Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny
Lider Ahmad Saadat
Data założenia 1967
Adres siedziby Damaszek, Syria
Deklarowana
ideologia polityczna
nacjonalizm, socjalizm, antysyjonizm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
socjalizm

Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (LFWP, ang. Popular Front for the Liberation of Palestine, PFLP) – założona w 1967 roku najstarsza polityczno-militarna organizacja palestyńska. Ma charakter świecki, łączy ideologię lewicową z arabskim nacjonalizmem, na arenie międzynarodowej najściślejsze związki z Syrią. Przez USA i Unię Europejską został uznany za organizację terrorystyczną. Najważniejsi przywódcy: Georges Habasz, Wadi Haddad (obaj prawosławni chrześcijanie), Abu Ali Mustafa i Ahmed Saadat. LFWP należy do najbardziej radykalnych ugrupowań palestyńskich, ma na swym koncie wiele akcji terrorystycznych. W latach 60. i 70. w celu zwrócenia uwagi świata na problem palestyński stosował taktykę porywania samolotów. Od końca lat 70. skoncentrował swe ataki na celach izraelskich. Ofiarami jego działań padali politycy, wojskowi i cywile, a także umiarkowani Palestyńczycy.

LFWP współtworzyła Organizację Wyzwolenia Palestyny (OWP); przedstawiciele Frontu zasiadali w jej Komitecie Wykonawczym, w którym najczęściej pozostawali w opozycji do Jasera Arafata. Front kilkakrotnie zawieszał swe uczestnictwo w OWP w proteście przeciwko jej polityce, określanej jako zbyt ugodowej względem Izraela. Do Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny należał Carlos - Ilich Ramírez Sánchez. Znany terrorysta odbywający karę dożywotniego więzienia we Francji. W wyniku sporów wewnętrznych z Frontu wyodrębniło się kilka mniejszych organizacji: Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny - Dowództwo Generalne, Front Wyzwolenia Palestyny oraz Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Georges Habasz w Jordanii w 1969

Organizacja stanowi kontynuację Ruchu Arabskich Nacjonalistów na czele z George'em Habaszem utworzonej w 1952 roku, który był początkowo organizacją panarabską i dopiero po wojnie sześciodniowej, gdy panarabizm stracił dotychczasową popularność, organizacja przekształciła się w Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny o profilu narodowym[1][2]. Front odrzucał możliwość negocjacji z Izraelem, postulowano utworzenie niepodległej Palestyny w której Arabowie i Żydzi żyli by obok siebie bez ucisku o charakterze narodowym czy klasowym. Oprócz tego organizacja postulowała obalenie rządów monarchistycznych oraz prawo powrotu uchodźców palestyńskich do swoich domów sprzed przegranej przez Arabów wojny z 1948 roku[3]. Już w 1967 roku powstało zbrojne ramię partii, Brygady Abu Ali Mustafy. Pierwotne bazy LFWP znajdowały się na terenie Jordanii skąd dokonywała ona ataki na przygraniczne tereny. Przebieg wojny sześciodniowej sprawił że działacze palestyńscy doszli do przekonania, że powstanie niepodległej Palestyny będzie możliwe jedynie drogą "wojny ludowej" - samodzielnych działań partyzanckich. Zamierzali prowadzić w pełni niezależne działania zbrojne mimo faktu, że ich organizacje były zależne od ich wsparcia Jordanii[4]. Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny na gruncie pomocy ZSRR dla palestyńskich nacjonalistów zaczęły ulegać coraz większej radykalizacji w duchu lewicowym. Przywódcy Frontu doszli również do przekonania, że monarchia jordańska jest słaba i może zostać łatwo obalona. George Habasz, twierdził że walka z Haszymitami rządzącymi w Jordanii jest obowiązkiem Palestyńczyków tak samo, jak dążenie do zniszczenia Izraela. W listopadzie 1968 doszło do pierwszych starć między oddziałami LFWP a oddziałami armii jordańskiej. Napięcia jordańsko-palestyńskie podsycała Syria, rządzona od 1963 przez nacjonalistyczną partię Baas[5]. Organizacja na gruncie radykalizacji przyjęła politykę wedle której akceptowano możliwość atakowania krajów, które ich gościły, jeśli uznali to za korzystne dla celów palestyńskich[6]. Dzięki radykalnym poglądom LFWP uzyskał wsparcie z zagranicy a szczególnie z ZSRR, ChRL, Libii, Syrii, Iraku i Ludowo-Demokratycznej Republiki Jemenu[7].

