Gorzeń Dolny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Gorzeń Dolny
Państwo  Polska
Województwo małopolskie
Powiat wadowicki
Gmina Wadowice
Liczba ludności (2008) 471
Strefa numeracyjna (+48) 33
Kod pocztowy 34-100
(poczta: Wadowice)
Tablice rejestracyjne KWA
SIMC 0074168
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa małopolskiego
Gorzeń Dolny
Gorzeń Dolny
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Gorzeń Dolny
Gorzeń Dolny
Ziemia49°51′52″N 19°29′54″E/49,864444 19,498333

Gorzeń Dolnywieś w Polsce administracyjnie należąca do województwa małopolskiego, powiatu wadowickiego i gminy Wadowice. Jest położona na lewym brzegu rzeki Skawy, na skraju Beskidu Małego, u podnóża Goryczkowca (375 m n.p.m.), stanowiącego najwyżej położony punkt wsi. Graniczy z miejscowościami: Zawadka, Jaroszowice, Gorzeń Górny i Wadowice. Przez sołectwo Gorzeń Dolny przebiega odcinek drogi krajowej nr 28 (Zator-Medyka). Obszar Gorzenia Dolnego obejmuje 156 ha. Przeważają użytki rolne (56% powierzchni). Gorzeń Dolny zamieszkuje 471 osób (2008). Urodził się tu i spędził większą część życia rzeźbiarz ludowy Jędrzej Wowro.

Zasoby turystyczne i przyrodnicze[edytuj]

  • murowana kaplica św. Stanisława z dzwonem loretańskim
  • szlak turystyczny czarny Wadowice – Gorzeń Dolny – Gorzeń Górny
  • ścieżka przyrodnicza na wzgórzu Goryczkowiec

Historia[edytuj]

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1419 roku. W 1578 roku był własnością Andrzeja Łagiewnickiego herbu Grzymała. W 1656 roku stanowił własność Wierzbowskich, z końcem XVII wieku Aleksandra Wojciechowskiego, a później rodziny Szembeków. W 1751 roku Natalia Morsztyn z domu Szembek sprzedaje go rodzinie Biberstein-Starowieyskich. W 1813 roku Gorzeń Dolny wraz z wadowickim folwarkiem „Mikołaj” nabywają Malczewski, Fischer i Stanowski. Od końca XIX wieku do 1945 roku należy do Krobickich herbu Strzemię. W 1956 roku powołano do życia w Gorzeniu Dolnym Ochotniczą Straż Pożarną. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa bielskiego.

Zobacz też[edytuj]

Bibliografia[edytuj]