Ivan Rakitić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ivan Rakitić
Ilustracja
Ivan Rakitić na MŚ 2018 (czerwiec 2018)
Data i miejsce urodzenia

10 marca 1988
Rheinfelden

Wzrost

184 cm[1]

Pozycja

pomocnik

Informacje klubowe
Klub

Asz-Szabab Rijad

Numer w klubie

30

Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
2005–2007 FC Basel 35 (11)
2007–2011 FC Schalke 04 97 (12)
2011–2014 Sevilla FC 117 (25)
2014–2020 FC Barcelona 200 (25)
2020–2024 Sevilla FC 121 (11)
2024– Asz-Szabab Rijad 0 (0)
W sumie: 570 (84)
Kariera reprezentacyjna[b]
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
2006–2007  Szwajcaria U-21 4 (1)
2009  Chorwacja U-21 4 (2)
2007–2019  Chorwacja 106 (15)
W sumie: 114 (18)
  1. Aktualne na: 31 stycznia 2024. Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
  2. Aktualne na: 31 stycznia 2024.
Dorobek medalowy
Mistrzostwa świata
II miejsce Rosja 2018 piłka nożna
Strona internetowa

Ivan Rakitić (ur. 10 marca 1988 w Rheinfelden) – chorwacki piłkarz szwajcarskiego pochodzenia występujący na pozycji pomocnika w arabskim klubie Asz-Szabab Rijad[2].

Wicemistrz Świata 2018. Uczestnik Mistrzostw Europy 2008, 2012, 2016, Mistrzostw Świata 2014 i 2018. Zdobywca Ligi Mistrzów UEFA z FC Barceloną w sezonie 2014/2015.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

FC Basel[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym piłkarskim klubem młodego pomocnika był mały zespół o nazwie FC Möhlin-Ryburg. W wieku 14 lat trafił do szkółki piłkarskiej FC Basel i rozpoczął treningi w drużynie U-15. Z czasem trafił do wyższych roczników, a w 2005 roku włączono go do kadry pierwszego zespołu[3]. 29 września zadebiutował w jego barwach w wygranym 1:0 meczu Pucharu UEFA z NK Široki Brijeg. Natomiast 15 kwietnia 2006 zaliczył swój pierwszy występ w Swiss Super League – Basel wygrało 5:1 na wyjeździe z Neuchâtel Xamax. Był to wówczas jego jedyny mecz w tamtym sezonie, a drużyna z Bazylei wywalczyła wicemistrzostwo Szwajcarii. W sezonie 2006/2007 Rakitić był już graczem pierwszej jedenastki FCB. Wystąpił w fazie grupowej Pucharu UEFA, a w lidze stał się odkryciem. Zdobył aż 11 goli w 33 meczach stając się tym samym po Mladenie Petriciu najskuteczniejszym graczem zespołu. W lidze po raz drugi wywalczył wicemistrzostwo. Zawodnik posiada także obywatelstwo szwajcarskie. Rodzice Rakiticia pochodzą z Chorwacji. Ivan natomiast urodził się już w Szwajcarii, dokąd państwo Rakiticiowie wyemigrowali w latach 80. Ma dwoje rodzeństwa - młodszą siostrę i brata, który również grał w piłkę nożną, jednakże doznał kontuzji która uniemożliwiała mu dalszą grę. Rakitić ma tatuaż z jego imieniem na prawej ręce.

FC Schalke 04[edytuj | edytuj kod]

Rakitić w barwach Schalke 04.

