Guillermo Uribe Holguín

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Guillermo Uribe Holguín
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 17 marca 1880
Bogota
Data i miejsce śmierci 26 czerwca 1971
Bogota
Instrumenty skrzypce
Gatunki muzyka poważna
Zawód kompozytor, skrzypek, pedagog muzyczny
Instrument
skrzypce

Guillermo Uribe Holguín (ur. 17 marca 1880 w Bogocie, zm. 26 czerwca 1971 tamże) – kolumbijski kompozytor, skrzypek i pedagog muzyczny, jeden z najważniejszych przedstawicieli kolumbijskiej muzyki poważnej pierwszej połowy XX w.[1][2] Autor ponad 400 kompozycji[3], założyciel Orquesta Sinfónica Nacional de Colombia w Bogocie.

Życiorys[edytuj]

Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 11 lat w Academia Nacional de Música, ucząc się gry na skrzypcach (u Ricarda Figueroa) i kompozycji (u Santosa Cifuentesa i Augusta Azzali). W 1903 wyjechał do Nowego Jorku, gdzie po raz pierwszy miał okazję usłyszeć na żywo profesjonalnych symfoników, kameralistów i artystów operowych. Ogromne wrażenie zrobił na nim koncert sławnego wówczas w USA kwartetu Kneisela (Kneisel Quartet) oraz opera Parsifal Wagnera pod dyrekcją Richarda Straussa[4]. Wrócił do kraju z zamiarem stworzenia kolumbijskiej orkiestry symfonicznej, który zrealizował wiele lat później.

W 1907 otrzymał stypendium rządowe i wyjechał do Paryża, do Schola Cantorum de Paris, by studiować w klasie skrzypiec Armanda Parenta i w klasie kompozycji prowadzonej przez jednego z założycieli Schola Cantorum – Vincenta d'Indy. Dyplom ukończenia uczelni uzyskał już po 3 latach nauki (zwykły tok nauczania trwał 5 lat). Równocześnie doskonalił swoją technikę gry na skrzypcach u Césara Thomsona w Brukseli[1].

W 1910 wrócił do Kolumbii i objął stanowisko dyrektora Academia Nacional de Música w Bogocie. Krótko potem przeistoczył tę placówkę w konserwatorium muzyczne (Conservatorio Nacional). Przez następne 25 lat był tam wykładowcą kompozycji, skrzypiec i dyrygentury. W 1935, wobec ostrej krytyki jego pracy przez innych muzyków i wykładowców uczelni, zrezygnował z dalszego kierowania konserwatorium. Jednak w 1942 wrócił na swoje dawne stanowisko i pełnił je do 1947[4].

Życie prywatne[edytuj]

Żoną Guillermo Uribe Holguína była Lucia Gutiérrez Samper (ur. 23 maja 1887 w Paryżu – zm. w czerwcu 1925 w Bogocie). Pobrali się 24 lutego 1910 podczas pobytu kompozytora w Paryżu. Lucia Gutiérrez była pianistką i często wykonywała partie solowe kompozycji męża. Mieli pięcioro dzieci: Ricarda, Germána, Maríę Antonię, Elvirę i Lucíę[5].

W 1941 wydał autobiografię Vida de un Músico Colombiano. Opisał w niej nie tylko własne życie i karierę, ale także wydarzenia artystyczne, społeczne i polityczne, które miały miejsce w stolicy Kolumbii w pierwszych dekadach XX w[6].

W 1975 spadkobiercy kompozytora i jego żony oraz Patronato Colombiano de Artes y Ciencias założyli Fundację Guillerma Uribe Holguina (Fundación Guillermo Uribe Holguín), której celem jest opieka nad spuścizną i popularyzacja muzyki kompozytora[1].

Twórczość[edytuj]

Kompozycje Uribe Holguína można podzielić na trzy grupy. W pierwszej – elementy folklorystyczne przenikają się z wirtuozowskimi technikami pianistycznymi. W drugiej – elementy folklorystyczne sprowadzone są do roli aluzji i opisane za pomocą wyrafinowanej orkiestracji. W trzeciej grupie kompozytor posługuje się stylem uniwersalnym i kosmopolitycznym[1].

