Gia Carangi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gia Carangi
Prawdziwe nazwisko Gia Marie Carangi
Pseudonimy Gia
Data i miejsce urodzenia 29 stycznia 1960
Filadelfia, Pensylwania, Stany Zjednoczone
Data i miejsce śmierci 18 listopada 1986
Filadelfia, Pensylwania, Stany Zjednoczone
Narodowość amerykańska
Agencja Wilhelmina Models
Ford Models
Elite Models Management
Tytuły supermodelka
Wymiary (cm) 86-61-89[1]
Wzrost (cm) 171 cm
Masa ciała (kg) 50 kg
Rozmiar ubrania 36
Rozmiar stopy 40
Kolor włosów brązowe
Kolor oczu brązowe
Kolor skóry biała
Strona oficjalna

Gia Marie Carangi (ur. 29 stycznia 1960 w Filadelfii, zm. 18 listopada 1986 tamże) – modelka, która zyskała popularność w latach 70. i na początku lat 80. XX wieku. Przez wielu została okrzyknięta pierwszą supermodelką.[2][3]

Carangi ukazywała się na okładkach "Vogue'a" i "Cosmopolitan", a także pojawiała się w kampaniach reklamowych m.in. dla takich domów mody, jak Armani, Christian Dior, Versace i Yves Saint Laurent.[4]

Po uzależnieniu od heroiny na początku lat 80., kariera Gii gwałtownie dobiegła końca. W wyniku komplikacji związanych z chorobą AIDS zmarła w wieku 26 lat, stając się jednocześnie jedną z pierwszych sławnych kobiet, których przyczyną śmierci był wirus HIV.[2] Życie modelki przedstawiono w filmie kanału HBO pt. "Gia" z 1998 roku, a w postać gwiazdy wcieliła się Angelina Jolie.

Wczesne lata[edytuj]

Carangi urodziła się w Filadelfii, jako trzecie i najmłodsze dziecko Josepha, właściciela restauracji, i Kathleen (z domu Adams), gospodyni domowej. Gia miała dwóch starszych braci. Ojciec był Włochem, natomiast matka miała irlandzkie i walijskie pochodzenie. Małżeństwo Josepha i Kathleen było toksyczne i pełne przemocy, co doprowadziło kobietę do opuszczenia rodziny, gdy jej córka miała 11 lat.[3] Znajomi Gii zwykli później zrzucać winę o jej niestabilność emocjonalną i uzależnienie od narkotyków w dorosłym życiu na trudne dzieciństwo.[3] We wczesnych latach swojego życia była nazywana przez rodzinę "kapryśną manipulantką", ale jednocześnie opisywano ją jako cichą, nieśmiałą "córeczkę mamusi", która nie otrzymała od niej tyle uwagi, ile potrzebowała.[3]

W okresie dojrzewania Carangi otrzymała potrzebną jej uwagę od innych nastolatek, którym podsuwała kwiaty, by zostać zauważoną.[3] Uczęszczając do Abraham Lincoln High School, dziewczyna zaprzyjaźniła się z grupą obsesyjnych fanów Davida Bowiego, naśladujących jego dziwaczny i zarazem wykwintny styl glam.[3] Carangi zainteresowała się muzykiem ze względu na jego androgynię, otwarte przyznawanie się do biseksualizmu i modę, jaką promował.[3] Jeden z ówczesnych przyjaciół Gii później wypowiadał się o jej postawie chłopczycy w tamtym czasie, oraz porównywał jej szczerość o swojej orientacji seksualnej jako porównawczą do Cay, bohaterki filmu "Desert Hearts" (1985).[3] Carangi i jej koledzy często pojawiali się w gejowskich klubach i barach swojego miasta. Pomimo uważania się jako członkini społeczności lesbijskiej, nie chciała akceptować stylu życia przyjętego przez tą grupę.[3]

Kariera i sukces[edytuj]

Po umieszczeniu jej debiutanckich zdjęć w reklamach filadelfijskich gazet, Carangi przeprowadziła się do Nowego Jorku w wieku 17 lat, gdzie podpisała kontrakt z Wilhelmina Models.[5] Jej pierwsza słynna sesja zdjęciowa z października 1978, wykonana została przez Chrisa von Wangenheima. Gia pozowała tam nago. Obok niej pojawiła się wizażystka Sandy Linter, ujawniająca na zdjęciach tylko twarz. Carangi od tamtej pory zainteresowała się Linter i wdała się z nią w bliską relację, która jednak nigdy się do końca nie ustabilizowała.[6] Pod koniec 1978 Carangi była już dobrze znaną modelką. Magazyn "Vogue" zachwycał się nad jej błyskawicznym wzrostem popularności.[5] Gia później powiedziała: "Zaczęłam pracować z bardzo dobrymi ludźmi, przez cały czas, bardzo szybko. Nie starałam się, by być modelką, po prostu w pewien sposób się nią stałam." [7]

