InterContinental Warszawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
InterContinental Warszawa
Ilustracja
InterContinental Warszawa. Widoczne wcięcie pomiędzy piątą i dwudziestą kondygnacją
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres ul. Emilii Plater 49
Typ budynku hotel
Styl architektoniczny modernizm międzynarodowy[1]
Architekt Tadeusz Spychała, Wojciech Popławski i Williband Fürst
Inwestor UBM Realitätenentwicklung Aktiengesellschaft
Wysokość całkowita 164[1] m
Wysokość do dachu 154[1] m
Kondygnacje 45
Rozpoczęcie budowy 2001
Ukończenie budowy 2003
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „InterContinental Warszawa”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „InterContinental Warszawa”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „InterContinental Warszawa”
Ziemia52°13′56″N 21°00′10″E/52,232222 21,002778
Strona internetowa

InterContinental Warszawa – pięciogwiazdkowy hotel znajdujący się przy ul. Emilii Plater 49 w Warszawie.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Budynek charakteryzuje jednolita, smukła bryła, utrzymana w groszkowej tonacji kolorów. Kolor elewacji nawiązuje do sąsiedniego wieżowca, Warsaw Financial Center[2]. W hotelu urządzono 414 pokoi, w tym 76 apartamentów przeznaczonych do dłuższego pobytu[3]. Znajduje się tam również 14 sal konferencyjnych[4], dwie restauracje, bar oraz kawiarnia[3]. Na 43. i 44. piętrze (150 metrów nad ziemią) powstało centrum rekreacji z siłownią, salą do aerobiku, jacuzzi i basenem o wymiarach 6 × 14 metrów[5]. Jest to najwyżej położony basen w Polsce. Z okien centrum widać Wisłę, do czego nawiązuje jego angielska nazwa (RiverView Wellness Centre)[6].

Na podziemnych kondygnacjach znajduje się parking dla 175 samochodów[2].

Budynek został wzniesiony w latach 2001–2003[6] według projektu Tadeusza Spychały, Wojciecha Popławskiego i Willibanda Fürsta[1]. Konstrukcję żelbetową zaprojektowali Johann Meyer i Jerzy Błażeczek[6]. InterContinental powstał na niewielkiej działce, na której wcześniej znajdował się pierwszy w Polsce klub jazzowy Akwarium[7].

Przeciwko budowie wieżowca protestowali mieszkańcy sąsiadującego z nim bloku mieszkalnego, twierdząc że ograniczy im dostęp do światła słonecznego[7]. Doszło jednak do porozumienia z inwestorem, co miało wpływ na konstrukcję i wygląd budynku[7]. Pomiędzy piątą a dwudziestą kondygnacją zostało bowiem zaprojektowane wcięcie, które zapewnia odpowiednie nasłonecznienie mieszkań w sąsiednim bloku[8].

Całkowity koszt budowy wieżowca wyniósł 113 mln euro[7].

Warszawski InterContinental jest jednym z najwyższych pięciogwiazdkowych hoteli w Europie[7].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • W 2016 hotel, jako jedyny w Polsce, otrzymał pięć gwiazdek (symboli budynku określających poziom usług) w czerwonym przewodniku Michelina „Main Cities of Europe"[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Jarosława Zieliński: Złota 44 i inne warszawskie niebotyki. Warszawa: EKBIN, 2015, s. 200. ISBN 978-83-940941-0-2.
  2. a b Jarosława Zieliński: Złota 44 i inne warszawskie niebotyki. Warszawa: EKBIN, 2015, s. 202. ISBN 978-83-940941-0-2.
  3. a b Nowoczesny hotel w centrum Warszawy. W: InterContinental Warszawa [on-line]. warszawa.intercontinental.com. [dostęp 2016-11-14].
  4. Konferencje. W: InterContinental Warszawa [on-line]. warszawa.intercontinental.com. [dostęp 2018-02-28].
  5. RiverView Wellness Centre. W: InterContinental Warszawa [on-line]. warszawa.intercontinental.com. [dostęp 2016-11-14].
  6. a b c Dariusz Bartoszewicz. W cieniu drapaczy chmur. Spacerownik. „Dodatek do 'Gazety Stołecznej'”, s. 10, 17 października 2016. 
  7. a b c d e Jarosława Zieliński: Złota 44 i inne warszawskie niebotyki. Warszawa: EKBIN, 2015, s. 201. ISBN 978-83-940941-0-2.
  8. Dariusz Bartoszewicz. Jej warszawskie wysokości. „Gazeta Stołeczna”, s. 4, 20 marca 2015. 
  9. Warszawski Intercontinental na pięć gwiazdek Michelina. rp.pl, 27 marca 2017. [dostęp 2017-12-26].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]