Wybrane kompozycje[edytuj]

opera i balet[edytuj]

  • Furatena, tragedia liryczna w 3 aktach i 4 scenach, op. 76 (1940)
  • Tres ballets criollos, op. 78

utwory chóralne i wokalne[edytuj]

Guillermo Uribe Holguín

symfonie[edytuj]

  • Symfonia nr 1, op. 11 (1914, nowa red. 1947)
  • Symfonia nr 2 Del Terruño, op. 15a (1924)
  • Symfonia nr 3, op. 91 nr 1 (1955)
  • Symfonia nr 4, op. 98
  • Symfonia nr 5, op. 100 (1956)
  • Symfonia nr 6, op. 101 (1956)
  • Symfonia nr 7, op. 102 (1957)
  • Symfonia nr 8, op. 103 (1957, nowa red. 1958)
  • Symfonia nr 9, op. 110 (1959)
  • Symfonia nr 10, op. 112 (1960)
  • Symfonia nr 11, op. 117 (1961)

inne utwory orkiestralne[edytuj]

  • Tres Danzas, op. 21 (1926, nowa red. 1940)
  • Bochica, op. 73, poemat symfoniczny (1939)
  • Serenata, op.29 (1928)
  • Carnavalesca, op.34 (1929)
  • Marche funebre, op. 26 nr 1 (1928, nowa red. 1945)
  • Marche festiva, op. 26 nr 2 (1928)
  • Suite típica, op. 43 (1932)
  • Ceremonia Indígena, op.88 (1955)
  • Bolivar, op. 92 nr 2 (1955)
  • Coriolano, op. 97 (1955)
  • Conquistadores, op. 108 (1958)

koncerty[edytuj]

  • Concierto para violín no.1, op. 64 (1938)
  • Concierto a la Manera Antigua, op. 62, na fortepian i orkiestrę, (1951)
  • Villanesca, op. 31, na fortepian i orkiestrę (1957)
  • Concierto para clave y orquesta, op. 99 (1962)
  • Concierto para viola y orquesta, op. 109 (1962)
  • Concierto para violoncelo y orquesta, op. 118 (1962)
  • Concierto para violín n.º 2, op. 79 (1964)

utwory kameralne[edytuj]

utwory na instrumenty solowe[edytuj]

  • 300 Trozos en el sentimento popular[b], na fortepian
  • 6 preludiów na fortepian
  • Para el clavicémbalo (na klawesyn), op. 121 nr 1
  • Tres bosquejos[c], op. 51 nr 2, na gitarę
  • Pequeña suite[d], op. 80 nr 1, na gitarę

Uwagi

  1. dedykowane pamięci żony
  2. na podstawie tańców ludowych
  3. dedykowany Gentilowi Montaña
  4. dedykowany Andrésowi Segovia

Przypisy

  1. a b c d Ellie Anne Duque: Guillermo Uribe Holguín (hiszp.). W: Compositores Colombianos [on-line]. [dostęp 2017-01-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-26)].
  2. Ellie Anne Duque: Guillermo Uribe Holguín. Creador del Conservatorio y de la Sinfónica Nacional (hiszp.). W: Colarte. Patrimonio Cultural Colombiano [on-line]. 1980. [dostęp 2017-02-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-02-13)].
  3. Lista utworów Uribe Holguína (hiszp.). facartes.unal.edu.co. [dostęp 2017-02-17]. [zarchiwizowane z tego adresu].
  4. a b Uribe Holguín, Guillermo (hiszp.). W: Banco de la Republica Actividad Cultural [on-line]. [dostęp 2017-01-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-26)].
  5. Genealogias de Colombia (hiszp.). [dostęp 2017-01-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-26)].
  6. Escala / I.I.E. (hiszp.). Universidad Nacional. [dostęp 2017-01-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-26)].

Bibliografia[edytuj]