Carangi była ulubioną modelką wielu fotografów mody, włączając w to Chrisa von Wangenheima, Francesco Scavullo, Arthura Elgorta, Richarda Avedona, Denisa Piela i Marco Glaviano. Mając wiele znajomości w świecie mody, Gia miała szeroki wybór fotografów, ale najbardziej upodobała sobie tylko kilku, w tym Scavullo.[8] Modelka pojawiała się odtąd na wielu okładkach magazynów prezentujących nowe trendy. Najsłynniejszymi z nich były kwietniowe wydanie brytyjskiego "Vogue" z 1979, kwietniowe i sierpniowe wydania paryskiego "Vogue" z kolejno 1979 i 1980, lutowe wydanie włoskiego "Vogue" z 1981 i wiele międzynarodowych edycji "Cosmopolitan" pomiędzy 1979 a 1982.[4] Podczas tego okresu Carangi występowała w licznych reklamach domów mody, włączając w to Armani, André Laug, Christian Dior, Versace i Yves Saint Laurent.[4] Na szczycie swojej kariery modelka była znana tylko jako "Gia".[3] W tym czasie wystąpiła również w teledysku grupy Blondie do piosenki "Atomic".[9][10]

Upadek kariery i uzależnienie[edytuj]

Początki nałogu[edytuj]

Carangi często odwiedzała takie nowojorskie kluby, jak Studio 54 i Mudd Club,[11] gdzie zazwyczaj odurzała się kokainą.[12] Po śmierci jej mentorki i agentki, Wilhelminy Cooper, na raka płuc w marcu 1980, Gia doznała załamania psychicznego, pod wpływem którego sięgnęła po heroinę.[12][13] Uzależnienie nie pozostało bez wpływu na pracę Carangi; modelka miała ciągłe zmiany nastroju, była agresywna, wychodziła w połowie sesji zdjęciowych po narkotyki i zasypiała przed kamerą. Francesco Scavullo mówił, że na jednej z sesji na Karaibach "cały czas płakała, nie mogła znaleźć swoich narkotyków. Musiałem położyć ją na łóżku, dopóki nie zasnęła."[14] Podczas jednej ze swoich ostatnich sesji dla amerykańskiego "Vogue'a", nie była w stanie ukryć swoich blizn na zgięciach łokci, czyli w miejscach, w których wstrzykiwała sobie heroinę. Pomimo starań wyretuszowania zdjęć, opublikowanych w listopadzie 1980, rany nadal były na nich widoczne.[15][16]

W tym samym miesiącu Carangi opuściła swoją dotychczasową agencję i podpisała kolejny kontrakt z Ford Models, ale już po kilku tygodniach zerwano z nią umowę. W tym momencie upadek kariery Gii był nieodwracalny. Oferty modelingowe pojawiały się coraz rzadziej, a przyjaciele ze świata mody, chociażby wizażystka Sandy Linter, przestali się z nią kontaktować, w obawie o swoje posady. W celu zerwania z nałogiem Carangi wróciła do rodzinnego domu w Filadelfii, wraz z matką i ojczymem w lutym 1981.[17] Tam przeszła przez 21-dniowy detoks,[18] ale nie przetrwała długo bez narkotyków. W marcu 1981 została aresztowana po tym, gdy wjechała samochodem w ogrodzenie sąsiedniego domu. Po ucieczce przed policją, zabrano ją na przesłuchanie. Wykryto później, że kierowała pod wpływem alkoholu i kokainy i w takim samym stanie zeznawała. Gdy została wypuszczona, na krótko podpisała umowę z nową agencją modelek, Legends, i pracowała sporadycznie, głównie w Europie.[19]

Próby powrotu do kariery[edytuj]

Pod koniec 1981, mimo ciągłych problemów z uzależnieniem, Carangi starała się o powrót do świata mody. Podpisała więc kolejny kontrakt, tym razem z Elite Model Management. Niektórzy nadal odmawiali współpracy z nią, inni natomiast byli chętni na taką propozycję ze względu na jej wciąż aktualny status top modelki. Francesco Scavullo sfotografował ją na okładkę dla kwietniowego wydania "Cosmopolitan" z 1982. Było to jej ostatnie pojawienie się w amerykańskim magazynie.[3][4] Sean Byrnes, długolettni asystent Scavullo, powiedział później: "To, co ze sobą robiła, było w końcu zauważalne na jej zdjęciach. ... Mogłem dostrzec zmianę w jej pięknie. W jej oczach zagościła pustka."[20]

