Jarkko Nieminen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jarkko Nieminen
Jarkko Nieminen
Państwo  Finlandia
Miejsce zamieszkania Masku
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1981
Masku
Wzrost 185 cm
Masa ciała 78 kg
Gra leworęczna, oburęczny backhand
Status profesjonalny 2000
Zakończenie kariery aktywny
Trener Jan de Witt
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 13 (10 lipca 2006)
Australian Open QF (2008)
Roland Garros 4R (2003)
Wimbledon QF (2006)
US Open QF (2005)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 42 (28 stycznia 2008)
Australian Open SF (2010)
Roland Garros 2R (2003, 2008)
Wimbledon 2R (2007)
US Open QF (2008)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Jarkko Nieminen (ur. 23 lipca 1981 w Masku) – fiński tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk, zwycięzca turniejów ATP World Tour w singlu i deblu. Mąż czołowej fińskiej badmintonistki, Anu Nieminen[1].

W roku 1999 zajmował 9. miejsce w rankingu juniorów i wygrał juniorski US Open w singlu, pokonując w finale Duńczyka Kristiana Plessa. Rok później oficjalnie rozpoczął karierę zawodową. Startował głównie w cyklu ATP Challenger Tour. W 2001 roku wygrał cztery turnieje tej rangi, a w swoim drugim starcie w cyklu ATP World Tour w Sztokholmie doszedł aż do finału, pokonując m.in. Marokańczyka Junusa al-Ajnawi'ego oraz Szwedów Thomasa Johanssona i Thomasa Enqvista, a przegrywając z Holendrem Sjengiem Schalkenem (chociaż prowadził w piątym secie finału 3:0 z podwójnym przełamaniem serwisu). Na koniec sezonu znalazł się w czołowej setce rankingu jako pierwszy Fin od 10 lat, natomiast finał turniejowy osiągnął jako pierwszy Fin od 20 lat.

W 2002 roku był w dwóch finałach turniejowych na nawierzchni ziemnej. W Estoril przegrał w decydującym meczu z Davidem Nalbandianem, a na Majorce z Gastónem Gaudio. Rok później doszedł do finału w Monachium, gdzie uległ Rogerowi Federerowi. Był również w 1/8 finału Rolanda Garrosa oraz finale deblowego turnieju w Bangkoku, grając w parze z Andrew Kratzmannem. W 2004 roku nie odnosił większych sukcesów, a dodatkowo stracił trzy miesiące startów z powodu kontuzji, ale utrzymał się w czołowej setce rankingu. W 2005 roku jako pierwszy Fin w historii doszedł do ćwierćfinału wielkoszlemowego, na US Open, ponosząc porażkę w pojedynku o awans do dalszej rundy z Lleytonem Hewittem[2].

W styczniu 2006 roku odniósł pierwsze zwycięstwo turniejowe, pokonując w finale w Auckland Chorwata Mario Ančicia 6:2, 6:2[3]. Do końca sezonu osiągnął również finał w Sztokholmie, gdzie ostatecznie przegrał z Jamesem Blakiem.

We wrześniu 2007 roku Nieminen wygrał swój pierwszy turniej ATP World Tour w grze podwójnej na kortach twardych w Mumbaju. W parze z Robertem Lindstedtem pokonali w finale debel Rohan Bopanna-Aisam-ul-Haq Qureshi. Podczas turnieju w Bazylei, w październiku 2007 roku, pokonując m.in. Cypryjczyka Markosa Pagdatisa doszedł do finału singla, gdzie przegrał z broniącym tytułu, liderem światowego rankingu, Rogerem Federerem.

Rok 2008 Fin zakończył z jednym turniejowym finałowym, w Adelajdzie. Będąc rozstawionym z nr 3. pokonał po drodze Jo-Wilfrieda Tsonge, jednak w finale nie sprostał Michaëlowi Llodrze.

