Homo luzonensis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Homo luzonensis
Florent Détroit et al.
Okres istnienia: 0,700–0,050 mln lat temu
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Rząd naczelne
Rodzina człowiekowate
Podrodzina Homininae
Rodzaj Homo
Gatunek Homo luzonensis

Homo luzonensiskopalny gatunek człowieka[1], którego szczątki zostały odkryte w jaskini Callao w Peñablance na Filipinach w 2007 roku przez Armando Salvadora Mijaresa[2]. Znalezisko składało się z pojedynczej kości śródstopia o długości 61 milimetrów, której wiek – obliczony metodą uranowo-torową – został oszacowany na 67 000 lat[3][2].

Do 2019 biologiczna klasyfikacja człowieka z Callao pozostawała niepewna. Odkryta kość śródstopia (prawa kość śródstopia III[4]) została zidentyfikowana jako pochodząca od jednego z gatunków rodzaju Homo, jednakże dokładne przypisane jej do konkretnego gatunku pozostaje nierozwiązane. Powstały koncepcje, według których człowiek z Callao może być Homo sapiens lub Homo floresiensis, choć ten drugi często uważany jest nie za odrębny gatunek, a za patologiczną formę tego pierwszego. Aby móc przyporządkować szczątki do jednego z tych gatunków, niezbędne jest jednak zbadanie żuchwy lub czaszki okazu. W latach późniejszych od odkrycia zespół, który odkrył szczątki, starał się o zezwolenie na poszukiwania innych okazów w okolicy znaleziska[5].

10 kwietnia 2019 zespół naukowców z Francji, Australii i Filipin opublikował wyniki swoich prac, których rezultatem było zidentyfikowanie skamieniałości odkrytych w jaskini Callao jako szczątków wymarłego gatunku człowieka, który został nazwany Homo luzonensis. Publikacja pojawiła się na łamach czasopisma „Nature[1].

Opis[edytuj | edytuj kod]

Choć według początkowych hipotez pojawienia się człowieka na Filipinach pierwsi ludzie dostali się tam przechodząc przez pomosty lądowe podczas ostatniej epoki lodowcowej plejstocenu, najnowsze badania batymetryczne cieśniny Mindoro i kanału Sibutu dowodzą, iż żaden z pomostów nie był do końca ciągły. Obecne hipotezy mówią o tym, że człowiek z Callao i jego współplemieńcy przybyli do Luzon z Sundy na tratwach[6]. Okres pojawienia się H. luzonensis jest zbliżony do migracji innych mieszkańców Sundy, którzy znani są z rozległych podróży w okolicach linii Wallace’a, co rozpoczęło osadnictwo na Nowej Gwinei i w Australii[2].

Szczątki upolowanych zwierząt znaleziono w tej samej warstwie osadowej co kość H. luzonensis. Wskazuje to, iż hominid ten posiadał pewien stopień wiedzy z zakresu użycia narzędzi, aczkolwiek żadne kamienne narzędzia nie zostały odnalezione[4][7]. Szczątki znalezionych zwierząt pochodzą od sambara filipińskiego, świni oraz wymarłego gatunku bydła[8]. Brak kamiennych artefaktów może świadczyć o użyciu narzędzi wykonanych z roślin – na przykład bambusa.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Florent Détroit, Armand Salvador Mijares, Julien Corny, Guillaume Daver, Clément Zanolli, Eusebio Dizon, Emil Robles, Rainer Grün, Philip J. Piper. A new species of Homo from the Late Pleistocene of the Philippines. „Nature”. 586, s. 181–186, 2019. DOI: doi.org/10.1038/s41586-019-1067-9. ISSN 1476-4687 (ang.). 
  2. a b c Mijares i in. 2010 ↓, s. 123.
  3. Archaeologists unearth 67,000-years-old human bone in Philippines.
  4. a b Mijares i in. 2010 ↓, s. 125.
  5. 'Callao Man' Could Redraw Filipino History.
  6. Callao Man - INQUIRER.net, Philippine News for Filipinos, 2 lipca 2015 [dostęp 2016-01-11] [zarchiwizowane z adresu 2015-07-02].
  7. Pierwsi mieszkańcy Filipin starsi o 20 tysięcy lat. rp.pl, 2010-08-03. [dostęp 2016-01-12].
  8. 'Callao Man' Could Redraw Filipino History : DNews, DNews [dostęp 2016-01-11].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]