Katarzyna Bachleda-Curuś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Katarzyna Bachleda-Curuś
Katarzyna Wojcicka (08-12-2007).jpg
Data i miejsce urodzenia 1 stycznia 1980
Polska Sanok, Polska
Klub SKŁ Górnik Sanok (1994–2003)
AZS Zakopane (2003–2007)
LKS Poroniec Poronin (od 2007)
Dyscypliny łyżwiarstwo szybkie
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
Srebro
Soczi 2014 Drużynowo
Brąz
Vancouver 2010 Drużynowo
Mistrzostwa świata
Srebro
Soczi 2013 drużynowo
Uniwersjada
Złoto
Turyn 2007 1500 m
Srebro
Turyn 2007 3000 m
Brąz
Turyn 2007 1000 m
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Katarzyna Bachleda-Curuś, z domu Wójcicka (ur. 1 stycznia 1980[1] w Sanoku) – polska łyżwiarka szybka, czterokrotna olimpijka, dwukrotna medalistka olimpijska.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Katarzyna Bachleda-Curuś (druga z prawej) po zdobyciu drużynowego brązowego medalu na ZIO 2010
Katarzyna Bachleda-Curuś podczas MŚ na dystansach 2013 w Soczi

Pochodzi z Sanoka, jest córką Renaty i Jana Wójcickich[2]. Absolwentka Szkoły Podstawowej nr 4 w Sanoku z 1995[3][4] i I Liceum Ogólnokształcącego im. Komisji Edukacji Narodowej w Sanoku z 1999[5].

Jest wychowanką trenera Marka Drwięgi w klubie SKŁ Górnik Sanok, którego barwy reprezentowała w latach 1994–2003 (w tym czasie zdobyła łącznie 74 medali: 46 złotych, 9 srebrnych i 19 brązowych)[6]. Później w latach 2003–2007 reprezentowała barwy AZS Zakopane. Obecnie jest zawodniczką LKS Poroniec Poronin, a jej trenerem jest Krzysztof Niedźwiedzki[7].

Uczestniczyła w zimowych igrzysk olimpijskich w Salt Lake City 2002 (zajęła dwa razy 26. miejsce na dystansach 1500 m i 3000 m), Turynie 2006 (zajęła 8. miejsce na 1000 m, 11. miejsce na 1500 m, 10. miejsce na 3000 m i 16. miejsce na 5000 m), w Vancouver 2010, gdzie zajęła 15. miejsce w biegu na 1500 m, 31. miejsce w biegu na 1000 m oraz 27 lutego 2010 zdobyła brązowy medal w biegu drużynowym na dystansie 2400 wraz z Katarzyną Woźniak i Luizą Złotkowską. W decydującym boju o brązowy medal Polki pokonały Amerykanki[8][9]. Cztery lata później weszła w skład polskiej ekipy narodowej w ZIO Soczi 2014. W biegu na 3000 m została zdyskwalifikowana za błąd techniczny w postaci przekroczenia linii w biegu[10], w biegu na 1500 m zajęła 6. miejsce (najwyższa lokata wśród startujących Polek), zaś w biegu drużynowym zdobyła srebrny medal olimpijski wraz z Katarzyną Woźniak, Luizą Złotkowską i Natalią Czerwonką.

Jest pierwszym sportowcem pochodzącym z Sanoka i wychowankiem klubu z tego miasta, który wystąpił na igrzyskach olimpijskich[11][12] i jednocześnie wywalczył medal na tych zawodach.

Na mistrzostwach świata osiągnęła następujące wyniki:

  • 2000 – 1000 m, 23. miejsce; 3000 m, 19. miejsce
  • 2001 – 3000 m, 20. miejsce, 5000 m, 15. miejsce
  • 2004 – 1500 m, 10. miejsce; 3000 m, 13. miejsce
  • 2005 – 1500 m, 9. miejsce; 3000 m, 9. miejsce; 5000 m, 10. miejsce
  • 2008 – 1500 m, 8. miejsce
  • 2009 – 1500 m, 5. miejsce

W mistrzostwach Europy w wieloboju najwyższe 8. miejsce zajęła w 2008 w Kołomnej.

Na zimowej uniwersjadzie w 2005 (Innsbruck) zajęła 4. miejsce na 1500 m. Na uniwersjadzie w 2007 (Turyn) zdobyła złoty medal na 1500 m oraz srebro na 3000 m.

Wielokrotnie zdobywała mistrzostwo Polski na wszystkich dystansach, w wieloboju i wieloboju sprinterskim. Należy do niej większość aktualnych rekordów polskich w łyżwiarstwie szybkim wśród kobiet.

W sezonie 2010/2011 nie startowała z uwagi na kontuzję i macierzyństwo[13][14][15].

7 grudnia 2013 w zawodach Puchar Świata w sezonie 2013/2014 rozegranych w Berlinie zajęła 2. miejsce w wyścigu na 1500 m; było to jej pierwsze w karierze miejsce na podium w tym cyklu[16].

Próba przekupstwa przez łyżwiarzy Holandii[edytuj | edytuj kod]

13 grudnia 2009 ujawniła w wywiadzie dla holenderskiej telewizji NOS, że podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2006 w Turynie zaoferowano jej około 50 tysięcy euro w zamian za wycofanie się z biegu na dystansie 5000 m[17]. Propozycja łapówki wyszła od holenderskiej trenerki Ingrid Paul, której podopieczna Gretha Smit (srebrna medalistka na tym dystansie z Salt Lake City) nie zakwalifikowała się do zawodów i była pierwsza na liście rezerwowej. Katarzyna Wójcicka (Bachleda-Curuś), która początkowo nie planowała startu na tym dystansie, odmówiła i wystąpiła w biegu zajmując 16. miejsce[18].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jej mężem jest Jakub Bachleda-Curuś[19], z którym ma córkę Hannę[20][21].