W roku 2009 Nieminen osiągnął na początku sezonu finał singla w Sydney przegrywając w decydującym meczu z Davidem Nalbandianem. Wcześniej zdołał pokonać będącego na trzecim miejscu w rankingu Novaka Đokovicia. W lutym awansował wspólnie z Rohanem Bopanną do finału halowego turnieju w San José. Pojedynek finałowy ostatecznie przegrali z parą Tommy Haas-Radek Štěpánek. Następnie z powodu kontuzji nadgarstka Fin nie mógł grać przez kilka miesięcy i do Touru powrócił w drugiej połowie sezonu.

Pod koniec lipca 2010 roku wygrał drugi turniej deblowy rozgrywek ATP World Tour. Wspólnie z Johanem Brunströmem pokonali w finale turnieju w Gstaad brazylijski debel Marcelo Melo-Bruno Soares. Na początku października Nieminen dotarł do finału zawodów singlowych w Bangkoku, eliminując po drodze m.in. finalistę z 2009 roku, Viktora Troickiego. Pojedynek o mistrzostwo przegrał z Guillermo Garcíą Lópezem. W tym samym miesiącu Fin awansował wraz z Johanem Brunströmem do finału w Sztokholmie. W meczu o tytuł para Brunström-Nieminen nie sprostała jednak deblowi Eric Butorac-Jean-Julien Rojer.

W połowie października 2011 roku Nieminen dotarł do finału w Sztokholmie. Finałowe spotkanie przegrał z Gaëlem Monfilsem. Była to zarazem dziesiąta porażka Fina w finale singla w karierze.

Na początku 2012 roku wygrał drugi turniej singlowy, w Sydney. W finale pokonał Juliena Benneteau wynikiem 6:2, 7:5[4]. W zawodach gry podwójnej podczas tego samego turnieju Nieminen osiągnął finał. W parze z Matthew Ebdenem nie sprostali braciom Bryan, Mike'owi oraz Bobowi[5].

Pierwszy finał do jakiego Fin dotarł w 2013 roku miał miejsce w maju w Monachium, w konkurencji gry podwójnej. Nieminen grał wówczas w parze z Dmitrijem Tursunowem, a w finale pokonali 6:1, 6:4 Erica Butoraca i Markosa Pagdatisa. Pod koniec tego samego miesiąca Fin dotarł do finału gry pojedynczej w Düsseldorfie, gdzie nie sprostał Juanowi Mónaco.

Od roku 1999 Nieminen jest reprezentantem Finlandii w Pucharze Davisa. Do końca sezonu 2012 rozegrał dla zespołu 71 meczów. W singlu wygrał 38 pojedynków, natomiast 10 w deblu.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów był na 13. miejscu w lipcu 2006 roku, z kolei w zestawieniu deblistów pod koniec stycznia 2008 roku zajmował 45. pozycję.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Gra pojedyncza (2-11)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (0–0)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (0–0)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (2–10)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (2–6)
Ceglana (0–4)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–1)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 28 października 2001 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Holandia Sjeng Schalken 6:3, 3:6, 3:6, 6:4, 3:6
Finalista 2. 14 kwietnia 2002 Portugalia Estoril Ceglana Argentyna David Nalbandian 4:6, 6:7(5)
Finalista 3. 5 maja 2002 Hiszpania Majorka Ceglana Argentyna Gastón Gaudio 2:6, 3:6
Finalista 4. 4 maja 2003 Niemcy Monachium Ceglana Szwajcaria Roger Federer 1:6, 4:6
Zwycięzca 1. 14 stycznia 2006 Nowa Zelandia Auckland Twarda Chorwacja Mario Ančić 6:2, 6:2
Finalista 5. 15 października 2006 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Stany Zjednoczone James Blake 4:6, 2:6
Finalista 6. 28 października 2007 Szwajcaria Bazylea Dywanowa (hala) Szwajcaria Roger Federer 3:6, 4:6
Finalista 7. 5 stycznia 2008 Australia Adelajda Twarda Francja Michaël Llodra 3:6, 4:6
Finalista 8. 18 stycznia 2009 Australia Sydney Twarda Argentyna David Nalbandian 3:6, 7:6, 2:6
Finalista 9. 3 października 2010 Tajlandia Bangkok Twarda (hala) Hiszpania Guillermo García López 4:6, 6:3, 4:6
Finalista 10. 23 października 2011 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Francja Gaël Monfils 5:7, 6:3, 2:6
Zwycięzca 2. 15 stycznia 2012 Australia Sydney Twarda Francja Julien Benneteau 6:2, 7:5
Finalista 11. 25 maja 2013 Niemcy Düsseldorf Ceglana Argentyna Juan Mónaco 4:6, 3:6

