Luis Enrique

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Luis Enrique
Ilustracja
Luis Enrique (2014)
Pełne imię i nazwisko Luis Enrique Martínez García
Data i miejsce urodzenia 8 maja 1970
Gijón, Hiszpania
Wzrost 180 cm
Pozycja pomocnik / napastnik
Informacje klubowe
Klub  Hiszpania (selekcjoner)
Kariera juniorska
Lata Klub
1981–1988 Sporting Gijón
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1988–1990 Sporting B 27 (5)
1989–1991 Sporting Gijón 36 (14)
1991–1996 Real Madryt 157 (15)
1996–2004 FC Barcelona 207 (73)
W sumie: 427 (107)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1990–1991  Hiszpania U-21 5 (0)
1991–1992  Hiszpania U-23 14 (3)
1991–2002  Hiszpania 62 (12)
1999–2000  Asturia 2 (0)
W sumie: 83 (15)
Kariera trenerska
Lata Klub
2008–2011 FC Barcelona B
2011–2012 AS Roma
2013–2014 Celta Vigo
2014–2017 FC Barcelona
2018– Hiszpania

Luis Enrique Martinez Garcia znany jako Luis Enrique (ur. 8 maja 1970 w Gijón) – hiszpański piłkarz i trener piłkarski; zaliczony przez Pelégo do tzw. FIFA 100. Od lipca 2018 trener reprezentacji Hiszpanii.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Po rozpoczęciu kariery w 1989 roku w Sportingu Gijón, Luis Enrique spędził większość swojej kariery w dwóch największych klubach hiszpańskich: Realu Madryt (19911996) oraz w FC Barcelonie (19962004). W 1996 roku nie przedłużył kontraktu z Realem (powodem był konflikt z zarządem klubu i kibicami) i przez wolny transfer przeniósł się do Barcelony. Przyjęty z rezerwą przez katalońskich kibiców, szybko wywalczył sobie zaufanie dzięki zaangażowaniu w grę. Przez 8 lat był jedną z największych gwiazd FC Barcelona. Bardzo szybko stał się jednym z największych antimadritistów w drużynie z Katalonii, co demonstrował każdorazowo po zdobyciu gola przeciwko Realowi Madryt.

Dla Reprezentacji Hiszpanii zagrał 63 mecze i strzelił 12 bramek. Grał na 3 Mistrzostwach Świata: 1994, 1998, 2002 oraz na Mistrzostwach Europy 1996. Był również w składzie złotej drużyny olimpijskiej z 1992 roku. Podczas Mistrzostw Świata 1994 w USA w meczu z Włochami, późniejszymi finalistami, został poturbowany przez jednego z rywali (Tasotti), który bezpardonowo złamał mu nos, co stało się jednym z bardziej pamiętnych momentów tych rozgrywek o Puchar Świata.

10 sierpnia 2004 roku, w wieku 34 lat, Luis Enrique postanowił zakończyć piłkarską karierę.

19 czerwca 2008 roku został zaprezentowany jako trener FC Barcelony Atlètic.

8 czerwca 2011 roku został trenerem włoskiego klubu AS Roma

8 czerwca 2012 roku rozstał się z włoskim klubem AS Roma

16 maja 2014 roku ogłosił, że opuszcza Celtę Vigo[1]. Dwa dni później podpisał dwuletni kontrakt z Barceloną[2]. Zastąpił na tym stanowisku Gerardo Martino.

17 maja 2015 roku zdobył swoje pierwsze mistrzostwo Hiszpanii jako trener. W przedostatniej kolejce ligi sezonu 2014/2015 jego zespół pokonał Atlético Madryt na wyjeździe 1:0 i przypieczętował 23. w historii klubu mistrzostwo kraju. 30 maja 2015 zdobył swój pierwszy puchar Hiszpanii jako trener. Jego zespół pokonał Athletic Bilbao 3:1 i to był 27. w historii klubu Puchar Króla. 6 czerwca 2015 roku wygrał Ligę Mistrzów pokonując Juventus Turyn 3:1. Po fantastyczny sezonie Enrique pozostał na stanowisku i przedłużył kontrakt do 30 czerwca 2017 roku[3]. 11 sierpnia 2015 roku wygrał ze swoim zespołem Superpuchar Europy pokonując Sevillę 5:4 po dogrywce. Było to 5 w historii zwycięstwo Barcelony w tych rozgrywkach. Jego zespół grał również w finale Superpucharu Hiszpanii, ale ostatecznie przegrali w dwumeczu 5:1. 20 grudnia 2015 roku zdobył Klubowe Mistrzostwo Świata pokonując w finale argentyński klub River Plate 3:0. 14 maja 2016 roku ponownie zdobył z Barceloną mistrzostwo Hiszpanii pokonując w ostatniej kolejce Primera División Granadę CF 3:0. Było to jego drugie mistrzostwo Hiszpanii w jego karierze trenerskiej i 24 mistrzostwo w historii klubu. 22 maja 2016 roku ponownie zdobył Puchar Króla. Jego zespół pokonał w finale Sevillę FC 2:0 po dogrywce. Był to jego drugi trenerski triumf w tych rozgrywkach i 28 w historii triumf Barcelony. 17 sierpnia 2016 roku dopisał do swojego dorobku swój pierwszy w karierze trenerskiej i 12 w historii klubu Superpuchar Hiszpanii. W dwumeczu finałowym Barcelona pokonała Sevillę FC 5:0 (2:0 i 3:0). 27 maja 2017 roku Enrique zdobył swoje 9 i ostatnie trofeum trenerskie w FC Barcelonie, którym został 3 w jego karierze trenerskiej i 29 w historii klubu Puchar Króla. W finale, który okazał się pożegnalnym meczem dla Enrique, FC Barcelona pokonała Deportivo Alavés 3:1.

1 marca 2017 ogłosił, że po zakończeniu sezonu 2016/2017 opuści stanowisko trenera Barcelony. 29 maja 2017 roku na tym stanowisku zastąpił go Ernesto Valverde.

9 lipca 2018 został nowym selekcjonerem reprezentacji Hiszpanii, zastępując na tym stanowisku Fernando Hierro[4][5].

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Piłkarz[edytuj | edytuj kod]

Klub[edytuj | edytuj kod]

Real Madrid CF
  • La Liga: 1994–95
  • Puchar Króla: 1992–93
  • Superpuchar Hiszpanii: 1993
FC Barcelona
  • La Liga: 1997–98,1998–99
  • Puchar Króla: 1996–97,1997–98
  • Superpuchar Hiszpanii: 1996
  • Puchar Zdobywców Pucharów UEFA: 1996–97
  • Superpuchar Europy UEFA: 1997

Reprezentacja[edytuj | edytuj kod]

  • Igrzyska Olimpijskie: 1992

Individual

  • FIFA 100

Trener[edytuj | edytuj kod]

FC Barcelona
  • La Liga: 2014–15, 2015–16
  • Puchar Króla: 2014–15, 2015–16, 2016–17
  • Liga Mistrzów UEFA: 2014–15
  • Superpuchar Europy: 2015
  • Superpuchar Hiszpanii: 2016
  • Klubowe Mistrzostwo Świata: 2015
Indywidualne
  • Trener sezonu w Primera División: 2014–15
  • Najlepszy trener roku według World Soccer: 2015
  • Trener Roku FIFA: 2015

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]