Christian Dior

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Christian Dior
Ilustracja
Christian Dior na rumuńskim znaczku pocztowym w 2005 roku
Data i miejsce urodzenia 21 stycznia 1905
Granville, Francja
Data i miejsce śmierci 24 października 1957
Montecatini, Włochy
Przyczyna śmierci atak serca
Zawód Francuski projektant
Narodowość Francuz
Rodzice Maurice Dior

Isabelle Cardamone

Krewni i powinowaci Catherine Dior (siostra)

Françoise Dior (bratanica)

Strona internetowa

Christian Dior (ur. 21 stycznia 1905 w Granville, zm. 24 października 1957 w Montecatini) – francuski projektant, najbardziej znany jako założyciel jednego z największych domów mody Christian Dior (dom mody), który obecnie należy do  Bernarda Arnault.

Wczesne lata[edytuj]

Christian Dior urodził się w Granville, nadmorskim miasteczku na wybrzeżu Normandii (Francja). Był drugim z pięciorga dzieci Maurice Dior, zamożnego producenta nawozów (rodzinna firma nazywała się Dior Frères), oraz jego żony, dawniej Isabelle Cardamone. Miał czworo rodzeństwa: Raymond (ojciec Françoise Dior), Jacqueline, Bernard oraz Catherine Dior. Kiedy Christian miał około pięciu lat cała rodzina przeniosła się do Paryża, lecz wciąż wracali na wybrzeże Normandii w trakcie letnich wakacji.

Rodzice Christiana pragnęli by został dyplomatą, lecz on znacznie bardziej interesował się sztuką. Aby zarobić pierwsze pieniądze sprzedawał swoje szkice przed własnym domem po około 10 centów za sztukę. W 1928 roku Dior zrezygnował ze szkoły i dzięki wsparciu finansowemu ojca otworzył małą galerię sztuki, w której wraz z przyjacielem sprzedawał dzieła m.in. Pablo Picasso. Trzy lata później, po śmierci matki i brata Christiana oraz po upadku rodzinnego biznesu spowodowanym przez Wielki Kryzys, galeria musiała zostać zamknięta.

Od 1937 roku Dior został zatrudniony przez projektanta mody Roberta Pigueta[1], który dał młodemu Christianowi szansę stworzenia projektów kreacji do trzech kolekcji. Dior będzie później wspominał, że „Robert Piguet nauczył mnie wartości prostoty, która prowadzi do prawdziwej elegancji”. Jedna z kreacji Diora zaprojektowana dla Pigueta, dzienna sukienka z krótką acz pełną spódnicą zwaną "Cafe Anglais" została szczególnie dobrze przyjęta w świece mody. Pracując u Pigueta Dior współpracował z Pierre Balmain i został następcą Marca Bohana na stanowisku projektanta domu mody. Gdy wybuchła II wojna światowa, Dior został powołany do służby wojskowej i zakończył pracę u Pigueta.

W 1942 roku, gdy jego służba wojskowa zakończyła się, Dior dołączył do domu mody Luciena Lelonga, gdzie wraz z Pierre Balmain otrzymali stanowiska młodszych projektantów. Podczas II wojny światowej, Dior jako pracownik Lelonga projektował suknie dla żon nazistowskich oficerów oraz francuskich kolaborantów, podobnie jak inne domu mody, które pozostały na rynku w trakcie wojny, między innymi Jean PatouJeanne Lanvin, oraz Nina Ricci. Jego siostra, Catherine (1917 – 2008) służyła jako członek Francuskiego Ruchu Oporu i została pojmana przez Gestapo, torturowana, a następnie wysłana do obozu koncentracyjnego Ravensbrück, gdzie pozostała aż do wyzwolenia w 1945 roku.

