Central Tower

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Central Tower
Ilustracja
Wieżowiec od strony północno-wschodniej
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres Aleje Jerozolimskie 81
Typ budynku biurowiec
Styl architektoniczny modernizm
Architekt Lorenzo Martinoia, Jacek Sokalski, Amadeo Strada
Inwestor Fortrade Financing S.p.A.
Wysokość całkowita 115 m
Wysokość do dachu 115 m
Kondygnacje 27
Powierzchnia użytkowa 20 804 m²
Rozpoczęcie budowy 1992
Ukończenie budowy 1996
Ważniejsze przebudowy 2008
Właściciel CPI Polska Sp. z o.o.
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Central Tower”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Central Tower”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Central Tower”
Ziemia52°13′37,74″N 21°00′06,43″E/52,227150 21,001786

Central Tower (dawniej kolejno FIM Tower i ORCO Tower) – wieżowiec w Warszawie położony w dzielnicy Ochota przy Alejach Jerozolimskich 81, na rogu ul. Tytusa Chałubińskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rzut piętra ORCO Tower. Kolor żółty – powierzchnie biurowe, niebieski – windy, czerwony – klatka schodowa, biały – korytarz, toalety, kuchnia, zaplecze

W miejscu, gdzie obecnie stoi wieżowiec, w 1911 r. wzniesiono modernistyczną kamienicę Burcharda[1]. Została ona jednak zburzona w roku 1973, a jedynym powodem tej decyzji było ułożenie w jej miejscu tymczasowego torowiska tramwajowego na czas budowy Dworca Centralnego i estakad w ciągu ul. Marchlewskiego (obecnie aleja Jana Pawła II).

Po demontażu torowiska pozostał pusty plac, na którym dopiero w latach 1992–1996 włoski inwestor wzniósł biurowiec FIM Tower. Budynek wzorowany był na późnomodernistycznych amerykańskich wieżowcach z lat 80. XX wieku. Na tle innych warszawskich wysokościowców wyróżniał się charakterystycznymi wykończeniami elewacji w kolorze łososiowym (różowo-pomarańczowym), dominującymi w dolnej i zachodniej części bryły, które w zamyśle architektów miały estetycznie łączyć wieżę z sąsiednimi kamienicami. Ich barwa silnie kontrastowała z ciemnoniebieską resztą elewacji. FIM Tower uznano wówczas za jeden z najbrzydszych wieżowców Warszawy – w rankingu „Gazety Wyborczej” znalazł się na liście 13 najbrzydszych budynków stolicy.

Początkowo jednym z głównych najemców powierzchni biurowych była firma Polkomtel. W lipcu 2006 nowym właścicielem budynku został fundusz inwestycyjny Endurance Found należący do luksemburskiej firmy deweloperskiej ORCO Property Group[2]. Nazwę biurowca zmieniono na ORCO Tower. Nowy właściciel, chcąc uczynić budynek bardziej konkurencyjnym i przyjaznym dla nowych najemców, wynajął biuro Christian Biecher & Associes, by opracować projekt jego modernizacji. Projekt przewidywał ujednolicenie koloru elewacji poprzez zastąpienie łososiowych paneli ciemnoniebieskimi oraz poprzez dodanie ukośnych, ażurowych konstrukcji w górnej części budynku, co miało nadać mu formę kryształu. Ostatecznie zrezygnowano jednak z dużych zmian na rzecz kosmetycznych – kontrastujące detale na elewacji oklejono ciemnoniebieską folią, a także umieszczono duży napis „ORCO Tower” na szczycie od strony Ochoty. Właściciel budynku uzasadniał rezygnację z ażurowych konstrukcji niebezpieczeństwem gromadzenia się na nich śniegu. Bardziej jednak prawdopodobną przyczyną porzucenia ambitnych planów były względy finansowe.

Prace modernizacyjne zakończyły się w lipcu 2008 r.

W grudniu 2014 r. nowym właścicielem budynku stał się czeski fundusz inwestycyjny CPI. Od lutego 2015 r. budynek nosi nazwę Central Tower, nowy właściciel planuje również przeprowadzić prace modernizacyjne w budynku, m.in. przebudować lobby.

Na dachu budynku znajduje się pasieka, jedna z najwyżej położnych pasiek na świecie[3].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Wieżowiec liczy 27 kondygnacji, a jego wysokość to 115 metrów. Jego bryła ma formę zwężającej się ku górze uskokowej wieży i zbudowana jest z płaszczyzn łączących się ze sobą pod różnymi kątami. Znajduje się w nim 14 400 m² powierzchni biurowej klasy B+. Początkowo miał mieć 20 kondygnacji (na tyle pozwalały ustalenia z ówczesnymi władzami miasta), podczas projektowania ograniczenie zostało jednak zniesione, a do projektu dodano po prostu kilka pięter.

Budynek nie posiada kondygnacji podziemnych ani wewnętrznego parkingu (planowano oddzielny parking na 240 miejsc, jednak nie został zrealizowany z powodu sprzeciwu władz). Korytarze są bardzo wąskie i nie posiadają okien, co wymusza ich stałe oświetlanie. Związane jest to z maksymalnym wykorzystaniem powierzchni na cele biurowe. Budynek wyposażony jest w szybkie windy – cztery osobowe i jedną towarową – a także m.in. w uniesione podłogi na każdym poziomie biura, klimatyzację dostarczaną przez konwektory wentylatorowe, system zarządzania do administracji energią i pracami konserwacyjnymi oraz czynną całą dobę recepcję z ochroną i alarmem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kamienica Burcharda na stronie www.Warszawa1939.pl.
  2. FIM Tower, Warsaw, sold to the Endurance Fund (PL). europe-re.com, 19 lipca 2006. s. Europe Real Estate. [dostęp 2014-09-20].
  3. Jakub Chełmiński. Miejskie pszczoły skończyły lato. „Gazeta Stołeczna”, s. 5, 28–29 lipca 2018. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]