22 czerwca 2007 Rakitić podpisał 4-letni kontrakt z wicemistrzem Bundesligi FC Schalke 04. Trener zespołu Mirko Slomka ściągnął go za 5 milionów euro jako następcę Brazylijczyka Lincolna, który odszedł do Galatasaray SK. Sam Rakitić otrzymał po nim koszulkę z numerem 10. Sprawił, że FC Schalke 04 debiutowało 21 lipca 2007 roku w Pucharze Ligi Niemieckiej. Grał w spotkaniu przeciwko Karlsruher SC a także pojawił się w pozostałych dwóch meczach turnieju, przeciwko 1. FC Nürnberg i Bayern Monachium, gdzie FC Schalke 04 wywalczyło drugie miejsce. 5 sierpnia tego samego roku Rakitić strzelił swojego pierwszego gola dla FC Schalke 04 i tym sposobem wygrali z Eintrachtem Trewir w pierwszej rundzie o puchar. 10 sierpnia 2007 Bundesliga otworzyła mecz między obrońcami tytułu mistrzowskiego VfB Stuttgart a FC Schalke 04, wtedy na ostatnie 20 minut Rakitić wszedł na boisko jako rezerwowy i zdobył gola co dało wynik 2:2. 15 września tego samego roku strzelił jedynego gola dla FC Schalke 04 ostatecznie remisując 1:1 pomiędzy Bayern Monachium. Trzy dni później odbył swój pierwszy mecz w Lidze Mistrzów, gdzie FC Schalke 04 pokonało Valencia CF 1:0. Żeby wystąpić w Lidze mistrzów, począł starania wykazując się silną i bardzo imponującą rolą pomocnika, w fazie grupowej FC Schalke 04 przeciwko Chelsea F.C. W drugiej fazie pomógł swojej drużynie dostać się do ćwierćfinałów. Jednakże, musiał opuścić oba ćwierćfinałowe mecze z powodu kontuzji odniesionej na treningu, która uniemożliwiała mu grę na jeden miesiąc. Gdy powrócił do gry, po doznanym urazie w meczu FC Schalke 04 z VfL Bochum strzelił bramkę, mecz zakończył się wygraną 3 - 0, która zapewniła klubowi trzecie miejsce w sezonie. Swoją świetną formę przedstawił również na własnym boisku, w ostatnim meczu sezonu asystując Mladenowi Krstajiciowi, co było jedyną bramką meczu.

Ukończył swój pierwszy sezon Bundesligi z 3 golami, 10 asystami i 29 występami.

Pierwszy pobyt w Sevilli FC[edytuj | edytuj kod]

28 stycznia 2011 Ivan Rakitić podpisał 4,5-letni kontrakt z hiszpańską Sevillą[4]. Kosztował 2,5 miliona euro.

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

16 czerwca 2014 Rakitić trafił do FC Barcelony[5], z którą podpisał pięcioletni kontrakt[6]. Już w pierwszym sezonie w nowym klubie Ivan stał się kluczowym zawodnikiem dla trenera Luisa Enrique[7]. Drużyna zdobyła wtedy tryplet, a sam zawodnik zdobył gola wrozgrywanym w Berlinie finale Ligi Mistrzów przeciwko Juventusowi[8]. W sezonie 2015/16 Rakitić zdobył z Barçą Superpuchar Europy, Klubowe Mistrzostwo Świata, Puchar Króla oraz został mistrzem Hiszpanii. Następnie, w sezonie 2016/17, drużyna Ivana wygrała Superpuchar Hiszpanii oraz Puchar Króla. W sezonie 2017/18 Ivan zdobył wraz z klubem mistrzostwo Hiszpanii oraz Puchar Króla. W sezonie 2018/19 zwyciężył w Superpucharze Hiszpanii oraz ponownie został mistrzem kraju. Ostatecznie w barwach Barcelony w 310 występach we wszystkich rozgrywkach zaliczył 36 goli i 36 asyst.

Drugi pobyt w Sevilli[edytuj | edytuj kod]

Po nieudanym sezonie 2019/20, na kształt którego wpłynęła pandemia koronawirusa, Chorwacki pomocnik opuścił Dumę Katalonii i powrócił do Sevilli FC[9].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Początkowo Rakitić występował w młodzieżowych reprezentacjach Szwajcarii w kategoriach U-17 i U-19, ale z czasem zgłosił akces do pierwszej reprezentacji Chorwacji prowadzonej przez Slavena Bilicia i znalazł się w kręgu zainteresowań selekcjonera. W drużynie Chorwacji debiutował 8 września 2007 roku podczas kwalifikacji do Euro 2008, gdzie zyskał sympatię fanów.

W maju 2008 został tymczasowo dodany do składu drużyny na Euro 2008, gdzie był drugim najmłodszym zawodnikiem. Na mistrzostwach Europy pierwszy raz mogliśmy go oglądać w wygranym 2-1 meczu, przeciwko Niemcom, kiedy to zaliczył asystę przy golu Ivicy Olicia. W ćwierćfinałach odgrywał dużą rolę w meczu z Turcją, gdzie doszło do rzutów karnych, w których Rakitić spudłował, co przyczyniło się do zwycięstwa Turcji.

W 2016 w trakcie mistrzostw Europy strzelił bramkę w meczu przeciw reprezentacji Czech, a na Mistrzostwach Świata 2018 strzelił jedynego gola w drugim meczu fazy grupowej przeciwko reprezentacji Argentyny na 3:0[10].

