Błękitny Wieżowiec w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Błękitny Wieżowiec
Ilustracja
Błękitny Wieżowiec od strony północno-zachodniej
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Adres plac Bankowy 2
Architekt Jerzy Czyż, Andrzej Skopiński, Jan Furman, Lech Robaczyński, Marzena Leszczyńska
Inwestor Urząd m.st. Warszawy
Wysokość całkowita 120 m
Wysokość do dachu 100 m
Kondygnacje 27
Powierzchnia użytkowa 23 545 m²
Rozpoczęcie budowy po 1965
Ukończenie budowy 1991
Kolejni właściciele First Property plc
Położenie na mapie Warszawy
Mapa konturowa Warszawy, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Błękitny Wieżowiec”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Błękitny Wieżowiec”
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa konturowa województwa mazowieckiego, w centrum znajduje się punkt z opisem „Błękitny Wieżowiec”
Ziemia52°14′38″N 21°00′09″E/52,243889 21,002500

Błękitny Wieżowiec (dawniej Złocisty Wieżowiec) – wieżowiec znajdujący się przy placu Bankowym 2 w Warszawie.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Budynek znajduje się w miejscu zajmowanym przed II wojną światową przez warszawską Wielką Synagogę, wysadzoną w powietrze przez Niemców 16 maja 1943[1].

Budowa wieżowca trwała wiele lat i była kilkakrotnie przerywana. Pozwolenie na budowę zostało wydane w 1965, jednak w 1967 w związku z brakami w dokumentacji oraz wątpliwościami dotyczącymi statyki konstrukcji budowę wstrzymano[2]. W 1971 po raz kolejny zmieniono konstrukcję budynku oraz inwestora (miał być przeznaczony dla centrali handlu zagranicznego Polimex-Cekop)[3]. W 1974 wznowiono budowę[4]. W 1980 Prezydium Rządu podjęło decyzję o zmianie przeznaczenia wznoszonego budynku; miał on zostać przekształcony w hotel na 850 miejsc[5]. Kolejny raz budowę wstrzymano po wybudowaniu głównej bryły. W 1985 niedokończoną inwestycję przekazano na własność miastu stołecznemu Warszawie[6]. Ze względu na pierwotny kolor elewacji budynek był nazywany „Złocistym Wieżowcem”.

W kwietniu 1988 podpisano umowę na dokończenie budowy z jugosłowiańskim konsorcjum Generalexport/Giposs[6]. Wartość kontraktu wynosiła 40,5 mln dolarów[6]. Miedzianą w kolorze elewację zastąpiono niebarwioną refleksyjną, która w pogodne dni odbija błękit nieba (stąd obecna nazwa). Była to pierwsza elewacja wykonana ze szkła refleksyjnego typu float w Warszawie[7].

Prace zakończono w 1991[8]. Wieżowiec liczy 120 metrów wysokości (z masztami anten) i 27 kondygnacji naziemnych.

Trzy piętra wieżowca przekazano Gminie Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie[9]. Wielką Synagogę upamiętnia tablica MSI umieszczona na fasadzie od strony ulicy Tłomackie.

„Klątwa rabinów”[edytuj | edytuj kod]

Rekordowo długi czas budowy był tłumaczony klątwą, którą rzekomo mieli rzucić warszawscy rabini na budowę wieżowca w miejscu zburzonej Wielkiej Synagogi[10]. Historię budowy przedstawia film z 1985 r. Stoję więc jestem z udziałem Wiesława Drzewicza w roli narratora, wypowiadającego się w pierwszej osobie w imieniu wieżowca[11].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Fuchs 19 ↓.
  2. Fuchs 146 ↓.
  3. Fuchs 154 ↓.
  4. Kronika wydarzeń w Warszawie 1 X–31 XII 1974. „Kronika Warszawy”. 2 (22), s. 177, 1974. 
  5. Kronika wydarzeń w Warszawie 1 IV–30 IV 1980. „Kronika Warszawy”. 4 (44), s. 127, 1980. 
  6. a b c Fuchs 164 ↓.
  7. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2005, s. 159. ISBN 83-908950-8-0.
  8. Marta Leśniakowska: Architektura w Warszawie 1989-2001. Warszawa: Arkada Pracownia Historii Sztuki, 2002, s. 153. ISBN 83-908950-5-6.
  9. Fuchs 172–173 ↓.
  10. Jerzy S. Majewski: Przedmowa [w:] Jana Fuchs, Miejsce po Wielkiej Synagodze. Warszawa: Żydowski Instytut Historyczny, 2016, s. 17. ISBN 978-83-65254-08-5.
  11. Stoję więc jestem w filmpolski.pl. Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. Leona Schillera w Łodzi. [dostęp 2018-12-05].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jana Fuchs: Miejsce po Wielkiej Synagodze. Warszawa: Żydowski Instytut Historyczny, 2016. ISBN 978-83-65254-08-5.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]