Ivica Kostelić

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ivica Kostelić
Ivica Kostelić
Data i miejsce urodzenia 23 listopada 1979
Zagrzeb, Jugosławia
Klub SK Zagreb
Wzrost 182 cm
Waga 94 kg
Debiut w PŚ 25 października 1998 w Sölden
(DNF – gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 11 grudnia 2000 w Sestriere
(21. miejsce – slalom)
Pierwsze podium w PŚ 25 listopada 2001 w Aspen
(1. miejsce – slalom)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Chorwacja
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Turyn 2006 Kombinacja
Srebro
Vancouver 2010 Superkombinacja
Srebro
Vancouver 2010 Slalom
Srebro
Soczi 2014 Superkombinacja
Mistrzostwa świata
Złoto
St. Moritz 2003 Slalom
Srebro
Schladming 2013 Superkombinacja
Brąz
Ga-Pa 2011 Supergigant
Mistrzostwa świata juniorów
Brąz
Schladming 1997 Kombinacja
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
2010/2011
Puchar Świata (Slalom)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2001/2002
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2010/2011
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2008/2009
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2011/2012
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2012/2013
Puchar Świata (Superkombinacja)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2010/2011
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2011/2012
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
2012/2013
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
2007/2008
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2006/2007
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2009/2010
Puchar Świata (Supergigant)
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
2010/2011
Strona internetowa

Ivica Kostelić (ur. 23 listopada 1979 w Zagrzebiu) – chorwacki narciarz alpejski, czterokrotny wicemistrz olimpijski, trzykrotny medalista mistrzostw świata i zdobywca Pucharu Świata w roku 2011.

Kariera[edytuj]

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Ivica Kostelić pojawił się 16 grudnia 1994 roku w zawodach FIS Race w Zermatt, gdzie zajął 114. miejsce w gigancie. W lutym 1997 roku brał udział mistrzostwach świata juniorów w Schladming, gdzie jego najlepszym wynikiem było dziesiąte miejsce w slalomie. Chorwat nie startował wcześniej, ani później na imprezach tego cyklu. W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 25 października 1998 roku w Sölden, gdzie nie ukończył rywalizacji w slalomie gigancie. W 1999 roku wziął udział w mistrzostwach świata w Vail, gdzie w swoim jedynym starcie, supergigancie, zajął 32. miejsce. Pierwsze pucharowe punkty wywalczył 11 grudnia 2000 roku w Sestriere, zajmując 21. miejsce w slalomie. W sezonie 2000/2001 punktował jeszcze dwukrotnie i ostatecznie zajął 107. miejsce w klasyfikacji generalnej.

Pierwszy sukces osiągnął na początku sezonu 2001/2002, 25 listopada 2001 roku w Aspen, gdzie zwyciężył w zawodach Pucharu Świata w slalomie. W kolejnych zawodach tego sezonu jeszcze pięciokrotnie stawał na podium: 13 stycznia w Wengen i 9 marca 2002 roku w Altenmarkt zwyciężał w slalomie, 6 stycznia w Adelboden był drugi, a 22 grudnia 2001 roku w Kranjskiej Gorze i 22 stycznia 2002 roku w Schladming zajmował trzecie miejsce w tej samej konkurencji. Wyniki te pozwoliły mu na zdobycie małej kryształowej kuli w klasyfikacji slalomu oraz zajęcie siódmego miejsca w klasyfikacji generalnej. W lutym 2002 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City, gdzie był dziewiąty w gigancie, a slalomu nie ukończył. W kolejnym sezonie uzyskiwał podobne wyniki, czterokrotnie stając na podium zawodów PŚ. Ponownie odniósł trzy zwycięstwa: 16 grudnia 2002 w Sestriere, 12 stycznia w Bormio i 5 stycznia 2003 w Kranjskiej Gorze zwyciężał w slalomie. W klasyfikacji generalnej ponownie był siódmy, jednak tym razem w klasyfikacji slalomu był drugi za Finem Kalle Palanderem. Zdobył ponadto złoty medal w swej koronnej konkurencji podczas mistrzostw świata w Santk Moritz. Wyprzedził wtedy bezpośrednio Szwajcara Silvana Zurbriggena oraz Włocha Giorgio Roccę.

