09-11].
  16. Bruce E. Bechtol, Jr.: North Korea and Support to Terrorism: An Evolving History (ang.). cholarcommons.usf.edu. [dostęp 2017-11-15].
  17. Do ataku w Jerozolimie przyznał się Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (pol.). rp.pl. [dostęp 2017-09-11].
  18. Oto niemiecka demokracja: w wyborach do Bundestagu wezmą udział palestyńscy terroryści (pol.). niezalezna.pl. [dostęp 2017-09-13].

Bibliografia[edytuj]

  • Wilhelm Dietl, Rolf Tophoven, Kai Hirschmann: Terroryzm. Warszawa: 2012. ISBN 9788301160197.