Kazimierz Biesiekierski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Biesiekierski
Ilustracja
major saperów major saperów
Data i miejsce urodzenia 28 grudnia 1897
Warszawa
Data i miejsce śmierci 12 stycznia 1950
Paryż
Przebieg służby
Lata służby 1914-1945
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Armia Wolnej Francji
Jednostki III Korpus Polski w Rosji
Szkoła Podchorążych Saperów
Kościuszkowski Obóz Szkolny Saperów
Departament V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych
Oficerska Szkoła Inżynierii
XIV Batalion Saperów
7 Pułk Saperów Wielkopolskich
2 Pułk Wojsk Kolejowych
Departament Budownictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych
Inspektorat Saperów Sztabu Głównego
Armia „Karpaty”
Stanowiska oficer saperów
Dyrektor nauk
starszy referent
kierownik referatu
dowódca batalionu saperów
Kierownik Referatu Studiów
Kierownik Samodzielnego Referatu Instalacyjnego
Kierownik Budowy w Kierownictwie Robót nr 23
oficer sztabu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
kampania wrześniowa
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941, czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi I stopnia Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Kazimierz Biesiekierski (ur. 28 grudnia 1897 w Warszawie, zm. 12 stycznia 1950 został pochowany na cmentarzu w Montmorency Francja) – major saperów inżynier Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kazimierz Biesiekierski w czerwcu 1915 roku wstąpił do 1 pułku telegraficzno-reflektorowego w Moskwie. W sierpniu 1916 roku został skierowany na kurs w Aleksiejewskiej Szkole Inżynieryjnej w Kijowie, którą ukończył w czerwcu 1917. W sierpniu 1917 obejmuje obowiązki w samodzielnej kompanii inżynieryjnej, walczącej na Froncie Południowo-Zachodnim. W 1917 wstąpił do III Korpusu Polskiego. W maju 1918 roku został zdemobilizowany i powrócił do Warszawy, gdzie rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej. Do Wojska Polskiego przyjęty został 28 listopada 1918[1], w grudniu przydzielony został do Dowództwa Twierdzy Zegrze[2]. W styczniu 1919 roku objął stanowisko szefa Zarządu Budownictwa. W marcu 1919 roku wziął udział w walkach na froncie, a w kwietniu 1919 roku został skierowany do Dęblina. W czerwcu 1919 roku został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Saperów w Warszawie, zaś w październiku 1919 roku rozpoczął studia w École Militaire du Génie w Wersalu. W sierpniu 1920 roku został dyrektorem nauk Kościuszkowskiego Obozu Szkolnego Saperów w Warszawie. Brał udział w III powstaniu śląskim. W sierpniu 1922 roku objął stanowisko starszego referenta w Oddziale III Sztabu Generalnego, zaś w grudniu 1922 roku został p. o. kierownika referatu w Departamencie V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych[3]. W październiku 1923 roku został asystentem w Oficerskiej Szkole Inżynierii[4]. 31 października 1927 roku otrzymał przeniesienie do 7 pułku Saperów Wielkopolskich w Poznaniu[5][6]. W okresie od 1928 do 1929 roku ukończył studia na Politechnice Warszawskiej i uzyskał dyplom inżyniera dróg i mostów[7]. We wrześniu 1929 roku został przeniesiony do 2 batalionu mostów kolejowych[8]. W styczniu 1932 roku przeniesiony został do Kierownictwa Fortyfikacji Sztabu Głównego na stanowisko referenta[9]. Następnie został kierownikiem Referatu Studiów w Wydziale Fortyfikacyjnym Departamentu Budownictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych. W grudniu 1935 roku otrzymał stanowisko w Inspektoracie Saperów Sztabu Głównego, a w 1936 roku przeniesiono go do Rezerwy Personalnej Oficerów Saperów[10]. W sierpniu 1936 roku objął stanowisko kierownika budowy w Kierownictwie Robót Nr 23 w Katowicach, gdzie do 1939 roku projektował i budował fortyfikacje śląskie. Z dniem 31 lipca 1939 przeniesiony w stan spoczynku[11].

Był encyklopedystą. Został wymieniony w gronie edytorów ośmiotomowej Encyklopedii wojskowej wydanej w latach 1931–1939 gdzie zredagował hasła związane z fortyfikacjami[12].

We wrześniu 1939 roku pełni obowiązki oficera saperów w Armii „Karpaty”, we wrześniu przedostaje się wraz ze Sztabem Armii na Węgry, a następnie do Francji[13].

Od 1941 w Armii Wolnej Francji, został szefem Służby Fortyfikacyjnej FFL w Syrii. Posiadał stopień kapitana Armii Francuskiej, nosił pseudonim „Pomian”. Po wojnie w grudniu 1945 roku przebywał w Palestynie. Następnie przeniósł się do Francji, a stamtąd – na wyspę Reunion, gdzie w latach 1945-1950 pracował jako inżynier dróg i mostów[14]. Z powodu choroby wrócił do Francji, gdzie zmarł i został pochowany na cmentarzu w Montmorency.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • chorąży - 15 czerwca 1917
  • podporucznik – 29 listopada 1919
  • porucznik - 29 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[15]
  • kapitan - 31 marca 1924 ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[16]
  • major - 19 marca 1937 w korpusie oficerów saperów[17]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Opinie[edytuj | edytuj kod]

Wybitny pedagog i energiczny pracownik, zaliczany do grona najzdolniejszych spośród oficerów saperów (wraz z płk. Stanisławem Sławińskim oraz porucznikami: Bohdanem Chojnowskim, Feliksem Siedleckim, Wacławem Siweckim, Marianem Staniszewskim, Jerzym Szuksztą i Władysławem Wyszyńskim) – jako absolwentów wyższych kursów inżynieryjnych we Francji, którzy zajmują stanowiska oficerów sztabowych fortyfikacji.gen. bryg. Mieczysław Dąbkowski

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dekret Naczelnego Wodza Wojska polskiego z 13 grudnia 1918
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 5 z 18 stycznia 1919 roku, s. 132.
  3. Rocznik oficerski 1923, s. 874.
  4. Rocznik oficerski 1924, s. 798.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 307.
  6. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 575, 596.
  7. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 309.
  8. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 389.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 239.
  10. Rocznik oficerski 1939 s. 244
  11. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 956.
  12. Laskowski, t.I 1931 ↓.
  13. FORTYFIKACJE.NET :: Zobacz temat - Kazimierz Biesiekierski, fortyfikacje.net [dostęp 2017-11-18].
  14. galeria0506 - Google Docs, docs.google.com [dostęp 2017-11-18] (fr.).
  15. Rocznik oficerski 1923, s. 908.
  16. Rocznik oficerski 1924, s. 831.
  17. Rocznik oficerski 1939, s. 244.
  18. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 40 z 23 listopada 1921 s. 1554
  19. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 20 z 15 lipca 1922 s. 502
  20. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 32.
  21. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 34 z 29 maja 1923 s.360

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Józef Wyporek "Zarys Historii Wojennej Pułków Polskich 1918 - 1920" 2 Pułk Wojsk Kolejowych
  • Zdzisław Rabsztyn,Bolesław Ciepiela „Bobrowniki. Wspomnienia i dokumenty” , Wydawnictwo Naukowe Śląsk 2002, ​ISBN 83-7164-333-0
  • "Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych"
  • "Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932"
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
  • Otton Laskowski: Encyklopedia wojskowa. T. I. Warszawa: Wydawnictwo Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego, 1931.