Radek Štěpánek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Radek Štěpánek
Radek Štěpánek
Państwo  Czechy
Miejsce zamieszkania Monte Carlo
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1978
Karwina
Wzrost 185 cm
Masa ciała 75 kg
Gra praworęczny, oburęczny bekhend
Status profesjonalny 1996
Zakończenie kariery listopad 2017
Trener Petr Korda
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 5
Najwyżej w rankingu 8 (10 lipca 2006)
Australian Open 3R (2003, 2005, 2007, 2009, 2013)
Roland Garros 4R (2008)
Wimbledon QF (2006)
US Open 4R (2009)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 18
Najwyżej w rankingu 4 (12 listopada 2012)
Australian Open W (2012)
Roland Garros SF (2007)
Wimbledon SF (2013, 2014)
US Open W (2013)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
Brąz
Rio de Janeiro 2016 tenis ziemny
(gra mieszana)

Radek Štěpánek (ur. 27 listopada 1978 w Karwinie) – czeski tenisista, zwycięzca turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej, zdobywca Pucharu Davisa 2012, brązowy medalista igrzysk olimpijskich w Rio de Janeiro (2016) w grze mieszanej.

Prywatnie w grudniu 2006 roku Štěpánek zaręczył się ze szwajcarską gwiazdą tenisa, Martiną Hingis. 12 sierpnia 2007 roku para z niewiadomych przyczyn się rozstała. Obecnie jest mężem czeskiej tenisistki, Nicole Vaidišovej. Para pobrała się 17 lipca 2010 roku w Pradze[1]. W czerwcu 2013 menedżer Štěpánka potwierdził, że para rozstała się i przygotowuje się do rozwodu[2].

Kariera tenisowa[edytuj]

Karierę tenisową Štěpánek rozpoczął w roku 1996. Pierwsze sukcesy szczebla ATP World Tour Czech zaczął odnosić od roku 1999, kiedy to dotarł do finału rozgrywek deblowych wspólnie z Martinem Dammem w Pradze. W finale czeski debel pokonał parę Mark Keil i Nicolás Lapentti. W 2000 roku nie odniósł większych sukcesów, dopiero w 2001 roku zanotował lepsze rezultaty; awansował do pięciu finałów w grze podwójnej, z których trzy wygrał, najpierw Estoril (w parze z Michalem Tabarą), potem w Monachium (z Petrem Luxą) i w Wiedniu (z Martinem Dammem).

W roku 2002 Štěpánek osiągnął kolejne finały turniejowe w deblu, wygrywając w Monachium z Petrem Luxą. Dodatkowo awansował do finału wielkoszlemowego US Open. Partnerem deblowym Czecha był Jiří Novák, jednak finałowe spotkanie przegrali z Maheshem Bhupathim i Maksem Mirnym.

Rok 2003 Czech zakończył mając w swoim dorobku zwycięstwo deblowe Petrem Luxą w Mediolanie. W finale pokonali innych Czechów, Tomáša Cibuleca oraz Pavela Víznera.

Sezon 2004 Štěpánek rozpoczął od finału gry podwójnej w Rotterdamie, gdzie razem z Paulem Hanleyem wygrali cały turniej. Następnie partnerując Jiříemu Novákowi odniósł zwycięstwo w Stuttgarcie. Trzeci w sezonie turniej Štěpánek wygrał w Delray Beach. Ponadto osiągnął również z Jonasem Björkmanem finał zawodów w Lyonie oraz awansował do pierwszego w karierze finału w grze pojedynczej, na kortach w Paryżu, podczas rozgrywek ATP Masters Series. Mecz finałowy Czech przegrał jednak z Maratem Safinem.

Kolejny rok, 2005, Štěpánek rozpoczął od wygranych w deblu w Marsylii i Dubaju. W obu turniejach grał w parze z Martinem Dammem. Do końca sezonu awansował również do finału singla w Ho Chi Minh, gdzie w finale nie sprostał Jonasowi Björkmanowi oraz Mediolanie, przegrywając decydującą rundę z Robinem Söderlingiem.

