John Dill

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
John Greer Dill
Ilustracja
John Dill w 1941
Field Marshal Field Marshal
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1881
Lurgan
 Irlandia Północna
Data i miejsce śmierci 4 listopada 1944
Waszyngton
 Stany Zjednoczone
Przebieg służby
Lata służby 1901-1944
Siły zbrojne Flag of the British Army.svg British Army
Stanowiska Szef Imperialnego Sztabu Generalnego (1940–1941)
Główne wojny i bitwy II wojna burska
I wojna światowa
Arabskie powstanie w Palestynie
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Krzyż Komandorski Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Krzyż Kawalerski Orderu Łaźni (Wielka Brytania) Krzyż Kawalerski Orderu Św. Michała i Św. Jerzego (Wielka Brytania) Distinguished Service Order (Wielka Brytania) British War Medal (Wielka Brytania) Allied Victory Medal Mentioned in Dispatches
FR CdG palm br.png
Krzyż Wojenny 1914-1918 z brązową palmą (Francja)
Krzyż Wojenny (Belgia) (1914-1918) Distinguished Service Medal  (Stany Zjednoczone) Krzyż Wielki Królewskiego Norweskiego Orderu Świętego Olafa Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Komandor Orderu Korony (Belgia) Oficer Orderu Korony Rumunii Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja)

Sir John Greer Dill (ur. 25 grudnia 1881; zm. 4 listopada 1944), GCB, CMG, DSObrytyjski marszałek polny (Field Marshal), Szef Imperialnego Sztabu Generalnego w latach 1940–1941.

Dzieciństwo, młodość i życie prywatne[edytuj]

John urodził się w miasteczku Lurgan w Irlandii Północnej. Jego ojciec był dyrektorem lokalnego banku, a matka córką sędziego pokoju. Rodzice Dilla zmarli, gdy miał 12 lat. Wychowaniem jego i siostry zajął się wuj wielebny Joseph Grundy Burton. Ukończył w latach 1895-1900 Cheltenham College w Cheltenham w Anglii, gdzie z trudem przechodził z klasy do klasy. Podczas egzaminu wstępnego do Sandhurst zajął 154 miejsce na 210 zdających[1].

Dwukrotnie żonaty. Pierwsza żona Ada Maud zmarła 23 grudnia 1940. Drugi związek małżeński zawarł 8 października 1941 z Nancy Charrington Furlong[2].

Kariera wojskowa[edytuj]

Ukończył Royal Military Academy Sandhurst. W dniu 8 maja 1901 otrzymał stopień podporucznika (Second lieutenant) i przydział do 1 Batalionu Piechoty w Leinster Regiment. Wziął udział w końcowych walkach II wojny burskiej w Transwalu. Od 1902 był asystentem adiutanta pułku, a od 15 sierpnia 1906 był adiutantem[3]. W dniu 12 lipca 1911 otrzymał awans na kapitana (Captain)[4].

W lutym 1913 został oddelegowany do szkoły oficerów sztabowych Staff College w Camberley. Gdy wybuchła I wojna światowa otrzymał przeniesienie do Francji i wziął w walkach na froncie zachodnim. W marcu 1915 podczas bitwy o Neuve Chapelle dowodził 25 Brygadą Piechoty. Pod koniec wojny awansował na generała brygady (Brigadier). Po wojnie zyskał miano utalentowanego instruktora wojskowego. W 1929 został wysłany do Indii Brytyjskich, gdzie otrzymał rok później awans na generała majora (Major-General). Następnie powrócił do Anglii i 8 stycznia 1931 objął komendanturę Staff College w Camberley (do 21 stycznia 1934). W dniu 22 stycznia 1934 został dyrektorem operacji wojskowych i wywiadowczych w Ministerstwie Wojny (do 31 sierpnia 1936).

Gdy na wiosnę 1936 wybuchło arabskie powstanie w Palestynie, podjęto decyzję o skierowaniu Drilla na Bliski Wschód. W dniu 8 września 1936 został dowódcą wojsk brytyjskich w Mandacie Palestyny i Transjordanii (do 19 września 1937). Następnie powrócił do kraju i 12 października 1937 został Głównym Oficerem Naczelnego Dowódcy British Army (do 2 września 1939).

W momencie wybuchu II wojny światowej, w dniu 3 września 1939 objął dowództwo nad I Korpusem, który w ramach Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego został wysłany do Francji. 1 października został awansowany na generała (General). W dniu 22 kwietnia 1940 zdał dowództwo nad I Korpusem i powrócił do Anglii obejmując funkcję Zastępcy Szefa Imperialnego Sztabu Generalnego.

Naczelny dowódca armii[edytuj]

27 maja 1940 został Szefem Imperialnego Sztabu Generalnego. 18 listopada 1941 został awansowany na marszałka polnego (Field Marshal). Z powodu braku zgodności z premierem Winstonem Churchillem, został 25 grudnia 1941 odwołany z dowództwa nad armią[5].

Stany Zjednoczone[edytuj]

Następnie Churchill wysłał go jako swojego osobistego przedstawiciela do Stanów Zjednoczonych, gdzie był szefem Brytyjskiej Misji Współpracy i członkiem Komitetu Połączonych Szefów Sztabu. W 1943 wziął udział w Konferencji w Casablance i Konferencji w Teheranie.

Zmarł 4 listopada 1944 w Waszyngtonie na niedokrwistość aplastyczną[6].

Awanse[edytuj]

Odznaczenia[edytuj]

Brytyjskie
Zagraniczne

Przypisy

  1. Alex Danchev: DILL. Marszałek polny sir John Dill...s.57
  2. Alex Danchev: DILL. Marszałek polny sir John Dill...s.72
  3. Line Battalions. „London Gazette”. 27944, s. 5869, 1906-08-15 (ang.). [dostęp 2012-04-24]. 
  4. Infantry. „London Gazette”. 28529, s. 6628, 1911-09-08 (ang.). [dostęp 2012-04-24]. 
  5. Alex Danchev: Churchill's Generals. London: Cassell Military, 1991, s. 67-68. ISBN 0-304-36712-5.
  6. Tony Heathcote: The British Field Marshals 1736-1997. Barnsley: Pen & Sword, 1999, s. 105. ISBN 0-85052-696-5.

Bibliografia[edytuj]

  • Alex Danchev: DILL. Marszałek polny sir John Dill. W: John Keegan: Generałowie Churchilla. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo, 1999. ISBN 83-7150-558-2.