 Osobny artykuł: Czarny Wrzesień.

26 lipca 1970 rząd Jordanii zgodziła się na plan pokojowy, który zakładał trzymiesięczny rozejm izraelsko-arabski, a także wycofanie się przez Izrael z ziem zajętych w toku wojny sześciodniowej. Takie rozwiązanie całkowicie satysfakcjonowało Husajna, natomiast było nie do przyjęcia dla organizacji palestyńskich. Bojówki palestyńskie w sierpniu 1970 ponownie zorganizowały serię zamachów na jordańskich urzędników, starając się całkowicie opanować sytuację w miastach. 1 września 1970 w Ammanie ostrzelany został konwój samochodów, w którym poruszał się król (nie wiadomo jednak, czy był to zaplanowany zamach) - możliwy zamach przekonał rząd Jordanii do likwidacji palestyńskich grup zbrojnych w kraju[8]. 6 września 1970 członkowie Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny dokonali porwania czterech samolotów w Europie i jednego w Bahrajnie (kolejne porwanie zostało udaremnione), a trzy z nich skierowali na pustynne lotnisko Dawson's Field na terenie Jordanii. Większość pasażerów została uwolniona, jednak 54 z nich Palestyńczycy zatrzymali w Ammanie, zaś puste samoloty wysadzili w powietrze. Akt ten miał być demonstracją siły Palestyńczyków i słabości Jordanii[9]. Jedenaście dni po porwaniu samolotów palestyńscy działacze ogłosili w Irbidzie powstanie rządu ludowego - przywódcy LFWP obwieścili, że na terenie północnej Jordanii powstało wyzwolone terytorium palestyńskie[10]. Król Jordanii natychmiast nakazał armii jordańskiej uderzenie na obozy dla uchodźców pod Ammanem, a 16 września ogłosił powstanie rządu wojskowego z Muhammadem Dawudem al-Abbasim na czele. Walki w obozach przeciągnęły się dłużej, niż zakładał król, trwały bowiem jedenaście dni, jednak zgodnie z jego oczekiwaniami zakończyły się całkowitym sukcesem sił rządowych. OWP twierdziła następnie, że w walkach poległo 3,5 tys. Palestyńczyków. Stolica znalazła się pod kontrolą sił jordańskich. W czasie wojny domowej Palestyńczykom udzieliła pomocy Syria, wysyłając im znaczną ilość broni. Celem tej pomocy nie było jednak obalanie monarchii jordańskiej, ale utworzenie przy granicy niewielkiego terytorium palestyńskiego. Wskutek wojny domowej nazwanej Czarnym Wrześniem, oddziały LFWP na skutek militarnej porażki przeniosły się do Libanu a w mniejszej części do Syrii. Równocześnie wśród Palestyńczyków wzmocniło się dążenie do utworzenia własnego państwa, a LFWP uległa jeszcze większej radykalizacji co było szczególnie widoczne w latach 1971-1973[11].

W 1974 roku Siły Powietrzne Izraela zbombardowały obozy i bazy szkoleniowe Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny oraz Demokratycznego Frontu Wyzwolenia Palestyny na terytorium południowego Libanu. Według raportu BBC w bombardowaniach zginęło co najmniej 27 osób, a 138 było rannych[12]. W połowie lat 70. grupa wzięła udział w wojnie domowej w Libanie w której starła się ze wspieranymi przez Izrael milicjami chrześcijańskimi. Na początku lat 80. oddziały LFWP walczyły z oddziałami Izraela w trakcie trwania wojny libańskiej[13].

 Osobny artykuł: Operacja Entebbe.

W 1976 roku komando LFWP dokonało w Paryżu porwania izraelskiego samolotu. Porywaczej wywodzili się z oddziału Wadi Haddada a ich szeregi zasiliło dwoje przywódców niemieckiej organizacji terrorystycznej Komórki Rewolucyjne, Wilfried Böse i Brigitte Kuhlmann. Porywacze udali się do położenego na pustyni lotnisku w Benghazi, Airbus zatankował 42 tony paliwa, i wieczorem, o 21:50 wystartował do Entebbe, w Ugandzie której rząd udzielił wsparcia LFWP[14]. Działacze Frontu żądali uwolnienia 40 palestyńskich bojowników więzionych przez Izrael, oraz 13 innych więźniów przetrzymywanych we Francji, Niemczech, Szwajcarii i Kenii. Rząd Izraela odrzucił żądania porywaczy i przeprowadził Operację Entebbe mającą na celu odbicie zakładników. Operacja okazała się sukcesem wojsk izraelskich którym udało się odbić pasażerów w walce z siłami LFWP i ugandyjskim wojskiem.