W 2006 roku, na początku sezonu, Štěpánek wygrał swój pierwszy turniej ATP World Tour w grze pojedynczej, w Rotterdamie, eliminując po drodze m.in. Novaka Đokovicia, Nikołaja Dawydienkę, a w finale Belga Christophe Rochusa. Wspólnie z Dammem triumfował też w rozgrywkach deblowych w Marsylii oraz awansował do finału singla w Hamburgu, gdzie przegrał z Tommym Robredo.

Rok 2007 Czech zainaugurował od finału debla w Adelajdzie (w parze z Novakiem Đokoviciem), lecz w finale przegrali z Wesleyem Moodiem i Toddem Perrym. W marcu zagrał w finale debla z Maheshem Bhupathim w Dubaju (porażka z parą Fabrice’a Santoro-Nenad Zimonjić) oraz w lipcu zwyciężył w grze pojedynczej, na twardych kortach w Los Angeles, eliminując po drodze m.in. Mardy'ego Fisha i w finale Jamesa Blake’a.

W 2008 roku Štěpánek osiągnął jeden turniejowy finał, w San José. Mecz o tytuł przegrał z Amerykaninem Andym Roddickiem. Latem zagrał na igrzyskach olimpijskich w Pekinie, z których odpadł w I rundach zawodów singlowych i deblowych.

Sezon 2009 Czech rozpoczął od wygranej w Brisbane w grze pojedynczej. W drodze po zwycięstwo wyeliminował m.in. Robina Söderlinga, Richarda Gasqueta oraz w finale Hiszpana Fernando Verdasco. W lutym, podczas zawodów w San José, Štěpánek zdobył tytuł mistrzowski zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej. W singlu pokonał m.in. w półfinale Andy’ego Roddicka, a w finale Mardy'ego Fisha, natomiast w deblu razem z Tommym Haasem pokonali w finale parę Rohan Bopanna-Jarkko Nieminen. Ostatni finał jaki Czech rozegrał w sezonie miał miejsce w Memphis, jednak w finale tym razem przegrał z Roddickiem.

Rok 2010 Štěpánek rozpoczął od finału w Brisbane, gdzie w finale ponownie pokonał go Roddick. Na początku sierpnia awansował z Tomášem Berdychem do finału debla w Waszyngtonie, jednak w finale czeski duet nie sprostał Mardy'emu Fishowi oraz Markowi Knowlesowi.

Na początku sierpnia 2011 roku Czech wygrał swój piąty singlowy turniej, podczas rywalizacji w Waszyngtonie. W pojedynku finałowym pokonał 6:4, 6:4 Gaëla Monfilsa.

W sezonie 2012 Czech wygrał pierwszy finał wielkoszlemowego turnieju deblowego, którym był Australian Open. W finale, w parze z Leanderem Paesem pokonali Boba i Mike’a Bryanów wynikiem 7:6(1), 6:2[3]. Kolejny tytuł para zdobyła w Miami zwyciężając w finale z Maksem Mirnym oraz Danielem Nestorem[4]. We wrześniu Paes ze Štěpánkiem awansowali do finału gry podwójnej na US Open ponosząc jednak porażkę w finałowym pojedynku z braćmi Bryanami. W październiku debel wystąpił w finale turnieju w Tokio, gdzie zawodnicy przegrali z Alexanderem Peyą i Bruno Soaresem. W następnym tygodniu para zwyciężyła w rozgrywkach deblowych w Szanghaju, gdzie w finale zawodnicy pokonali Mahesha Bhupathiego i Rohana Bopannę. Štěpánek w sezonie 2012 wystąpił również na igrzyskach olimpijckich w Londynie. Wziął udział we wszystkich konkurencjach najdalej dochodząc do II rundy zawodów gry podwójnej.

Pierwszy finał do jakiego Czech awansował w sezonie 2013 miał miejsce na początku sierpnia, w Waszyngtonie w grze podwójnej. Startował w parze z Mardym Fishem, jednak finałowe spotkanie przegrali z Julienem Benneteau i Nenadem Zimonjiciem. Na początku września Štěpánek wspólnie z Leanderem Paesem triumfowali w US Open. Para czesko-hinduska wyeliminowała po drodze bliźniaków Boba i Mike’a Bryanów, a w finale Alexandera Peyę i Bruno Soaresa.

