Jerzy Broszkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jerzy Broszkiewicz
Data i miejsce urodzenia 6 czerwca 1922
Lwów
Data i miejsce śmierci 4 października 1993
Kraków
Narodowość polska
Język polski
Okres 1948-1980
Gatunki powieści
dramaty
fantastyka naukowa
Ważne dzieła m.in. Wielka, większa i największa, Długi deszczowy tydzień
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej

Jerzy Broszkiewicz (ur. 6 czerwca 1922 we Lwowie, zm. 4 października 1993 w Krakowie) – polski prozaik, dramatopisarz, eseista i publicysta oraz autor fantastyki naukowej.

Życiorys[edytuj]

W roku 1940, po ukończeniu szkoły średniej i studiów muzycznych, wstąpił do Akademii Muzycznej we Lwowie. W czasie okupacji niemieckiej Lwowa (1941–1944) był karmicielem wszy w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami prof. Rudolfa Weigla. W 1944 roku przeniósł się do Krakowa. W roku 1945 rzucił studia muzyczne i zajął się wyłącznie pracą literacką.

W latach 1945–1947 współpracował z redakcją tygodnika "Odrodzenie" i czasopisma "Teatr", zaś w latach 1947–1948 redagował czasopismo "Ruch Muzyczny", później "Muzyka". Długoletni kierownik literacki Teatru Ludowego w Nowej Hucie. W 1953 wstąpił do PZPR, w tym samym roku został członkiem redakcji "Przeglądu Kulturalnego". W 1955 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1] i Medalem 10-lecia Polski Ludowej[2].

Twórczość[edytuj]

Jego twórczość literacka była bardzo różnorodna.

Debiutował w 1945 r. w tygodniku "Odrodzenie" opowiadaniem "Monika". Jego debiutem książkowym była powieść o getcie "Oczekiwanie", za którą otrzymał Nagrodę Ziemi Krakowskiej.

Kolejną książką była powieść o Fryderyku Chopinie "Kształt miłości", za którą otrzymał Nagrodę Państwową II stopnia, zaś w 1971 powieść "Długo i szczęśliwie" została laureatką nagrody CRZZ. W 1982 otrzymał Nagrodę Państwową I stopnia za całokształt twórczości literackiej.

Autor wielu powieści dla młodzieży pisanych w latach 60. i 70., z których wiele zalicza się do powieści fantastycznonaukowych.

Oprócz tego pisał również dramaty (spod jego pióra wyszło ponad 20 sztuk teatralnych, telewizyjnych i radiowych), zbiory felietonów, scenariusze telewizyjne i filmowe oraz publikacje o muzyce. Niektóre z jego sztuk realizowano w całej niemal Europie, a także w Meksyku, Nowej Zelandii i USA.

Ogółem utwory przełożono na dziewiętnaście języków, a łączny nakład jego powieści przekroczył liczbę miliona egzemplarzy.

Powieści dla młodzieży[edytuj]

Inne powieści[edytuj]

Dramaty[edytuj]

  • Imiona władzy (1957),
  • Jonasz i błazen (1958)
  • Dwie przygody Lemuela Gulliwera
  • Dziejowa rola Pigwy (1960)
  • Skandal w Hellbergu (1961)
  • Głupiec i inni
  • Koniec księgi VI

Życie prywatne[edytuj]

W Krakowie mieszkał w dzielnicy Krowodrza. Żona - Ewa, doktor habilitowany, lekarz psychiatra[3][4][5] (nie żyje), córka - Irena, matematyk, związana z dyrektorem Piwnicy pod Baranami Piotrem Fersterem.

Przypisy

  1. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. Nr 91, poz. 1144
  2. 15 stycznia 1955 M.P. z 1955 r. Nr 101, poz. 1400, str. 1630
  3. Profil Ewy Broszkiewicz w bazie danych ludzi nauki polskiej
  4. Fragment książki Prekursorzy medycyny polskiej
  5. Informacja o książce w katalogu Biblioteki Narodowej
  6. Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 92. ISBN 8322320736.

Bibliografia[edytuj]