Zadora (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy herbu szlacheckiego. Zobacz też: inne znaczenia słowa Budziszyn.
Zadora
Ilustracja
Typ herbu szlachecki
Alternatywne nazwy Budziszyn, Flamen, Flamma, Płomień, Płomieńczyk
Pierwsza wzmianka 1399 (pieczęć), 1413 (zapis)

Zadora (Budziszyn, Flamen, Flamma, Płomień, Płomieńczyk) – polski herb szlachecki.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

W polu błękitnym lwia głowa srebrna ziejąca czerwonym płomieniem.

Herb blazonuje się także W polu błękitnym lwia głowa srebrna z pięcioma językami.

Klejnot: samo godło.

Labry: błękitne podbite srebrem.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Zadora wśród innych polskich herbów w Herbarzu Złotego Runa z około 1433-1435.

Herb z XII wieku. Wizerunek pieczętny 1399 (Zbigniew z Brzezia). W wyniku Unii horodelskiej w 1413 przeniesiony został na Litwę. Herb przyjął Jawnuta Wolimuntowiczwojewoda trocki, którego adoptował Zbigniew z Brzeziamarszałek koronny[1]

Herb został przedstawiony wśród innych polskich herbów w Herbarzu Złotego Runa z lat 1433-1435.

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Lista nazwisk rodów szlacheckich pieczętujacych się herbem Zadora pochodzi z Herbarza polskiego Tadeusza Gajla[2]. Jest to dotychczas najpełniejsza lista herbownych, uzupełniana ciągle przez autora przy kolejnych wydaniach Herbarza.

Alantsy, Andruszkiewicz, Antochowicz, Antochowski.

Bakiewicz, Bakium, Balcerowski, Balicki, Bartosz, Bartoszewicz, Bartoszewski, Bąk, Bąklanckoroński, Bicharu, Bichowski, Borch, Borchowski, Borek, Borski, Brand, Brochowski, Brohomir, Burski, Bychowski.

Chrząstkowski, Chrząstowski, Ciecharzewski, Ciemiński, Ciesielski, Cimiński, Ciszewski, Ciszkiewicz, Cywuński.

Delikowski, Dobczyński, Dołholewski, Dowgiałło, Dowgiało.

Gliszczyński, Gorlicki, Grabowski.

Hauntal, Hawnul, Hawnulewicz, Hawrykowicz [3], Hołowczyc.

Janowicz, Janowski, Janutowicz, Jaromirski, Jaszkowski, Jaśkowski, Jawno, Jawnuta.

Karwacian, Karwacjan, Karwaczian, Karwowski, Kazirod, Kiezgajło, Kiezgayło, Konarski, Kraszewski, Krentowski, Krzeczowski, Krzentowski, Krzetowski, Krzętowski, Kurowski.

Lanckoroński, Langert, Langierd, Lechnicki, Lenartowicz, Lenc, Lenczewski, Lenczowski, Leniec, Leniecki, Lichnicki, Lipiński, Lubomelski,Łączkowski.

Maczczeński, Maczyński, Majewski, Marszałkkiewicz, Marszałkowicz, Mączyński, Miączyński, Moczygęba.

Narbut, Narbutowicz, Narbutt, Niwicki, Paczkowski, Paskucki, Paskudzki, Paszewicz, Paszkiewicz, Paszkowicz, Paszkowski, Paszkudzki, Piasecki, Pigatz, Pirochowski, Płatuść, Płuksna, Płuksnia, Płuksnio, Prądzyński, Prondzyński, Przecławski.

Rosperski, Rospierski, Roszecki, Roszocki, Rozperski, Rusakowski, Rusocki, Russakowski, Russecki, Russocki, Russowski, Rwocki, Samotyja, Siekierzyński, Skurat, Skuratowicz, Skwarzyński, Sobieski, Stołtonos, Stryk, Strykowski, Stryszka, Strzyszka, Strzyżewski, Suchorzewski, Szpakowski, Szwejcer.

Świrski.

Walter, Więcborski, Włodzisławski, Wodzisławski, Wojakowski, Wojciszewski, Wojeński, Wolimuntowicz, Wrzescz, Wrzeszcz.

Zadora, Zadorski, Zadroski, Załuszewski, Zawisza, Zimiński, Zimmermann, Zuzelski.

Zużelski, Żychliński, Życieński, Życiński, Żyniecki

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kutrzeba i Semkowicz 1932 ↓, s. 50 i nast..
  2. Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007, s. 406-539. ISBN 978-83-60597-10-1.
  3. Dźmitry Matviejčyk: Herboŭnik biełaruskaj šlachty. T. 4. Miensk: Беларусь, 2016, s. 293-296. ISBN 978-985-01-1175-3. (biał.) (pol.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]