W lipcu 2015 roku Štěpánek osiągnął pierwszy deblowy finał od prawie dwóch lat. Razem z Édouardem Rogerem-Vasselinem pokonali w meczu mistrzowskim w Bogocie Mate Pavicia i Michaela Venusa wynikiem 7:5, 6:3.

W styczniu 2016 roku Czech został finalistą Australian Open, grając wspólnie z Danielem Nestorem. Para ta przegrała decydujący mecz z Jamiem Murrayem i Brunem Soaresem 6:2, 4:6, 5:7. W sierpniu zdobył brązowy medal igrzysk olimpijskich w Rio de Janeiro w grze mieszanej partnerując Lucie Hradeckiej. Czeska para spotkanie o finał przegrała z duetem Bethanie Mattek-SandsJack Sock, natomiast pojedynek o brązowy medal wygrała 6:1, 7:5 z Sanią Mirzą i Rohanem Bopanną.

W styczniu 2017 roku czeski tenisista został wspólnie z Vaskiem Pospisilem finalistą zawodów deblowych w Doha. W listopadzie ogłosił zakończenie kariery tenisowej.

Od roku 2003 Štěpánek reprezentował Czechy w Pucharze Davisa. W 2009 awansował wraz z drużyną do finału rozgrywek, eliminując po drodze Francję, Argentynę i Chorwację. W ćwierćfinale przeciwko Argentynie zdobył decydujący punkt przy stanie 2:2 w rywalizacji, pokonując Juana Mónaco. W finale jednak Czesi przegrali 0:5 z Hiszpanią. W 2012 roku razem z reprezentacją zwyciężył w rozgrywkach, pokonując we wcześniejszych rundach Włochy, Serbię, Argentynę oraz Hiszpanię wynikiem 3:2 w finale.

Najwyżej sklasyfikowany w rankingu singlistów Štěpánek był na 8. miejscu w połowie lipca 2006 roku, z kolei w zestawieniu deblistów w listopadzie 2012 roku zajmował 4. pozycję.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (5–7)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Finalista 1. 7 listopada 2004 Paryż Dywanowa (hala) Rosja Marat Safin 3:6, 6:7, 3:6
Finalista 2. 6 lutego 2005 Mediolan Dywanowa (hala) Szwecja Robin Söderling 3:6, 7:6(2), 6:7(5)
Finalista 3. 2 października 2005 Ho Chi Minh Dywanowa (hala) Szwecja Jonas Björkman 3:6, 6:7(4)
Zwycięzca 1. 26 lutego 2006 Rotterdam Twarda (hala) Belgia Christophe Rochus 6:0, 6:3
Finalista 4. 21 maja 2006 Hamburg Ceglana Hiszpania Tommy Robredo 1:6, 3:6, 3:6
Zwycięzca 2. 22 lipca 2007 Los Angeles Twarda Stany Zjednoczone James Blake 7:6(7), 5:7, 6:2
Finalista 5. 24 lutego 2008 San Jose Twarda (hala) Stany Zjednoczone Andy Roddick 4:6, 5:7
Zwycięzca 3. 11 stycznia 2009 Brisbane Twarda Hiszpania Fernando Verdasco 3:6, 6:3, 6:4
Zwycięzca 4. 15 lutego 2009 San Jose Twarda (hala) Stany Zjednoczone Mardy Fish 3:6, 6:4, 6:2
Finalista 6. 22 lutego 2009 Memphis Twarda (hala) Stany Zjednoczone Andy Roddick 5:7, 5:7
Finalista 7. 10 stycznia 2010 Brisbane Twarda Stany Zjednoczone Andy Roddick 6:7(2), 6:7(7)
Zwycięzca 5. 7 sierpnia 2011 Waszyngton Twarda Francja Gaël Monfils 6:4, 6:4

