Ignaz Moscheles

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ignaz Moscheles

Ignaz Moscheles (ur. 23 maja 1794 w Pradze, zm. 10 marca 1870 w Lipsku) – niemiecki pianista, dyrygent i kompozytor żydowskiego pochodzenia.

Urodził się w żydowskiej rodzinie mówiącej po niemiecku[1]. W wieku 10 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie u Bedřicha Diviša Webera, dyrektora Praskiego Konserwatorium. Weber kładł szczególny nacisk na studiowanie dzieł J.S. Bacha, W.A. Mozarta oraz M. Clementiego. Moscheles odkrył już wówczas Sonatę Patetyczną L. van Beethovena i z wielkim zapałem zapoznawał się z każdym nowym dziełem tego kompozytora. Po wczesnej śmierci ojca, przeprowadził się w 1808 roku do Wiednia. Zaczął studiować kontrapunkt u J.G. Albrechtsbergera oraz kompozycję u A. Salieriego.

W 1814 roku wydawca Artaria zamówił u Moschelesa przygotowanie wyciągu fortepianowego opery Fidelio L. van Beethovena. Wówczas to miał możliwość częstego odwiedzania kompozytora. Od tego roku datuje się również początek jego kariery jako wirtuoza gry na fortepianie. W latach 1815-1825 koncertował w Europie, m.in.: Paryżu, Londynie, Pradze oraz w Berlinie, gdzie w 1821 spotkał 15-letniego Feliksa Mendelssohna, któremu udzielił kilku lekcji.

W 1825 roku ożenił się z pochodzącą z Hamburga Charlottą Embden (1805-1889). Osiedlili się w Londynie, gdzie w 1833 roku urodził im się syn Felix, który otrzymał imię po swoim ojcu chrzestnym – Mendelssohnie. W Londynie Moscheles nauczał gry na fortepianie w Królewskiej Akademii Muzycznej. Do jego uczniów należeli m.in.: Henry Litolff i Sigismund Thalberg. Został również dyrygentem Philharmonic Society. W 1832 dyrygował Missa Solemnis L. van Beethovena oraz wykonaniami jego IX Symfonii.

W 1846 roku Moscheles ostatecznie opuścił Londyn i został profesorem gry na fortepianie w założonym przez Feliksa Mendelssohna konserwatorium w Lipsku. W mieście tym pozostał do śmierci w 1870 roku.

Moscheles należał do największych wirtuozów XIX wieku. Przyjaźnił się z Hummlem, Kalkbrennerem, Mendelssohnem; do jego największych rywali należeli J.B. Cramer, H. Herz i C.M. Weber.

Literatura w jęz. polskim[edytuj]

  • Wilfrid Blunt – Feliks Mendelssohn, PIW, Warszawa, 1979.
  • George R. Marek – Beethoven, PIW, Warszawa, 1997.
  • Michael Steen – Wielcy kompozytorzy i ich czasy, Rebis, Poznań 2009.
  • Adam Zamoyski – Chopin, PIW, Warszawa, 1985.
  • Encyklopedia Muzyki, PWN, Warszawa, 1995.

Zobacz też[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. Henry Roche, tekst do książeczki płyty: Piano Concertos 4, 5, Hyperion CDA67430, 2005.