Karl August von Hardenberg

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Karl August von Hardenberg
Hardenberg.jpg
Data i miejsce urodzenia 1750
Essenrode k. Lehre
Data i miejsce śmierci 1822
Genua
Szef Ministrów Królestwa Prus
Okres od kwiecień 1804
do luty 1806
Poprzednik Christian von Haugwitz
Następca Christian von Haugwitz
Okres od 26 kwietnia 1807
do 14 lipca 1807
Poprzednik Karl Friedrich von Beyme
Następca Heinrich Friedrich Karl vom Stein
Okres od 4 czerwca 1810
do czerwiec 1822
Poprzednik Karl Friedrich Ferdinand Alexander von Dohna-Schlobitten
Następca Otto Karl Friedrich von Voss
Odznaczenia
Komandor Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order Słonia (Dania) Order Orła Białego Orderu Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów) Order Świętego Andrzeja Apostoła Pierwszego Powołania (Imperium Rosyjskie)

Karl August baron von Hardenberg (ur. 1750, zm. 1822) – reformator, polityk i książę pruski.

Reformator, polityk i minister, który odegrał największą rolę wśród reformatorów Prus zagrożonych wówczas zniknięciem z mapy Europy. W 1795 doprowadził do zawarcia pokoju z Francją, co umożliwiło Prusom dokonanie III rozbioru Polski. W 1807 na żądanie Napoleona podał się do dymisji. Przeprowadził reformę państwa w duchu społecznego i gospodarczego liberalizmu. Uporządkował finanse, co umożliwiło Prusom spłacenie kontrybucji nałożonej przez Francję. Inicjator nowej organizacji archiwów, których najważniejszymi funkcjami miało być gromadzenie i udostępnianie materiałów źródłowych dla celów naukowych. Przeprowadził uwłaszczenie chłopów i sekularyzację dóbr kościelnych. Zniósł cechy oraz nadał prawa Żydom ustawą emancypacyjną z 11 marca 1812 r. [1]. Reprezentował Prusy na kongresach w Akwizgranie, Opawie i Weronie. Na kongresie wiedeńskim w latach 1814-1815, zwołanym w celu dokonania zmian terytorialnych i ustrojowych po Wielkiej Rewolucji Francuskiej i wojnach napoleońskich, decydujący głos mieli przedstawiciele pięciu mocarstw, jednym z tych przedstawicieli był Hardenberg.

W 1785 został kawalerem Orderu Orła Białego i Orderu Świętego Stanisława[2].

Przypisy

  1. Friedrich Battenberg: Żydzi w Europie : proces rozwoju mniejszości żydowskiej w nieżydowskim środowisku Europy. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 293. ISBN 9788304048478.
  2. Marta Męclewska, Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, Zamek Królewski, Warszawa 2008, s. 233.