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

Stan na 4 czerwca 2023

Klub Sezon Liga Puchar kraju Puchar ligi Europa[a] Inne[b] Razem
Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole Mecze Gole
FC Basel 2005/06 1 0 1 0 1 0 3 0
2006/07 34 11 5 0 5 0 46 11
Razem 35 11 12 0 - - 6 0 0 0 46 11
FC Schalke 04 2007/08 29 3 3 1 3 0 7 0 42 4
2008/09 23 1 4 1 7 1 34 3
2009/10 29 7 4 0 33 7
2010/11 16 1 4 1 5 0 1 0 26 2
Razem 97 12 15 3 3 0 19 1 1 0 135 16
Sevilla FC 2010/11 13 5 1 0 2 0 16 5
2011/12 36 0 3 1 39 1
2012/13 34 8 8 3 42 11
2013/14 34 12 0 0 18 3 52 15
Razem 117 25 12 4 0 0 20 3 0 0 149 32
FC Barcelona 2014/15 32 5 7 1 12 2 51 8
2015/16 36 7 6 0 10 2 5 0 57 9
2016/17 32 8 8 1 9 0 2 0 50 9
2017/18 35 1 7 2 10 1 2 0 55 4
2018/19 34 3 7 1 12 1 1 0 54 5
2019/20 31 1 3 0 7 0 1 0 42 1
Razem 200 25 39 5 0 0 60 6 11 0 310 36
Sevilla FC 2020/21 37 4 4 2 8 2 1 0 50 8
2021/22 35 4 3 0 8 3 46 7
2022/23 31 1 5 1 15 0 51 2
Razem 103 9 12 3 0 0 32 5 1 0 147 17
W karierze 551 82 85 15 3 0 140 15 13 0 792 112

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacja Rok Mecze Bramki
 Chorwacja 2007 5 1
2008 11 4
2009 8 2
2010 8 1
2011 6 0
2012 10 1
2013 11 0
2014 10 0
2015 6 1
2016 7 3
2017 6 0
2018 14 2
2019 4 0
Ogólnie 106 15

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Klubowe[edytuj | edytuj kod]

FC Basel[edytuj | edytuj kod]

Sevilla[edytuj | edytuj kod]

FC Barcelona[edytuj | edytuj kod]

Reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Uwzględniono:
    Liga Mistrzów UEFA – 91 (10)
    Liga Europy UEFA – 22 (4)
    Puchar UEFA – 11 (1)
    kwalifikacje do Ligi Mistrzów UEFA – 2 (0)
    kwalifikacje do Ligi Europy UEFA – 2 (0)
    eliminacje Pucharu UEFA – 4 (0)
  2. Uwzględniono:
    Klubowe mistrzostwa świata – 2 (0)
    Superpuchar Europy UEFA – 2 (0)
    Superpuchar Hiszpanii – 8 (0)
    Superpuchar Niemiec - 1 (0)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Profil piłkarza na oficjalnej stronie Barcelony
  2. Kacper Klasiński, Hannibal Mejbri i Mateo Mejia odchodzą z Man Utd, ich klubem będzie Sevilla, Angielskie Espresso, 14 stycznia 2024 [dostęp 2024-01-15] (pol.).
  3. Michał Trela (Canal+Sport), Swoi, ale trochę obcy. Słynni piłkarze wychowani poza krajem, który reprezentują, newonce.net [dostęp 2024-01-15] (pol.).
  4. El mediocentro que quería media Europa firma con el Sevilla FC hasta 2015. sevillafc.es, 2011-01-28. [dostęp 2014-06-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-04-09)]. (hiszp.).
  5. Igor Kubiak: Oficjalnie: Ivan Rakitić nowym piłkarzem FC Barcelony. sportowefakty.pl. [dostęp 2014-06-16]. (pol.).
  6. Agreement for Ivan Rakitic to join FC Barcelona. fcbarcelona.com, 2014-06-16. [dostęp 2014-06-16]. (ang.).
  7. Jason Pettigrove, Why Ivan Rakitic Is Absolutely Vital to Barcelona's Midfield Fluency, Bleacher Report [dostęp 2021-05-21] (ang.).
  8. Ivan Rakitic's opening goal against Juventus saw all 10 outfield Barcelona players touch the ball, Eurosport, 6 czerwca 2015 [dostęp 2021-05-21] (ang.).
  9. Agreement with Sevilla for transfer of Ivan Rakitic, www.fcbarcelona.com [dostęp 2021-05-21] (ang.).
  10. Chorwacja pokonuje bezradną Argentynę 3:0, gol Rakitica dobił reprezentację Albicelestes. fcbarca.com.