Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny
Lider Ahmed Saadat
Data założenia grudzień 1967
Adres siedziby Damaszek, Syria
Ideologia polityczna nacjonalizm, socjalizm demokratyczny
Liczba członków około 800

Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (organizacja znana też jest pod nazwami Czerwone Orły, Grupa Czerwonych Orłów, Grupa Halhul[1]) (LFWP, ang. Popular Front for the Liberation of Palestine, PFLP) – polityczno-militarna organizacja palestyńska[1][2][3][4].

Historia[edytuj]

Utworzony w grudniu 1967 roku po klęsce państw arabskich w wojnie sześciodniowej[2][5][3]. Założycielem grupy był George Habasz[3][4]. W 1968 roku przystąpił do Organizacji Wyzwolenia Palestyny. W strukturach OWP był i jest drugą co do wielkości frakcją (po al-Fatah)[3]. Grupa w swoich poglądach łączy nacjonalizm z marksizmem. Doktryna LFWP zakładała całkowitą likwidację państwa Izrael. Konflikt w Palestynie był widziany przez organizację jako jeden z elementów światowej rewolucji[2][3][4]. Wśród postulatów ruchu znalazła się także likwidacja monarchii arabskich uznanych za reakcyjne (Jordania) oraz rządów „burżuazyjnych” (wówczas Irak czy Syria)[3].

W pierwszych etapie swojej działalności jej przywódcy przebywali w Syrii. Opuścili jednak kraj po tym gdy na wiosnę 1968 roku Habasz został na krótko aresztowany przez syryjskie służby pod zarzutem planowania zamachu stanu[3]. Struktury frakcji przeniesiono do Jordanii gdzie tworzyć zaczął się antyizraelski ruch partyzancki[3]. Organizacja była w tym czasie zależna od wsparcia rządu jordańskiego, niemniej jednak jej dowódcy prowadzili samodzielną wojnę partyzancką[6]. Oprócz strategii partyzanckiej rozpoczęła działania terrorystyczne. Jeszcze w 1968 roku doszło do pierwszego porwania samolotu izraelskich linii lotniczych[4].

W 1969 roku ukazała się platforma programowa LFWP. Front zdefiniował się jako ruch socjalistyczny i antyimperialistyczny[7]. W dokumencie krytyce poddano szereg rządów państw arabskich. Szczególnie ostro zaatakowano Jordanię. Front określił tereny wschodniej Jordanii jako rdzennie palestyńskie i zaapelował do Jordańczyków do likwidacji monarchii[7]. W piśmie tym po raz pierwszy pojawiły się odwołania do maoizmu i cytaty Mao Zedonga[8][9]. Chiny uznano za naturalnego sojusznika w „wojnie ludowej” (tak określano walkę z Izraelem)[10]. Za wzorowe metody walki rewolucyjnej uważano ruchy wyzwoleńcze i rewolucyjne z Chin, Kuby i Wietnamu[11]. Określono też istotę działania partii którą miał być centralizm demokratyczny. Kierownictwo miało mieć kolektywny charakter[12].

Bojownicy Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny w Jordanii (1969)

Radykalizm poglądów i działań LFWP potęgował napięcie pomiędzy grupą a monarchią jordańską (jeszcze w listopadzie 1968 roku doszło do pierwszych potyczek z armią Jordanii)[6]. Kierownictwo zezwoliło na możliwość atakowania rządów, które ich gościły, jeśli korzystne jest to dla celów palestyńskich[6]. 6 września 1970 członkowie Ludowego Frontu Wyzwolenia Palestyny porwali cztery samoloty (trzy w Europie i jeden w Bahrajnie), a trzy z nich skierowali na pustynne lotnisko Dawson's Field na terenie Jordanii. Akt ten miał być demonstracją siły Palestyńczyków i słabości Jordanii[13]. Jedenaście dni po porwaniu samolotów przywódcy LFWP obwieścili, że na terenie północnej Jordanii powstało wyzwolone terytorium palestyńskie[14]. Rząd zadeklarował na deklarację interwencją przeciwko LFWP i innym grupom palestyńskim. W kraju wybuchła otwarta wojna domowa która przeszła do historii jako Czarny Wrzesień. Konflikt zakończył się porażką Palestyńczyków a LFWP przeniósł swoje siedziby do Libanu[15].

