Central Tower

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Central Tower
Ilustracja
Central Tower
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres Aleje Jerozolimskie 81
Typ budynku biurowiec
Styl architektoniczny modernizm
Architekt Lorenzo Martinoia, Jacek Sokalski, Amadeo Strada
Inwestor Fortrade Financing S.p.A.
Wysokość całkowita 115 m
Wysokość do dachu 115 m
Kondygnacje 27
Powierzchnia użytkowa 20 804 m²
Rozpoczęcie budowy 1992
Ukończenie budowy 1996
Ważniejsze przebudowy 2008
Właściciel ORCO Property Group
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Central Tower
Central Tower
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Central Tower
Central Tower
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Central Tower
Central Tower
Ziemia52°13′37,74″N 21°00′06,43″E/52,227150 21,001786

Central Tower (dawniej kolejno FIM Tower i ORCO Tower) – wieżowiec w Warszawie położony w dzielnicy Ochota przy Alejach Jerozolimskich 81, na rogu ul. Tytusa Chałubińskiego, w pobliżu centrum miasta i bezpośrednim sąsiedztwie Dworca Centralnego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rzut piętra ORCO Tower. Kolor żółty – powierzchnie biurowe, niebieski – windy, czerwony – klatka schodowa, biały – korytarz, toalety, kuchnia, zaplecze

W miejscu, gdzie obecnie stoi wieżowiec, w 1911 r. wzniesiono modernistyczną kamienicę Burcharda[1]. Została ona jednak zburzona w roku 1973, a jedynym powodem tej decyzji było ułożenie w jej miejscu tymczasowego torowiska tramwajowego na czas budowy Dworca Centralnego i estakad w ciągu ul. Marchlewskiego (obecnie aleja Jana Pawła II).

Po demontażu torowiska pozostał pusty plac, na którym dopiero w latach 1992-1996 włoski inwestor wzniósł biurowiec FIM Tower. Budynek wzorowany był na późnomodernistycznych amerykańskich wieżowcach z lat 80. XX wieku. Na tle innych warszawskich wysokościowców wyróżniał się charakterystycznymi wykończeniami elewacji w kolorze łososiowym (różowo-pomarańczowym), dominującymi w dolnej i zachodniej części bryły, które w zamyśle architektów miały estetycznie łączyć wieżę z sąsiednimi kamienicami. Ich barwa silnie kontrastowała z ciemnoniebieską resztą elewacji. FIM Tower uznano wówczas za jeden z najbrzydszych wieżowców Warszawy – w rankingu „Gazety Wyborczej” znalazł się na liście 13 najbrzydszych budynków stolicy.

Początkowo jednym z głównych najemców powierzchni biurowych była firma Polkomtel. W lipcu 2006 nowym właścicielem budynku został fundusz inwestycyjny Endurance Found należący do luksemburskiej firmy deweloperskiej ORCO Property Group[2]. Nazwę biurowca zmieniono na ORCO Tower. Nowy właściciel, chcąc uczynić budynek bardziej konkurencyjnym i przyjaznym dla nowych najemców, wynajął biuro Christian Biecher & Associes, by opracować projekt jego modernizacji. Projekt przewidywał ujednolicenie koloru elewacji poprzez zastąpienie łososiowych paneli ciemnoniebieskimi oraz poprzez dodanie ukośnych, ażurowych konstrukcji w górnej części budynku, co miało nadać mu formę kryształu. Ostatecznie zrezygnowano jednak z dużych zmian na rzecz kosmetycznych – kontrastujące detale na elewacji oklejono ciemnoniebieską folią, a także umieszczono duży napis „ORCO Tower” na szczycie od strony Ochoty. Właściciel budynku uzasadniał rezygnację z ażurowych konstrukcji niebezpieczeństwem gromadzenia się na nich śniegu. Bardziej jednak prawdopodobną przyczyną porzucenia ambitnych planów były względy finansowe.

Prace modernizacyjne zakończyły się w lipcu 2008 r.

W grudniu 2014 r. nowym właścicielem budynku stał się czeski fundusz inwestycyjny CPI. Od lutego 2015 r. budynek nosi nazwę Central Tower, nowy właściciel planuje również przeprowadzić prace modernizacyjne w budynku, m.in. przebudować lobby.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Wieżowiec Central Tower liczy 27 kondygnacji, a jego wysokość to 115 metrów. Jego bryła ma formę zwężającej się ku górze uskokowej wieży i zbudowana jest z płaszczyzn łączących się ze sobą pod różnymi kątami. Znajduje się w nim 14 400 m² powierzchni biurowej klasy B+. Początkowo miał mieć 20 kondygnacji (na tyle pozwalały ustalenia z ówczesnymi władzami miasta), podczas projektowania ograniczenie zostało jednak zniesione, a do projektu dodano po prostu kilka pięter.

Budynek nie posiada kondygnacji podziemnych ani wewnętrznego parkingu (planowano oddzielny parking na 240 miejsc, jednak nie został zrealizowany z powodu sprzeciwu władz). Korytarze są bardzo wąskie i nie posiadają okien, co wymusza ich stałe oświetlanie. Związane jest to z maksymalnym wykorzystaniem powierzchni na cele biurowe. Budynek wyposażony jest w szybkie windy – cztery osobowe i jedną towarową – a także m.in. w uniesione podłogi na każdym poziomie biura, klimatyzację dostarczaną przez konwektory wentylatorowe, system zarządzania do administracji energią i pracami konserwacyjnymi oraz czynną całą dobę recepcję z ochroną i alarmem.

Pozostałe informacje[edytuj | edytuj kod]

Na dachu budynku znajduje się pasieka, jedna z najwyżej położnych pasiek na świecie[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kamienica Burcharda na stronie www.Warszawa1939.pl
  2. FIM Tower, Warsaw, sold to the Endurance Fund (PL). europe-re.com, 19 lipca 2006. s. Europe Real Estate. [dostęp 2014-09-20].
  3. Jakub Chełmiński. Miejskie pszczoły skończyły lato. „Gazeta Stołeczna”, s. 5, 28–29 lipca 2018. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]