Przez kolejne cztery sezony Kostelić nie plasował się w czołowej dziesiątce klasyfikacji końcowej. W tym czasie łącznie sześć razy stawał na podium, w tym 15 grudnia 2003 roku w Madonna di Campiglio wygrał slalom, a 10 grudnia 2006 roku w Reiteralm był najlepszy w superkombinacji. Najlepiej wypadł w sezonie 2006/2007, kiedy w klasyfikacji generalnej zajął 25. miejsce, a w klasyfikacji kombinacji był trzeci za Norwegiem Akselem Lundem Svindalem i Szwajcarem Markiem Berthodem. Z mistrzostw świata w Bormio w 2005 roku oraz rozgrywanych dwa lata później mistrzostw świata w Åre wrócił bez medalu, zajął za to drugie miejsce w kombinacji na igrzyskach olimpijskich w Turynie. Rozdzielił tam na podium Teda Ligety’ego z USA oraz Austriaka Rainera Schönfeldera. Na tych samych igrzyskach był też szósty w slalomie, a w supergigancie zajął 31. miejsce. W sezonie 2007/2008 sześciokrotnie stawał na podium, jednak nie odniósł zwycięstwa. W klasyfikacji generalnej był piąty, w klasyfikacji slalomu szósty, a w kombinacji drugi, ulegając tylko Bode Millerowi z USA.

Na najwyższy stopień podium Chorwat powrócił 22 grudnia 2008 roku w Alta Badia, zwyciężając w zawodach PŚ w slalomie. Ponadto jeszcze pięć razy znalazł się w najlepszej trójce: 6 stycznia 2009 roku w Zagrzebiu był drugi, 18 stycznia w Wengen i 27 stycznia 2009 w Schladming był trzeci w slalomie, a 25 stycznia 2009 w Kitzbühel był drugi w kombinacji. Na koniec sezonu był czwarty w klasyfikacji generalnej i kombinacji oraz drugi w klasyfikacji slalomu, ulegając tylko Jean-Baptiste’owi Grange’owi z Francji. Na mistrzostwach świata w Val d’Isère w 2009 roku został zgłoszony tylko do supergiganta, jednak ostatecznie nie wystartował. Na rozgrywanych rok później igrzyskach olimpijskich w Vancouver zdobył dwa srebrne medale. W slalomie wyprzedził go tylko Włoch Giuliano Razzoli, a w superkombinacji lepszy był jedynie Bode Miller. W zawodach pucharowych pięć razy stawał na podium, w tym 17 stycznia 2010 roku w Wengen wygrał slalom, a tydzień później w Kitzbühel był najlepszy w kombinacji. W klasyfikacji końcowej był piąty, w slalomie czwarty, a w kombinacji trzeci.

Najlepsze wyniki osiągał w sezonie 2010/2011, kiedy sięgnął po Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej oraz po mniejsze trofea za wygrane w klasyfikacjach superkombinacji i slalomu. Był też trzeci w klasyfikacji supergiganta, przegrywając tylko ze Szwajcarem Didierem Cuche i Austriakiem Georgiem Streitbergerem. Dziesięciokrotnie stawał na podium, w tym siedem razy zwyciężał: 2 stycznia w Monachium, 9 stycznia w Adelboden i 16 stycznia w Wengen był najlepszy w slalomie, 21 stycznia w Kitzbühel wygrał supergiganta, a 14 stycznia w Wengen, 23 stycznia w Kitzbühel i 30 stycznia w Chamonix zwyciężał w superkombinacji. Sukcesy te nie przełożyły się jednak na wyniki podczas mistrzostw świata w Garmisch-Partenkirchen w lutym 2011 roku. Kostelić zdobył tam tylko jeden medal – w supergigancie był trzeci za Włochem Christofem Innerhoferem i Austriakiem Hannesem Reicheltem. Wysoką formę prezentował także w kolejnym sezonie, dziewięciokrotnie plasując się na podium. Zwycięstwa odnosił: 8 grudnia w Beaver Creek, 21 grudnia we Flachau i 15 stycznia w Wengen w slalomie oraz 13 stycznia w Wengen, 22 stycznia w Kitzbühel i 12 lutego w Soczi w superkombinacji. Nie wystarczyło to jednak, by stanąć na podium klasyfikacji końcowej, w której Kostelić był ostatecznie czwarty. Wygrał za to klasyfikację kombinacji, a w klasyfikacji slalomu był drugi za Marcelem Hirscherem.