Gra podwójna (18–15)[edytuj]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Zwycięzca 1. 2 maja 1999 Praga Ceglana Czechy Martin Damm Stany Zjednoczone Mark Keil
Ekwador Nicolás Lapentti
6:0, 6:2
Zwycięzca 2. 15 kwietnia 2001 Estoril Ceglana Czechy Michal Tabara Stany Zjednoczone Donald Johnson
Serbia i Czarnogóra Nenad Zimonjić
6:4, 6:1
Zwycięzca 3. 6 maja 2001 Monachium Ceglana Czechy Petr Luxa Brazylia Jaime Oncins
Argentyna Daniel Orsanic
5:7, 6:2, 7:6(5)
Finalista 1. 6 sierpnia 2001 Long Island Twarda Czechy Leoš Friedl Niemcy Jonathan Stark
Zimbabwe Kevin Ullyett
1:6, 4:6
Finalista 2. 30 września 2001 Hongkong Twarda Czechy Petr Luxa Niemcy Karsten Braasch
Brazylia André Sá
0:6, 5:7
Zwycięzca 4. 14 października 2001 Wiedeń Twarda (hala) Czechy Martin Damm Czechy Jiří Novák
Czechy David Rikl
6:3, 6:2
Finalista 3. 17 lutego 2002 Kopenhaga Twarda (hala) Czechy Jiří Novák Austria Julian Knowle
Niemcy Michael Kohlmann
6:7(8), 5:7
Zwycięzca 5. 5 maja 2002 Monachium Ceglana Czechy Petr Luxa Czechy Petr Pála
Czechy Pavel Vízner
6:0, 6:7(4), 11–9
Finalista 4. 7 września 2002 US Open, Nowy Jork Twarda Czechy Jiří Novák Indie Mahesh Bhupathi
Białoruś Maks Mirny
3:6, 6:3, 4:6
Finalista 5. 13 października 2002 Wiedeń Twarda (hala) Czechy Jiří Novák Australia Joshua Eagle
Australia Sandon Stolle
4:6, 3:6
Zwycięzca 6. 2 lutego 2003 Mediolan Dywanowa (hala) Czechy Petr Luxa Czechy Tomáš Cibulec
Czechy Pavel Vízner
6:4, 7:6(4)
Finalista 6. 17 stycznia 2004 Auckland Twarda Czechy Jiří Novák Indie Mahesh Bhupathi
Francja Fabrice Santoro
6:4, 5:7, 3:6
Zwycięzca 7. 22 lutego 2004 Rotterdam Twarda (hala) Australia Paul Hanley Izrael Jonatan Erlich
Izrael Andy Ram
5:7, 7:6(5), 7:5
Zwycięzca 8. 18 lipca 2004 Stuttgart Ceglana Czechy Jiří Novák Szwecja Simon Aspelin
Australia Todd Perry
6:2, 6:4
Zwycięzca 9. 19 września 2004 Delray Beach Twarda Indie Leander Paes Argentyna Gastón Etlis
Argentyna Martín Rodríguez
6:0, 6:3
Finalista 7. 10 października 2004 Lyon Dywanowa (hala) Szwecja Jonas Björkman Izrael Jonatan Erlich
Izrael Andy Ram
6:7(2), 2:6
Zwycięzca 10. 13 lutego 2005 Marsylia Twarda (hala) Czechy Martin Damm Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
7:6(4), 7:6(5)
Zwycięzca 11. 27 lutego 2005 Dubaj Twarda Czechy Martin Damm Szwecja Jonas Björkman
Francja Fabrice Santoro
6:2, 6:4
Zwycięzca 12. 19 lutego 2006 Marsylia Twarda (hala) Czechy Martin Damm Bahamy Mark Knowles
Kanada Daniel Nestor
6:2, 6:7(4), 10–3
Finalista 8. 7 stycznia 2007 Adelaide Twarda Serbia Novak Đoković Południowa Afryka Wesley Moodie
Australia Todd Perry
4:6, 6:3, 13–15
Finalista 9. 3 marca 2007 Dubaj Twarda Indie Mahesh Bhupathi Francja Fabrice Santoro
Serbia Nenad Zimonjić
5:7, 7:6(3), 7–10
Zwycięzca 13. 15 lutego 2009 San Jose Twarda (hala) Niemcy Tommy Haas Indie Rohan Bopanna
Finlandia Jarkko Nieminen
6:2, 6:3
Finalista 10. 8 sierpnia 2010 Waszyngton Twarda Czechy Tomáš Berdych Stany Zjednoczone Mardy Fish
Bahamy Mark Knowles
6:4, 6:7(7), 7–10
Zwycięzca 14. 28 stycznia 2012 Australian Open, Melbourne Twarda Indie Leander Paes Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
7:6(1), 6:2
Zwycięzca 15. 31 marca 2012 Miami Twarda Indie Leander Paes Białoruś Maks Mirny
Kanada Daniel Nestor
3:6, 6:1, 10–8
Finalista 11. 7 września 2012 US Open, Nowy Jork Twarda Indie Leander Paes Stany Zjednoczone Bob Bryan
Stany Zjednoczone Mike Bryan
3:6, 4:6
Finalista 12. 7 października 2012 Tokio Twarda Indie Leander Paes Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
3:6, 6:7(5)
Zwycięzca 16. 14 października 2012 Szanghaj Twarda Indie Leander Paes Indie Mahesh Bhupathi
Indie Rohan Bopanna
6:7(7), 6:3, 10–5
Finalista 13. 4 sierpnia 2013 Waszyngton Twarda Stany Zjednoczone Mardy Fish Francja Julien Benneteau
Serbia Nenad Zimonjić
6:7(5), 5:7
Zwycięzca 17. 8 września 2013 US Open, Nowy Jork Twarda Indie Leander Paes Austria Alexander Peya
Brazylia Bruno Soares
6:1, 6:3
Zwycięzca 18. 26 lipca 2015 Bogota Twarda Francja Édouard Roger-Vasselin Chorwacja Mate Pavić
Nowa Zelandia Michael Venus
7:5, 6:3
Finalista 14. 30 stycznia 2016 Australian Open, Melbourne Twarda Kanada Daniel Nestor Wielka Brytania Jamie Murray
Brazylia Bruno Soares
6:2, 4:6, 5:7
Finalista 15. 6 stycznia 2017 Doha Twarda Kanada Vasek Pospisil Francja Jérémy Chardy
Francja Fabrice Martin
4:6, 6:7(3)

