Jean-François Lamour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jean-François Lamour
UMP regional elections Paris 2010-01-21 n3.jpg
Data i miejsce urodzenia 2 lutego 1956
Paryż
Dyscypliny szermierka
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
złoto Los Angeles 1984 szermierka
(szabla ind.)
srebro Los Angeles 1984 szermierka
(szabla druż.)
złoto Seul 1988 szermierka
(szabla ind.)
brąz Barcelona 1992 szermierka
(szabla ind.)
brąz Barcelona 1992 szermierka
(szabla druż.)
Mistrzostwa świata
Brąz Sofia 1986 szabla ind.
Złoto Lozanna 1987 szabla ind.
Brąz Lozanna 1987 szabla druż.
Brąz Denver 1989 szabla druż.

Jean-François Lamour (ur. 2 lutego 1956 w Paryżu) – francuski szermierz-szablista, pięciokrotny medalista olimpijski, były minister sportu w czterech rządach, deputowany.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Treningi rozpoczął w wieku ośmiu lat. Brał udział w czterech letnich igrzyskach olimpijskich. W Moskwie w 1980 zajął 21. miejsce w turnieju indywidualnym w szabli. Na olimpiadzie w Los Angeles w 1984 zdobył srebrny medal drużynowo i złoty medal indywidualnie. Cztery lata później w Seulu obronił tytuł mistrzowski, w finale pokonując Janusza Olecha. Dwa brązowe medale w turniejach indywidualnym i drużynowym wywalczył także na igrzyskach w Barcelonie w 1992.

Trzynaście razy był mistrzem Francji (w 1977, 1978, 1980, 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1987, 1988, 1989, 1991 i 1992). Na mistrzostwach świata w szermierce zdobył w szabli m.in. złoty medal indywidualnie w 1987 w Lozannie.

Działalność zawodowa i polityczna[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia chemik, posiada także dyplom w zakresie fizykoterapii. Należy do francuskiej Akademii Sportu (Académie des sports).

W latach 90. zaangażował się w działalność polityczną. Blisko współpracował z Jakiem Chiraciem, będąc jego doradcą ds. młodzieży i sportu w okresie pełnienia przez tego funkcję mera Paryża (od 1993 do 1995) i następnie urzędu prezydenta w okresie pierwszej kadencji.

Od 7 maja 2002 był ministrem sportu w pierwszym i drugim rządzie Jean-Pierre’a Raffarina. 31 marca 2004, w trzecim gabinecie tego samego premiera, objął urząd ministra młodzieży, sportu i wspólnot. Resortem młodzieży i sportu kierował także w rządzie Dominique’a de Villepin (od 31 maja 2005 do 15 maja 2007). W wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskał mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego z ramienia Unii na rzecz Ruchu Ludowego. W 2008 został radnym Paryża. W wyborach parlamentarnych w 2012 uzyskał poselską reelekcję[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Résultats des élections législatives 2012 (fr.). lexpress.fr, 17 czerwca 2012.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]