Kolejny medal wywalczył na mistrzostwach świata w Schladming, gdzie zajął drugie miejsce w superkombinacji. Rozdzielił tam Teda Ligety’ego i Romeda Baumanna z Austrii. Na tych samych mistrzostwach był też między innymi piąty w slalomie. W zawodach pucharowych pięciokrotnie znajdował się na podium, przy tym 27 stycznia w Kitzbühel wygrał superkombinację, a 10 marca 2013 roku w Kranjskiej Gorze był najlepszy w slalomie. Na koniec sezonu 2012/2013 był pierwszy w klasyfikacji kombinacji, trzeci w slalomie oraz piąty w klasyfikacji generalnej. Rok później tylko dwa razy znalazł się w czołowej dziesiątce zawodów PŚ, jego najlepszym wynikiem było czwarte miejsce wywalczone 17 listopada 2013 roku w Levi w slalomie. Sezon ten zakończył ostatecznie na 42. miejscu w klasyfikacji generalnej. W połowie lutego 2014 roku startował na igrzyskach olimpijskich w Soczi, gdzie zdobył srebrny medal w superkombinacji. Przegrał tylko z Sandro Vilettą ze Szwajcarii, a wyprzedził bezpośrednio Christofa Innerhofera. Na tych samych igrzyskach był też między innymi dziewiąty w slalomie.

Jego siostra Janica Kostelić, również uprawiała narciarstwo alpejskie.

Osiągnięcia[edytuj]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
9. 21 lutego 2002 Stany Zjednoczone Park City Gigant 2:23,28 min +1,64 s Austria Stephan Eberharter
DNF2 23 lutego 2002 Stany Zjednoczone Deer Valley Slalom 1:41,06 min Francja Jean-Pierre Vidal
2.Silver medal.svg 14 lutego 2006 Włochy Sestriere Kombinacja 3:09,35 min +0,53 s Stany Zjednoczone Ted Ligety
31. 16 lutego 2006 Włochy Sestriere Supergigant 1:30,65 min +2,88 Norwegia Kjetil Andre Aamodt
6. 25 lutego 2006 Włochy Sestriere Slalom 1:43,14 min +1,31 Austria Benjamin Raich
18. 15 lutego 2010 Kanada Whistler Zjazd 1:54,31 min +1,18 s Szwajcaria Didier Défago
16. 19 lutego 2010 Kanada Whistler Supergigant 1:30,34 min +1,13 s Norwegia Aksel Lund Svindal
2.Silver medal.svg 21 lutego 2010 Kanada Whistler Superkombinacja 2:44,92 min +0,33 s Stany Zjednoczone Bode Miller
7. 23 lutego 2010 Kanada Whistler Gigant 2:37,83 min +1,05 s Szwajcaria Carlo Janka
2.Silver medal.svg 27 lutego 2010 Kanada Whistler Slalom 1:39,32 min +0,16 s Włochy Giuliano Razzoli
2.Silver medal.svg 14 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Superkombinacja 2:45,20 min +0,34 s Szwajcaria Sandro Viletta
24. 16 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Supergigant 1:18,14 min +2,05 s Norwegia Kjetil Jansrud
27. 19 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Gigant 2:45,29 min +4,39 s Stany Zjednoczone Ted Ligety
9. 22 lutego 2014 Rosja Krasnaja Polana Slalom 1:41,84 min +2,27 s Austria Mario Matt

