Ignacy Jerzy Potocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Ignacy Potocki (poseł))
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy generała lejtnanta. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Ignacy Potocki
Ignacy Jerzy Feliks
Rodzina Potoccy herbu Pilawa
Data i miejsce urodzenia ochrzczony 7 czerwca 1738
Monasterzyska
Data i miejsce śmierci 1794
Kazimierza Mała
Ojciec Józef Potocki
Matka Pelagia Potocka
Żona

Karolina Świeżawska

Dzieci

Ludwik Potocki

Ignacy Jerzy Feliks Potocki herbu Pilawa (ochrzczony 7 czerwca 1738 w Monasterzyskach, zm. 1794[1]) – generał-lejtnant wojsk koronnych w 1755 roku[2], poseł, członek Generalności konfederacji barskiej w 1771 roku[3], marszałek ziem generału ruskiego konfederacji barskiej, starosta kaniowski od 1763, nowosielski, duchowny rzymskokatolicki.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się zapewne w Monasterzyskach (ziemia halicka), mieście dziedzicznym ojca, kasztelana lwowskiego Józefa Potockiego. Tam został najpierw pospiesznie ochrzczony 7 czerwca 1738 pod imionami: Robert Felicjan Ignacy Jerzy, przy uroczystym powtórzeniu ceremonii chrztu 25 maja 1741 w katedrze lwowskiej otrzymał imiona Ignacego Jerzego Feliksa.

Był członkiem konfederacji Czartoryskich w 1764 roku i posłem ziemi halickiej na sejm konwokacyjny (1764)[4]. W 1764 roku był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego z województwa sandomierskiego[5]. Uczestnik konfederacji radomskiej w 1767 roku. [6] W załączniku do depeszy z 2 października 1767 roku do prezydenta Kolegium Spraw Zagranicznych Imperium Rosyjskiego Nikity Panina, poseł rosyjski Nikołaj Repnin określił go jako posła wrogiego realizacji rosyjskich planów na sejmie 1767 roku, poseł ziemi halickiej na sejm 1767 roku[7]. Marszałek ziemi sanockiej w konfederacji barskiej w 1769 roku[8].

Dziedziczył dobra Bereżanka, Czeremowce, Husiatyn, Horodnica, Kuhajowce na Podolu, Monasterzyska i połowę klucza buczackiego w ziemi halickiej. W 1775 sprzedał swe dobra podolskie Antoniemu Strzemeskiemu, staroście bareckemu[9].

Pod koniec życia został zakonnikiem krakowskim, proboszczem w Kazimierze Małej. W lipcu 1794 bawił się w Boćkach u młodszego brata Jana, starosty kaniowskiego. 16 lipca wyjechał z Bociek do Kazimierzy Małej z przeczuciami rychłej śmierci.

Brat Franciszka Piotra. Jego stryjecznym stryjem był cześnik Ignacy Potocki.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. w 1793 wg Danych biograficznych na stronie Sejmu Wielkiego. [dostęp 2019-03-09]
  2. Tomasz Ciesielski: Generałowie wojska koronnego w latach 1717-1763. [W:] Organizacja armii w nowożytnej Europie: struktura - urzędy - prawo - finanse. Zabrze, 2011, s. 464.
  3. Władysław Konopczyński. Za kulisami Generalności Konfederacji Barskiej.Kwartalnik Historyczny”, rocznik XLIV, t. I, z. 1, s. 58, 1930.
  4. Volumina Legum. T. VII. Petersburg, 1860, s. 92.
  5. Akt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 46.
  6. Aleksander Kraushar: Książę Repnin i Polska. T. I. Warszawa, 1900, s. 311.
  7. Носов Б. В. Установление российского господства в Речи Посполитой. 1756–1768 гг. Moskwa, 2004, s. 664.
  8. rkps Zakładu im. Ossolińskich II/553, k. 23.
  9. PSB 1983 ↓, s. 829–830.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]