W latach 70. przeprowadził międzynarodową kampanię zamachów terrorystycznych. Na początku lat 70. w działania LFWP włączyła się niewielka Japońska Armia Czerwona, która również urzędowała na obszarze Libanu[3]. Palestyńscy terroryści mogli liczyć również na praktyczne wsparcie innych grup o podobnym profilu, w tym zachodnioniemieckiej Frakcji Czerwonej Armii. Większość zamachów polegała na porwaniach samolotów lub zamachów na lotniskach[3]. Jednym z najbardziej znanych terrorystów na usługach LFWP był w dekadzie lat 70. Ilich Ramírez Sánchez znany pod pseudonimem „Carlos” lub „Szakal“[16]. Ze względu na radykalizm w 1974 roku czasowo opuściła struktury OWP[4].

W 1976 roku komando LFWP Wadi Haddada wraz z członkami Komórek Rewolucyjnych przeprowadziło spektakularne porwanie samolotu. Samolot uprowadzono z Paryża do mocno antyizraelskiej Ugandy. Terroryści domagali się uwolnienia więzionych przez Izrael towarzyszy. Akcja nie udała się na skutek akcji wojsk izraelskich (operacja Entebbe)[3][16][4][17].

Pod koniec lat 80. jego znaczenie zmalało na skutek działania grup palestyńskich islamistycznych (głównie Hamas)[17]. Zachowała radykalny charakter. Odrzuciła porozumienia z Oslo zawarte w 1993 roku oraz wszelkie rozmowy pokojowe z Izraelem[17]. W 1996 roku zbojkotowała wybory w Autonomii Palestyńskiej. Istnienie tego organu uznała dopiero trzy lata później. W 2000 roku sekretarzem generalnym partii został umiarkowany Abu Ali Mustafa, który zastąpił na tym stanowisku Habasza. Mustafa zginął w 2001 roku w wyniku izraelskiego ataku lotniczego. Według niektórych analityków śmierć Mustafy przyczyniła się do odrodzenia działań LFWP. W odwecie za śmierć przywódcy, bojownicy przeprowadzili udany zamach na żydowskiego polityka Rechawama Ze’ewiego. Nowym liderem LFWP wybrano twardogłowego Ahmeda Saadata[17]. W trakcie trwania Intifady Al-Aksa przeprowadziła akcje zbrojne (wliczając w to kilka samobójczych zamachów)[17].

Wziął udział w wyborach parlamentarnych Autonomii Palestyńskiej w 2006 roku. Zdobyła w nich trzy miejsca (w tym gronie znalazł się Saadat). W marcu tego samego roku Saadat został schwytany przez izraelskie wojsko. Został on skazany przez izraelski sąd na 30 lat więzienia za przewodzenie „nielegalnej organizacji terrorystycznej“. Zatrzymanie przywódcy LFWP nie zatrzymało zbrojnych działań grupy. Paramilitarna jednostka partii znana jako Brygady Abu Ali Mustafy kontynuowała walkę z Izraelem[17]. Większość ataków przeprowadzona została na izraelskie wojska patrolujące granicę Strefy Gazy, żydowskich osadników oraz cele na południu Izraela. Większość akcji przeprowadzana jest z wykorzystaniem rakiet i moździerzy[17]. Wziął udział we wszystkich kampaniach palestyńsko-izraelskich w ostatnich latach. W 2008 roku Brygady Abu Ali Mustafy wzięły udział w walkach przeciwko izraelskiej operacji Płynny Ołów[18]. W 2012 roku oddziały grupy starł się z wojskiem izraelskim w trakcie operacji Filar Obrony[19]. W 2014 roku wraz z pozostałymi zbrojnymi grupami oporu palestyńskiego na czele z Hamasem uczestniczył w konflikcie izraelsko-palestyńskim w Gazie[20].

W grudniu 2009 roku ugrupowanie udowodniło duże poparcie społeczne gdy na obchodach 42-rocznicy powstania LFWP pojawiło się 70 tysięcy zwolenników ruchu[21].

Liczba członków[edytuj]

Liczy około 800 członków działających głównie na obszarze Palestyny, Syrii i Libanu[1].

