Giulio Antonio Santori

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Giulio Antonio Santori
Kardynał biskup
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1532
Caserta
Data i miejsce śmierci 7 czerwca 1602
Rzym
arcybiskup Santa Severina
Okres sprawowania 1566 – 1573
Penitencjariusz większy
Okres sprawowania 1592 – 1602
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1557
Nominacja biskupia 6 marca 1566
Sakra biskupia 12 marca 1566
Kreacja kardynalska 9 czerwca 1570
Pius V
Kościół tytularny S. Bartolomeo all'Isola (9 czerwca 1570)
Santa Maria in Trastevere (20 lutego 1595)
Biskup Palestriny (18 sierpnia 1597)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 12 marca 1566
Konsekrator Scipione Rebiba
Współkonsekratorzy Annibale Caracciolo
Giacomo de’ Giacomelli

Giulio Antonio Santori (Santorio), (ur. 6 czerwca 1532 w miejscowości Caserta – zm. 7 czerwca 1602 w Rzymie) – włoski kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził ze szlacheckiej rodziny. Studiował na uniwersytecie w Neapolu, uzyskując tytuł doktora prawa rzymskiego i kanonicznego. Początkowo pracował jako świecki prawnik, ale porzucił karierę i w 1557 przyjął święcenia kapłańskie. Był proboszczem parafii Sant'Orso d'Ercole w rodzinnej Caserta przez kilka lat. Od 1559 działał w trybunale inkwizycyjnym, najpierw w Caserta, potem w Neapolu i Rzymie; uczestniczył w procesie wytoczonym kardynałowi Giovanni Girolamo Morone. Wikariusz Caserta 1560-63, następnie przez rok wikariusz generalny archidiecezji Neapol. Wezwany do Rzymu za pontyfikatu Piusa IV, został oskarżony o udział w spisku na życie papieża. Dzięki protekcji kardynałów Karola Boromeusza i Michele Ghisleri udało mu się oczyścić z tych zarzutów. Kiedy Ghisleri został papieżem w 1566 mianował Santoriego arcybiskupem Santa Severina, a 1570 kreował go kardynałem prezbiterem tytułu S. Bartholomaei in Insula. W 1573 Grzegorz XIII mianował go protektorem katolików obrządku greckiego, powierzył mu też kierowanie kongregacją do spraw francuskich. Od 1578 był także protektorem zakonu kapucynów. W 1586 został sekretarzem Rzymskiej Inkwizycji i kierował jej pracami aż do śmierci. Był jednym z dziewięciu kardynałów-inkwizytorów, którzy podpisali wyrok śmierci na Giordana Bruno w 1600 roku, uczestniczył też w procesie wytoczonym (zaocznie) królowi Francji Henrykowi IV. Był faworytem konklawe 1592, jednak tiarę uzyskał wówczas Ippolito Aldobrandini (jako papież Klemens VIII). Penitencjariusz większy 1592-1602, odrzucił natomiast możliwość objęcia archidiecezji neapolitańskiej. Biskup Palestriny od 1597. W 1599 współtworzył kongregację super negotiis Sancta Fidei et Religionis Catholicae, uważaną za prekursorkę Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Napisał szereg prac liturgicznych, historycznych i prawniczych, jest także autorem dzienników i autobiografii, częściowo opublikowanych w 1889-1890.

Data jego śmierci podawana jest na 9 maja, 28 maja lub 7 czerwca 1602. Za poprawnością najpóźniejszej z tych dat przemawia fakt, że według protokołów posiedzeń Kongregacji Świętego Oficjum Santori jeszcze w dniach 29-30 maja oraz 5 czerwca 1602 przewodniczył jej obradom.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]