Dom mody DIOR[edytuj]

W 1946 roku Marcel Boussac, potentat przemysłowy znany jako najbogatszy człowiek we Francji zaprosił Diora aby projektował dla paryskiego domu mody Philippe et Gaston założonego w 1925 roku. Dior odmówił, kierując się pragnieniem rozpoczęcia działalności pod własny nazwiskiem. 8 grudnia 1946 roku pod patronatem Marcela Boussaca Dior założył własny dom mody. Prawdziwa nazwa kolekcji, którą zaprezentował 12 lutego 1947 roku to Corolle, lecz wszyscy znają ją pod nazwą New Look jaką nadała linii Carmel Snow, ówczesna redaktorka naczelna Harper's Bazaar. Kreacje od Dior wzbudziły wiele kontrowersji nie tylko ze względu na nowy styl, lecz także ze względu na odmienność od dotychczasowej mody na suknie o pudełkowym kroju, których szycie dyktowały powojenne racje tkaniny. Dior był mistrzem kreowania kształtów i podkreślania sylwetek; jego kreacje stworzone były głównie z perkalu, wykorzystywał on podszycia na biodrach, dopasowane gorsety podkreślające mocno talię osy, a także halki, które sprawiały, że jego suknie jeszcze bardziej kształtowały sylwetki modelek.

Początkowo kobiety zaprotestowały przeciwko projektom spódnic od Dior, które zakrywały im nogi. Sporą sensacją okazała się również ogromna na tamte czasy ilość tkaniny wykorzystywana do uszycia jednej sukni lub garnituru. Podczas jednej z sesji w Paryżu modelki zostały nawet zaatakowane za taką rozrzutność przez sprzedawczynie na targu, jednak po zakończeniu ciężkiego okresu powojennych deficytów przeciwnicy umilkli. „New Look” zrewolucjonizował kobiece suknie oraz ugruntował pozycję Paryża jako centrum świata mody po II wojnie światowej.

Śmierć[edytuj]

Christian Dior zmarł w trakcie wakacji w Montecatini we Włoszech 24 października 1957 roku. Niektóre źródła twierdzą, że zmarł na atak serca na skutek zadławienia się ością. Nekrolog w Time’s opisywał okoliczności śmierci jako atak serca podczas gry w karty. Do 2016 roku prawdziwe okoliczności śmierci projektanta pozostały nieznane.

Nagrody[edytuj]

Dior był nominowany w 1955 roku do Nagrody Akademii Filmowej w kategorii Najlepsze Kostiumy w filmie czarno – białym za film „Stacja końcowa” w reżyserii Vittorio De Sica(1953).

Ponadto Dior był nominowany do nagrody BAFTA w 1967 roku w kategorii Najlepsze Kostiumy w filmie kolorowym za film Arabeska, który wyreżyserował Stanley Donen (1966), jak również został nominowany w 1986 roku za swój wkład do filmu Bras de fer podczas 11. gali rozdania Cezarów.

Hołd[edytuj]

Nowela Paula Gallico pod tytułem Mrs. 'Arris Goes to Paris wydana w Wielkiej Brytanii pod nazwą Flowers for Mrs Harris opowiada historię londyńskiej sprzątaczki, która zakochuje się w stylu haute couture garderoby swojej przełożonej i postanawia wyjechać do Paryża, aby zdobyć suknię balową od Dior.

Perfumy nazwane Christian Dior zostały użyte w powieści Haruki Murakami's zatytułowanej Kronika ptaka nakręcacza, w której występują one jako wpływowy symbol pojawiający się w kluczowych momentach.

Angielski piosenkarz Morrissey wypuścił utwór zatytułowany „Christian Dior” jako stronę B swojego singla z 2006 roku "In the Future When All's Well".

W piosence „Rainbow High” z filmu Evita, Eva Perón śpiewa „I came from the people. They need to adore me. So Christian Dior me. From my head to my toes".

Kanye West wypuścił utwór zatytułowany "Christian Dior Denim Flow" w 2010 roku. West wspomina markę Dior również w trzech innych utworach: "Devil in a New Dress", "Stronger" oraz "Barry Bonds".== Przypisy ==

Linki zewnętrzne[edytuj]