Konferencja Episkopatu Polski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konferencja Episkopatu Polski
Sekretariat Episkopatu Polski 2015 01.JPG
Budynek Sekretariatu Episkopatu Polski
Miejsce Warszawa
Skwer kard. Stefana Wyszyńskiego 6
Rodzaj Instytucji zrzeszająca biskupów z Polski
Rok rozpoczęcia ok 1918-1919
Pierwszy przewodniczący KEP kard. Edmund Dalbor
(arcybiskup metropolita gnieźnieński i poznański)
Obecny Przewodniczący KEP abp Stanisław Gądecki
(arcybiskup metropolita poznański)
Zastępca przewodniczącego KEP abp Marek Jędraszewski
(arcybiskup metropolita krakowski (nominat))
Sekretarz generalny KEP bp Artur Miziński
(biskup pomocniczy lubelski)
www Strona internetowa
Wejście do budynku

Konferencja Episkopatu Polski (KEP) – w Kościele łacińskim instytucja zrzeszająca biskupów z Polski, mająca na celu koordynację prac biskupów i współpracę w rozwiązywaniu wspólnych problemów.

Biskupi w Polsce zrzeszają się w konferencje od roku 1918[1]. Konferencja episkopatu Kościoła katolickiego w Polsce posiada osobowość prawną z siedzibą w Warszawie.

Od roku 1918 ogół biskupów polskich tworzy plenarną konferencję episkopatu. Powstanie krajowej Konferencji Episkopatu Polski zbiegło się w czasie z wejściem w życie kodeksu prawa kanonicznego[2]. W okresie okupacji w latach 1939-1944 po ucieczce prymasa Augusta Hlonda we wrześniu 1939, faktyczną głową Kościoła w Polsce był książę-metropolita Sapieha, który dwukrotnie doprowadził do konferencji plenarnych episkopatu Polski Generalnego Gubernatorstwa, które odbyły się w Krakowie 5 maja 1942 roku i 8 czerwca 1943[3]. Pomimo sprzeciwu rządu w Londynie, 20 lipca 1945 wrócił z emigracji do Poznania prymas August Hlond. Na mocy uprawnień, otrzymanych od Stolicy Apostolskiej 8 sierpnia 1945 roku Hlond, organizuje na tzw. Ziemiach Odzyskanych cztery odrębne jednostki administracyjne, jako przyszłe diecezje katolickie, oraz mianuje pięciu polskich administratorów ad nutum Sanctae Sedis.

Od roku 1963 biskupi sufragani otrzymali takie same uprawnienia, jak biskupi ordynariusze.

Skład KEP[edytuj]

Członkowie KEP według statutu:

Biskupi seniorzy, o ile nie są członkami komisji, rad, zespołów i nie pełnią funkcji zleconych im przez KEP, nie są członkami Konferencji, ale są zaproszeni na zebrania plenarne, podczas których mają głos doradczy[4].

Od 7 października 2009 obowiązuje nowy statut KEP, który m.in. wzmocnił pozycję biskupów diecezjalnych, określił obowiązki prymasa Polski oraz poszerzył Radę Stałą KEP[5]. Prawo głosu w KEP przysługuje wszystkim biskupom, z wyjątkiem zmian dot. statutu, gdy głos mają wyłącznie ordynariusze.

Struktura KEP[edytuj]

abp Stanisław Gądecki (arcybiskup metropolita poznański) - przewodniczący KEP (od 2014)
abp Marek Jędraszewski (arcybiskup metropolita krakowski (nominat)) - zastępca przewodniczącego KEP (od 2014)
bp Artur Miziński (biskup pomocniczy lubelski) - sekretarz generalny KEP (od 2014)
Zebranie plenarne (posiedzenie wszystkich biskupów)
Rada biskupów diecezjalnych
Prezydium (wybierane raz na 5 lat w tajnym głosowaniu arcybiskupów i biskupów diecezjalnych)
Rada Stała
Komisje[4] (ich członkami mogą być wyłącznie biskupi)
Rady (ich członkami mogą być również kapłani i świeccy)
Zespoły (ich członkami mogą być również kapłani i świeccy)
Rzecznik prasowy
Kościelna Komisja Konkordatowa

Przewodniczący Episkopatu Polski[edytuj]

Wiceprzewodniczący Episkopatu Polski[edytuj]

Sekretarze generalni[edytuj]

Zastępcy sekretarzy generalnych[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. „PIERWSZY ZJAZD EPISKOPATU POLSKIEGO Z TRZECH ZABORÓW Zabiegi u władz okupacyjnych niemieckich i austriackich o pozwolenie na przyjazd do Warszawy biskupów z Galicji i poznańskiego z powodu stuletniej rocznicy” Aleksander Kokowski. Pamiętniki. 2000.
  2. Za pierwszą oficjalną Konferencję Episkopatu Polski należy uznać zjazd biskupów w Gnieźnie w sierpniu 1919. Do 1939 zwołano ogółem 36 sesji plenarnych, w trakcie których podejmowano zagadnienia życia religijnego i społecznego. Episkopat katolicki w II Rzeczypospolitej: myśl o ustroju państwa: postulaty, realizacja Krzysztof Krasowski. Redakcja Naukowa, 1992 s. 283.
  3. Nasza przeszłość, t. 38, 1972, str. 244; Chrześcijanin w świecie wyd. 82, str. 33, 1979
  4. a b Statut KEP.
  5. Nowy statut polskiego Episkopatu.
  6. Rada Stała KEP.
  7. Konferencja Episkopatu Polski.

Bibliografia[edytuj]

  • Paweł Janowski, Konferencja Episkopatu Polski 1. Dzieje, [w:] Encyklopedia katolicka, Lublin 2002, t. IX, kol. 568–570.

Linki zewnętrzne[edytuj]