Carangi zaczęła współpracować z fotografem Albertem Watsonem i znalazła dla siebie zajęcie w modelingu katalogowym. Pojawiła się w kampanii dla Versace, wykonanej przez Richarda Avedona. Ten zatrudnił ją do kolejnych reklam domu mody, ale podczas sesji w późnym 1982, Carangi poczuła się niekomfortowo i opuściła studio, zanim zrobiono jakiekolwiek zdjęcia nadające się do użytku.[21] Carangi podjęła próbę porzucenia nałogu poprzez terapię metadonem, ale wkrótce i tak powróciła do heroiny.[22] Przeprowadzona w Tunezji ostatnia sesja Gii była przeznaczona dla niemieckiej marki odzieżowej Otto Versand; [23] nawet podczas tego zlecenia przyłapano ją na zażywaniu narkotyków i modelkę wysłano do domu. Po raz ostatni opuściła Nowy Jork na początku 1983.[24]

Ostatnie lata życia i śmierć[edytuj]

Oatatnie trzy lata swojego życia Carangi spędziła z różnymi kochankami, przyjaciółmi i członkami rodziny w Filadelfii i Atlantic City. Większość pieniędzy, które zarobiła podczas swojej kariery modelingowej, wydała na narkotyki. Została poddana intensywnej terapii odwykowej w szpitalu Eagleville w grudniu 1984.[25] Potem dostała pracę w sklepie odzieżowym, którą szybko porzuciła.[26] Następnie znalazła zatrudnienie jako recepcjonistka, a później pracowała w kafeterii domu opieki. W późnym 1985 znowu powróciła do nałogu.[27]

W czerwcu 1986, Carangi przewieziono do szpitala Warminster w Pensylwanii z obustronnym zapaleniem płuc. Kilka dni później zdiagnozowano u niej AIDS.[28] 18 października przeniesiono ją do szpitala należącego do Hahnemann University.[29] Gia zmarła w wieku 26 lat, dnia 18 listopada 1986 roku, a przyczyną śmierci były komplikacje zdrowotne powiązane z AIDS.[30] Modelka stała się pierwszą sławną kobietą, która zmarła na tą chorobę.[2] Jej pogrzeb odbył się 23 listopada w niewielkim filadelfijskim domu pogrzebowym. Nikt ze świata mody nie przybył na ceremonię, głównie dlatego, że nie wiedziano o tym jeszcze kilka miesięcy po śmierci Carangi.[3] Jednak kilka tygodni po pogrzebie Francesco Scavullo, przyjaciel Gii, wysłał list kondolencyjny, gdy tylko usłyszał wieści.[31]

Przypisy

  1. Celeb Detail: Gia Carangi. [dostęp 2017-10-16].
  2. a b c Paul Vallely: Gia: The tragic tale of the world's first supermodel. 2005-09-10. [dostęp 2017-10-16].
  3. a b c d e f g h i j k l Louise Carolin: Gia – the tragedy of a lesbian supermodel. [dostęp 2017-10-16].
  4. a b c d Gia Marie Carangi (Overview). [dostęp 2017-10-16].
  5. a b Voguepedia: Gia Carangi. [dostęp 2017-10-16].
  6. Malinda Lo: Back in the Day: Out on the Catwalk. 2005-12-13. [dostęp 2017-10-16].
  7. Stephen Fried: Thing of Beauty. listopad 1988. [dostęp 2017-10-16].
  8. Linda Rapp: Scavullo, Francesco (1929–2004). 2005-04-17. [dostęp 2017-10-16].
  9. Blondie - Atomic, 16 listopada 2010 [dostęp 2017-10-16].
  10. Gia Carangi in Blondie’s "Atomic" Video | Gia. [dostęp 2017-10-16].
  11. Gia Marie Carangi. 2005-03-28. [dostęp 2017-10-17].
  12. a b Gia Carangi: A Biography. [dostęp 2017-10-17].
  13. Stephen Fried: Thing of Beauty: The Tragedy of Supermodel Gia. 1994. ISBN 0-671-70105-3.
  14. The Life and Death of Gia Carangi – self-referential?. [dostęp 2017-10-17].
  15. Griselda Pollock, Bal, Mieke: Conceptual Odysseys: Passages to Cultural Analysis. 2008. ISBN 1-84511-523-6.
  16. Stephen Fried: Thing of Beauty. 1994. ISBN 0-671-70105-3.
  17. Fried 1994, pp.247, 252–253
  18. Fried 1994, p.256
  19. Fried 1994, pp.262–261
  20. Fried 1994, pp.272, 274–275
  21. Fried 1994, p.284
  22. Fried 1994, p.290
  23. Fried 1994, pp.275, 284
  24. Fried 1994, pp.293–294
  25. Fried 1994, p.324
  26. Fried 1994, p.352
  27. Fried 1994, pp.356–357
  28. Fried 1994, pp.360–361
  29. Fried 1994, p.381
  30. Fried 1994, p.387
  31. Fried 1994, pp.389–390

Linki zewnętrzne[edytuj]