Gra podwójna (3-4)[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem (0–0)
Igrzyska olimpijskie (0–0)
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals (0–0)
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000 (0–0)
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500 (0–0)
ATP International Series /
ATP World Tour 250 (3–4)
Wygrane według nawierzchni
Twarda (1–4)
Ceglana (2–0)
Trawiasta (0–0)
Dywanowa (0–0)
Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy w finale Wynik finału
Finalista 1. 28 września 2003 Tajlandia Bangkok Twarda (hala) Australia Andrew Kratzmann Izrael Jonathan Erlich
Izrael Andy Ram
3:6, 6:7(4)
Zwycięzca 1. 30 września 2007 Indie Mumbaj Twarda Szwecja Robert Lindstedt Indie Rohan Bopanna
Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
7:6(3), 7:6(5)
Finalista 2. 15 lutego 2009 Stany Zjednoczone San José Twarda (hala) Indie Rohan Bopanna Niemcy Tommy Haas
Czechy Radek Štěpánek
2:6, 3:6
Zwycięzca 2. 1 sierpnia 2010 Szwajcaria Gstaad Ceglana Szwecja Johan Brunström Brazylia Marcelo Melo
Brazylia Bruno Soares
6:3, 6:7(4), 11-9
Finalista 3. 24 października 2010 Szwecja Sztokholm Twarda (hala) Szwecja Johan Brunström Stany Zjednoczone Eric Butorac
Antyle Holenderskie Jean-Julien Rojer
4:6, 6:7(4)
Finalista 4. 15 stycznia 2012 Australia Sydney Twarda Australia Matthew Ebden Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
1:6, 4:6
Zwycięzca 3. 5 maja 2013 Niemcy Monachium Ceglana Rosja Dmitrij Tursunow Cypr Markos Pagdatis
Stany Zjednoczone Eric Butorac
6:1, 6:4

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australia Australian Open 1R 3R 2R 3R 3R 2R QF 1R 2R 1R 1R 2R 2R 0 / 13 15–13
Francja French Open 3R 4R 2R 1R 3R 3R 1R 1R 2R 2R 0 / 10 12–10
Wielka Brytania Wimbledon 2R 3R 1R QF 3R 2R 2R 1R 2R 1R 0 / 10 12–10
Stany Zjednoczone US Open 1R 2R 1R QF 1R 1R 3R 2R 1R 1R 2R 2R 0 / 12 10–12
Wygrane turnieje 0 / 4 0 / 4 0 / 2 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 2 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 1 0 / 45 N/A
Bilans spotkań 3–4 8–4 1–2 7–4 6–4 5–4 9–4 1–2 2–4 0–4 3–4 3–4 1–1 N/A 49–45

Przypisy

  1. Jarkko Nieminen Bio, Stats, and Results (ang.). Sports-Reference.com. [dostęp 15 stycznia 2013].
  2. Nieminen, Nalbandian also reach quarters (ang.). espn.go.com, 7 września 2005. [dostęp 30 listopada 2011].
  3. Nieminen wins first ATP tennis title for himself, and Finland (ang.). finlandforthought.netm, 14 stycznia 2006. [dostęp 30 listopada 2011].
  4. ATP Staff: Nieminen Wins Sydney Title To End Drought (ang.). W: APIA INTERNATIONAL SYDNEY 2012 [on-line]. atpworldtour.com, 2012-01-14. [dostęp 2012-01-15].
  5. ATP Staff: Bryans Triumph In Sydney Doubles Final. W: ATP WORLD TOUR 2012 - WEEK 2 [on-line]. atpworldtour.com, 2012-01-14. [dostęp 2012-01-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]