Została członkiem honorowego komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed wyborami prezydenckimi w Polsce w 2015 roku[22].

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody
  • Nagroda Miasta Sanoka – dwukrotnie: za rok 1996 (I stopnia w dziedzinie sportu turystyki za osiągnięcia sportowe na szczeblu krajowym)[23][24][25], za rok 1999 (w dziedzinie sportu)[26].
  • Nagroda Powiatu Sanockiego w dziedzinie sportu: 2001[27].
Odznaczenia
Wyróżnienia
  • Pierwsze miejsce w plebiscycie dla najpopularniejszego sportowca Sanoka: 1998[30]

Przypisy

  1. Katarzyna Wójcicka-Bachleda-Curuś. [dostęp 2010-02-28].
  2. Upadki i wzloty, czyli droga Katarzyny Bachledy-Curuś do olimpijskiego medalu. nowiny24.pl, 9 marca 2010. [dostęp 31 stycznia 2014].
  3. Współcześni absolwenci Gimnazjum nr 2 im. Królowej Zofii w Sanoku (pol.). gimnazjum2.sanok.prox.pl. [dostęp 2012-01-01].
  4. Komitet honorowy budowy sali gimnastycznej przy Gimnazjum nr 2 im. Królowej Zofii w Sanoku. „Tygodnik Sanocki”, s. 7, Nr 5 (1154) z 31 stycznia 2014. 
  5. Absolwenci (pol.). 1losanok.pl. [dostęp 2012-01-01].
  6. Grzegorz Michalewski, Sanocki Klub Łyżwiarski Górnik. Sekcja łyżwiarstwa szybkiego. Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej, Rocznik nr 9, Sanocki sport, Sanok 2009, s. 151.
  7. Katarzyna Bachleda-Curuś. igrzyska24.pl, 3 stycznia 2014. [dostęp 31 stycznia 2014].
  8. Polki zdobyły brąz w łyżwiarstwie szybkim. sport.pl, 27 lutego 2010. [dostęp 27 lutego 2010].
  9. Brązowy medal panczenistek!. sportowefakty.pl, 27 grudnia 2010. [dostęp 31 stycznia 2014].
  10. Dyskwalifikacja Bachledy-Curuś, złoto Wuest. przegladsportowy.pl, 9 lutego 2014. [dostęp 10 lutego 2014].
  11. Zbigniew Osenkowski. Kalendarium sanockie 2001–2004. „Rocznik Sanocki”. IX, s. 425, 2006. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  12. Waldemar Och, Kalendarium sanockie 2005-2010, Rocznik Sanocki, Tom X, Rok 2011, Sanok 2011, s 264.
  13. Bachleda-Curuś robi przerwę - kontuzja i ... macierzyństwo. sportowefakty.pl, 7 października 2010. [dostęp 31 stycznia 2014].
  14. Złotkowska, Bachleda-Curuś, Woźniak i Czerwonka znów trenują razem. eurosport.onet.pl, 8 października 2011. [dostęp 31 stycznia 2014].
  15. Matki, żony i dzieciaki. eurosport.onet.pl, 9 kwietnia 2011. [dostęp 31 stycznia 2014].
  16. PŚ w Berlinie: znakomity występ Katarzyny Bachledy-Curuś. eurosport.onet.pl, 7 grudnia 2013. [dostęp 31 stycznia 2014].
  17. Bachleda - Curuś o próbie przekupstwa: Nie sprzedałam duszy. przegladsportowy.pl, 16 grudnia 2009. [dostęp 31 stycznia 2014].
  18. Olimpijski skandal, Holendrzy chcieli "podkupić" Polską zawodniczkę
  19. Radość w Zakopanem. Mąż pani Kasi: To jest wypłata za 18 lat pracy. z-ne.pl, 1 marca 2010. [dostęp 31 stycznia 2014].
  20. Ciąża i rodzicielstwo polskich sportsmenek. onet.pl, 24 maja 2013. [dostęp 31 stycznia 2014].
  21. Po urodzeniu dziecka wróciła na tor. Tak mocna nie była nigdy wcześniej. dziennikpolski24.pl, 3 stycznia 2014. [dostęp 31 stycznia 2014].
  22. Barbara Sowa: Kto wszedł do komitetu poparcia Komorowskiego, a kto z niego wypadł? Cała Lista. dziennik.pl, 2015-03-16. [dostęp 2015-03-21].
  23. Zbigniew Osenkowski, Kalendarium sanockie 1995-2000, Rocznik Sanocki Tom VIII – Rok 2001, Sanok 2001, s. 339.
  24. Nagroda Miasta Sanoka. W: Franciszek Oberc: Sanok. Instytucje kultury. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1999, s. 124. ISBN 83-909787-3-3.
  25. Franciszek Oberc. Samorząd miejski Sanoka a wybitni sanoczanie. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 537, 2014. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  26. Franciszek Oberc. Samorząd miejski Sanoka a wybitni sanoczanie. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 539-540, 2014. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  27. Zbigniew Osenkowski. Kalendarium sanockie 2001–2004. „Rocznik Sanocki”. IX, s. 422, 2006. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  28. Ordery i odznaczenie za olimpijskie medale. prezydent.pl, 27 marca 2010. [dostęp 3 kwietnia 2014].
  29. Odznaczenia dla medalistów olimpijskich i trenerów. prezydent.pl, 3 kwietnia 2014. [dostęp 3 kwietnia 2014].
  30. Zbigniew Osenkowski. Kalendarium sanockie 1995-2000. „Rocznik Sanocki 2001”, s. 354, 2001. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]