Mistrzostwa świata[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
32. 2 lutego 1999 Stany Zjednoczone Vail/Beaver Creek Supergigant 1:17,80 min +3,27 s Norwegia Lasse Kjus
DNF1. 12 lutego 2003 Szwajcaria St. Moritz Gigant 2:45,93 min Stany Zjednoczone Bode Miller
1.FIS gold medal.png 16 lutego 2003 Szwajcaria St. Moritz Slalom 1:40,66 min
DNF1. 12 lutego 2005 Włochy Bormio Slalom 1:41,34 min Austria Benjamin Raich
12. 8 lutego 2007 Szwecja Åre Superkombinacja 2:30,39 min +1,40 s Szwajcaria Daniel Albrecht
DSQ1. 14 lutego 2007 Szwecja Åre Gigant 2:19,64 min Norwegia Aksel Lund Svindal
DNF2. 17 lutego 2007 Szwecja Åre Slalom 1:57,33 min Austria Mario Matt
DNS. 4 lutego 2009 Francja Val d'Isère Supergigant 1:19,41 min Szwajcaria Didier Cuche
3.FIS bronze medal.png 9 lutego 2011 Niemcy Ga-Pa Supergigant 1.39,03 min +0,72 s Włochy Christof Innerhofer
13.[1] 18 lutego 2011 Niemcy Ga-Pa Gigant 2:11,90 min +1,34 s Stany Zjednoczone Ted Ligety
8. 20 lutego 2011 Niemcy Ga-Pa Slalom 1:42,88 min +1,16 s Francja Jean-Baptiste Grange
28. 6 lutego 2013 Austria Schladming Supergigant 1:23,96 min +2,93 s Stany Zjednoczone Ted Ligety
20. 9 lutego 2013 Austria Schladming Zjazd 2:01,32 min +2,93 s Norwegia Aksel Lund Svindal
2.FIS silver medal.png 11 lutego 2013 Austria Schladming Superkombinacja 2:56,96 min +1,15 s Stany Zjednoczone Ted Ligety
25. 15 lutego 2013 Austria Schladming Gigant 2:34,72 min +5,80 s Stany Zjednoczone Ted Ligety
5. 17 lutego 2013 Austria Schladming Slalom 1:51,03 min +1,12 s Austria Marcel Hirscher

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
14. 26 lutego 1997 Austria Schladming Zjazd 1:32,21 min +1,53 s Włochy Matteo Berbenni
16. 27 lutego 1997 Austria Schladming Supergigant 1:14,96 min +1,03 s Austria Martin Stocker
22. 28 lutego 1997 Austria Schladming Gigant 2:00,57 min +7,30 s Austria Benjamin Raich
10. 1 marca 1997 Austria Schladming Slalom 1:34,80 min +5.08 min Słowenia Mitja Dragšič
3.Bronze medal.svg 1 marca 1997 Austria Schladming Kombinacja 48,87 pkt +49,11 pkt Szwecja Markus Larsson

Puchar Świata[edytuj]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj]

  1. Stany Zjednoczone Aspen – 25 listopada 2001 (slalom)
  2. Szwajcaria Wengen – 13 stycznia 2002 (slalom)
  3. Austria Flachau – 9 marca 2002 (slalom)
  4. Włochy Sestriere – 16 grudnia 2002 (slalom)
  5. Słowenia Kranjska Gora – 5 stycznia 2003 (slalom)
  6. Włochy Bormio – 12 stycznia 2003 (slalom)
  7. Włochy Madonna di Campiglio – 15 grudnia 2003 (slalom)
  8. Austria Reiteralm – 10 grudnia 2006 (superkombinacja)
  9. Włochy Alta Badia – 22 grudnia 2008 (slalom)
  10. Szwajcaria Wengen – 17 stycznia 2010 (slalom)
  11. Austria Kitzbühel – 23-24 stycznia 2010 (kombinacja)
  12. Niemcy Monachium – 2 stycznia 2011 (slalom równoległy)
  13. Szwajcaria Adelboden – 9 stycznia 2011 (slalom)
  14. Szwajcaria Wengen – 14 stycznia 2011 (superkombinacja)
  15. Szwajcaria Wengen – 16 stycznia 2011 (slalom)
  16. Austria Kitzbühel – 21 stycznia 2011 (supergigant)
  17. Austria Kitzbühel – 22-23 stycznia 2011 (kombinacja)
  18. Francja Chamonix – 30 stycznia 2011 (superkombinacja)
  19. Stany Zjednoczone Beaver Creek – 8 grudnia 2011 (slalom)
  20. Austria Flachau – 21 grudnia 2011 (slalom)
  21. Szwajcaria Wengen – 13 stycznia 2012 (superkombinacja)
  22. Szwajcaria Wengen – 15 stycznia 2012 (slalom)
  23. Austria Kitzbühel – 22 stycznia 2012 (kombinacja)
  24. Rosja Soczi – 12 lutego 2012 (superkombinacja)
  25. Austria Kitzbühel – 27 stycznia 2013 (kombinacja)
  26. Słowenia Kranjska Gora – 10 marca 2013 (slalom)