Program[edytuj]

Współcześnie celem LFWP jest utworzenie państwa palestyńskiego ze stolicą w Jerozolimie. Według założeń państwo to miałoby być zamieszkiwane przez zarówno Palestyńczyków i Żydów. Do utworzenia takowego państwa wymagana według LFWP jest całkowita likwidacja Izraela. Opowiada się za powrotem palestyńskich uchodźców na tereny zajęte przez Żydów[22][23][17]. Najnowsze dokumenty partyjne nie zawierają odwołań do marksizmu co związane jest z przyjęciem przez partię poglądów socjalizmu demokratycznego[24].

Relacje międzynarodowe[edytuj]

W ubiegłych latach według różnych źródeł wspierany był przez państwa takie jak Związek Radziecki, Chiny czy Libia[3][4][5]. Sojusznikiem partii w ostatnich latach jest Syria (w Damaszku znajduje się siedziba partii), Iran oraz libański Hezbollah. Organy te prowadzą militarne przeszkolenie bojowników Brygad Abu Ali Mustafy i finansują ich działalność[3][25]. Jest uznawana za organizację terrorystyczną przez szereg państw świata, w tym Stany Zjednoczone oraz członków Unii Europejskiej[1][3][4].

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (pol.). http://www.terroryzm.com/.
  2. a b c Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) (ang.). http://www.trackingterrorism.org.
  3. a b c d e f g h i j k l m n Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) (ang.). http://www.globalsecurity.org.
  4. a b c d e f g h Palestinian Terror Groups: Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) (ang.). http://www.jewishvirtuallibrary.org.
  5. a b Wybrane organizacje terrorystyczne na świecie (pol.). portalwiedzy.onet.pl.
  6. a b c Zielińska K.: Stosunki syryjsko-palestyńskie. Warszawa: Fundacja Studiów Międzynarodowych, 2007, s. 49-51. ISBN 9788389050335.
  7. a b Platform of the Popular Front for the Liberation of Palestine (1969) (ang.). http://pflp.ps.
  8. Strategy for the Liberation of Palestine – Who Are Our Enemies (ang.). http://pflp.ps.
  9. Strategy for the Liberation of Palestine – Who Are Our Enemies section 2 (ang.). http://pflp.ps.
  10. Strategy for the Liberation of Palestine – Forces of the Revolution on the World Level (ang.). http://pflp.ps.
  11. Strategy for the Liberation of Palestine – Forces of the Revolution on the Arab Level (ang.). http://pflp.ps.
  12. Strategy for the Liberation of Palestine -Democratic Centralism – Basis of Relations Within the Revolutionary Party (ang.). http://pflp.ps.
  13. Zielińska K.: Stosunki syryjsko-palestyńskie. Warszawa: Fundacja Studiów Międzynarodowych, 2007, s. 49-51. ISBN 9788389050335.
  14. Jarząbek J.: Palestyńczycy na drodze do niepodległości. Rozwój, przemiany i kryzys ruchu narodowego. Warszawa: TRIO, 2012, s. 45. ISBN 9788374363013.
  15. Zdanowski J.: Historia Bliskiego Wschodu w XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2010, s. 279. ISBN 9788304050396.
  16. a b Eugeniusz Januła, Małgorzata Kasińska: Carlos czy Szakal? (pol.). geopolityka.org.
  17. a b c d e f g h Profile: Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) (ang.). http://news.bbc.co.uk.
  18. Palestinian factions united by war (ang.). aljazeera.com.
  19. PFLP says fighters will continue to strike Israel (ang.). maannews.com.
  20. Armed wing linked to Mahmoud Abbas's faction says it shot rockets at Ashkelon, Sderot and elsewhere Wednesday nigh (ang.). timesofisrael.com.
  21. Revolutionary roses) (ang.). Al Ahram.
  22. Popular Front for the Liberation of Palestine (ang.). http://archive.adl.org.
  23. Jailed PFLP Leader: Only a One-state Solution Is Possible (ang.). haaretz.com.
  24. Palestinian Terror Groups:Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP) (ang.). jewishvirtuallibrary.org.
  25. Iran Increases Aid to PFLP (ang.). al-monitor.com.