W 2001 roku członkowie LFWP zastrzelili Rehawama Zeewiego, ministra turystyki w rządzie premiera Ariela Szarona, podając w uzasadnieniu zamachu, że jest on odwetem za śmierć Abu Alego Mustafy, zabitego w sierpniu 2001 roku przez izraelską armię. Zabójstwo to stało się bezpośrednią przyczyną izraelskiej operacji Ochronna Tarcza na początku 2002 roku. W grudniu 2009 roku ugrupowanie udowodniło duże poparcie społeczne gdy na obchodach 42-rocznicy powstania LFWP pojawiło się 70 tysięcy zwolenników ruchu[15]. W tym 2011 roku Front poparł rewolucję w Egipcie[16]. Od lat 80. i 90. grupa zmuszona była do poszukiwania nowych sojuszników za granicą. Wśród jej sojuszników znalazły się grupy islamskie związane z Iranem. LFWP zyskał na rozłamie między Hamasem a Iranem z 2012 roku mającego korzenie w odmiennym stanowisku w sprawie syryjskiej wojny domowej. Iran w zamian za poparcie LFWP dla Baszara al-Asada udzielił Frontowi pomocy wojskowej i finansowej[17]. Obecnie LFWP bojkotuje udział w Komitecie Wykonawczym OWP. Grupa uważa że zarówno rząd kierowany przez al-Fatah na Zachodnim Brzegu i rząd Hamasu w Strefie Gazy są nielegalne ze względu na brak nowych wyborów do rady legislacyjnej od roku 2006[18][19].

Przypisy

  1. Jarząbek J.: Palestyńczycy na drodze do niepodległości. Rozwój, przemiany i kryzys ruchu narodowego. Warszawa: TRIO, 2012, s. 37-38. ISBN 9788374363013.
  2. Jarząbek J.: Palestyńczycy na drodze do niepodległości. Rozwój, przemiany i kryzys ruchu narodowego. Warszawa: TRIO, 2012, s. 35. ISBN 9788374363013.
  3. "Jailed PFLP leader: Only a one-state solution is possible". Haaretz.
  4. Zielińska K.: Stosunki syryjsko-palestyńskie. Warszawa: Fundacja Studiów Międzynarodowych, 2007, s. 49-51. ISBN 9788389050335.
  5. Zielińska K.: Stosunki syryjsko-palestyńskie. Warszawa: Fundacja Studiów Międzynarodowych, 2007, s. 49-51. ISBN 9788389050335.
  6. Zielińska K.: Stosunki syryjsko-palestyńskie. Warszawa: Fundacja Studiów Międzynarodowych, 2007, s. 49-51. ISBN 9788389050335.
  7. al-monitor
  8. Wróblewski B.: Jordania. Warszawa: TRIO, 2011, s. 173-175. ISBN 9788374362764.
  9. Zielińska K.: Stosunki syryjsko-palestyńskie. Warszawa: Fundacja Studiów Międzynarodowych, 2007, s. 49-51. ISBN 9788389050335.
  10. Jarząbek J.: Palestyńczycy na drodze do niepodległości. Rozwój, przemiany i kryzys ruchu narodowego. Warszawa: TRIO, 2012, s. 45. ISBN 9788374363013.
  11. Zdanowski J.: Historia Bliskiego Wschodu w XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2010, s. 279. ISBN 9788304050396.
  12. 16 May 1974: Dozens die as Israel retaliates for Ma'alot (ang.). W: Jelsoft Enterprises [on-line]. [dostęp 2013-02-08].
  13. Aburish, Said K. (1998). From Defender to Dictator. Bloomsbury Publishing. s. 150–175. ISBN 978-1-58234-049-4.
  14. Louis Williams, Entebbe Diary 16 lutego 2004 (ang.).
  15. "Revolutionary roses". Al Ahram.
  16. [1]
  17. al-monitor "PFLP salutes the Egyptian people and their struggle". Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP).
  18. "Fatah slams Hamas' intention to reshuffle its deposed government". People's Daily Online.
  19. "Popular Front for the Liberation of Palestine". PFLP.