Pozostałe miejsca na podium w zawodach[edytuj]

  1. Słowenia Kranjska Gora – 22 grudnia 2001 (slalom) – 3. miejsce
  2. Szwajcaria Adelboden – 6 stycznia 2002 (slalom) – 2. miejsce
  3. Austria Schladming – 22 stycznia 2002 (slalom) – 3. miejsce
  4. Szwajcaria Wengen – 19 stycznia 2003 (slalom) – 3. miejsce
  5. Szwajcaria Wengen – 18 stycznia 2004 (slalom) – 3. miejsce
  6. Szwajcaria Wengen – 16 stycznia 2005 (slalom) – 2. miejsce
  7. Austria Kitzbühel – 23 stycznia 2005 (slalom) – 3. miejsce
  8. Włochy Alta Badia – 18 grudnia 2006 (slalom) – 3. miejsce
  9. Austria Kitzbühel – 20 stycznia 2008 (kombinacja) – 3. miejsce
  10. Francja Chamonix – 27 stycznia 2008 (superkombinacja) – 2. miejsce
  11. Francja Val d'Isère – 3 lutego 2008 (superkombinacja) – 2. miejsce
  12. Niemcy Garmisch-Partenkirchen – 9 lutego 2008 (slalom) – 3. miejsce
  13. Chorwacja Zagrzeb – 17 lutego 2008 (slalom) – 2. miejsce
  14. Słowenia Kranjska Gora – 9 marca 2008 (slalom) – 2. miejsce
  15. Włochy Alta Badia – 21 grudnia 2008 (gigant) – 2. miejsce
  16. Chorwacja Zagrzeb – 6 stycznia 2009 (slalom) – 2. miejsce
  17. Szwajcaria Wengen – 18 stycznia 2009 (slalom) – 3. miejsce
  18. Austria Kitzbühel – 25 stycznia 2009 (kombinacja) – 2. miejsce
  19. Austria Schladming – 27 stycznia 2009 (slalom) – 3. miejsce
  20. Finlandia Levi – 15 listopada 2009 (slalom) – 2. miejsce
  21. Szwajcaria Adelboden – 10 stycznia 2010 (slalom) – 3. miejsce
  22. Niemcy Garmisch-Partenkirchen – 11 marca 2010 (supergigant) – 2. miejsce
  23. Finlandia Levi – 14 listopada 2010 (slalom) – 3. miejsce
  24. Chorwacja Zagrzeb – 6 stycznia 2011 (slalom) – 2. miejsce
  25. Austria Kitzbühel – 23 stycznia 2011 (slalom) – 2. miejsce
  26. Chorwacja Zagrzeb – 5 stycznia 2012 (slalom) – 3. miejsce
  27. Szwajcaria Adelboden – 8 stycznia 2012 (slalom) – 2. miejsce
  28. Austria Kitzbühel – 22 stycznia 2012 (slalom) – 3. miejsce
  29. Szwajcaria Wengen – 18 stycznia 2013 (superkombinacja) – 2. miejsce
  30. Szwajcaria Wengen – 20 stycznia 2013 (slalom) – 3. miejsce
  31. Austria Kitzbühel – 27 stycznia 2013 (slalom) – 3. miejsce
  32. Rosja Moskwa – 29 stycznia 2013 (slalom równoległy) – 3. miejsce
  33. Szwajcaria Lenzerheide – 17 marca 2013 (slalom) – 3. miejsce
  34. Szwajcaria Wengen – 16 stycznia 2015 (superkombinacja) - 3. miejsce
  • W sumie (26 zwycięstw, 15 drugich i 19 trzecich miejsc).

Przypisy

  1. Ex aequo z Justinem Murisier.

Linki zewnętrzne[edytuj]