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza)[edytuj]

Turniej 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 Wygrane turnieje Bilans w turnieju
Australian Open 3R 2R 3R 2R 3R 1R 3R 1R 2R 1R 3R 1R 2R 2R 0 / 14 15–14
French Open 2R 1R 3R 3R 2R 4R 3R 1R 1R 1R 3R 2R 1R 0 / 12 14–12
Wimbledon 3R 3R 2R 2R QF 1R 3R 4R 1R 3R 2R 2R 1R 1R 0 / 14 19–14
US Open 1R 3R 1R 2R 2R 3R 4R 1R 2R 1R 1R 1R 1R 1R 0 / 14 10–14
Wygrane turnieje 0 / 2 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 2 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 4 0 / 3 0 / 4 0 / 1 0 / 55 N/A
Bilans spotkań 2–2 7–4 2–4 6–4 7–3 4–4 7–4 10–4 0–2 2–4 2–4 3–4 3–4 1–3 1–4 1–1 N/A 58–55

Przypisy

  1. Alberto Amalfi: Love Match: Radek Stepanek Marries Nicole Vaidisova (ang.). tennisnow.com, 18 lipca 2010. [dostęp 12 kwietnia 2017].
  2. Matt Cronin: Stepanek and Vaidisova seeking divorce (ang.). tennis.com, 2013-06-20. [dostęp 2013-06-22].
  3. Ian Ransom: Paes and Stepanek win Australian Open doubles title (ang.). reuters.com, 28 stycznia 2012. [dostęp 30 stycznia 2012].
  4. Paes clinches 50th doubles title (ang.). thehindu.com, 2012-03-31. [dostęp 2017-04-12].

Bibliografia[edytuj]