Kazimierz Bukraba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Bukraba
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 grudnia 1885
Grodno
Data i miejsce śmierci 7 maja 1946
Łódź
Biskup diecezjalny piński
Okres sprawowania 1932–1946
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 2 lutego 1909
Nominacja biskupia 10 lipca 1932
Sakra biskupia 21 sierpnia 1932
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 21 sierpnia 1932
Miejscowość Wilno
Miejsce kościół św. Kazimierza
Konsekrator Edward von Ropp
Współkonsekratorzy Kazimierz Mikołaj Michalkiewicz
Jāzeps Rancāns

Kazimierz Bukraba (ur. 5 grudnia 1885 w Grodnie, zm. 7 maja 1946 w Łodzi) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup diecezjalny piński w latach 1932–1946.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 5 grudnia 1885 w Grodnie. Kształcił się w miejscowym gimnazjum. W 1904 rozpoczął studia w seminarium metropolitalnym w Petersburgu, które od 1908 kontynuował na uniwersytecie w Innsbrucku[1]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 2 lutego 1909 w Krakowie[1] tamtejszy biskup pomocniczy Anatol Nowak[2].

Pracował jako wikariusz parafii katedralnej w Mińsku Litewskim i prefekt miejscowych szkół średnich, a następnie rektor kościoła i prefekt szkół w Pińsku. Aktywnie uczestniczył w ruchu niepodległościowym. Podczas I wojny światowej kilkukrotnie przebywał w niemieckiej niewoli w charakterze zakładnika. W latach 1919–1928 był proboszczem i dziekanem w Nowogródku, po czym objął probostwo największej w diecezji pińskiej parafii w Brześciu nad Bugiem[1].

10 lipca 1932 papież Pius XI prekonizował go biskupem diecezjalnym diecezji pińskiej. Święcenia biskupie przyjął 21 sierpnia 1932 w kościele św. Kazimierza w Wilnie[3]. Konsekrował go arcybiskup metropolita mohylewski Edward von Ropp, któremu asystowali biskupi pomocniczy: Kazimierz Mikołaj Michalkiewicz z Wilna i Jāzeps Rancāns z Rygi[2]. Rządy w diecezji objął 28 sierpnia 1932[1], kiedy to odbył ingres do katedry Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pińsku[3]. W 1934 promulgował uchwały I synodu diecezjalnego z 1929. W 1938 powołał Instytut Wyższej Kultury Religijnej[1]. Zreformował seminarium duchowne w Pińsku. Utworzył 20 parafii i 2 dekanaty Otwierał ochronki i przedszkola[4]. Wspierał Polską Macierz Szkolną[4], w 1935 został członkiem zarządu głównego stowarzyszenia[5]. Utrzymywał dobre relacje z politykami sanacji. W 1935 wezwał wiernych, aby w wyborach parlamentarnych zagłosowali na kandydatów bloku rządowego. W publicznych wystąpieniach gloryfikował marszałka Józefa Piłsudskiego. Był członkiem Komisji Unionistycznej Episkopatu Polski[1].

W 1933 konsekrował biskupa pomocniczego pińskiego Karola Niemirę[2].

Po zajęciu Pińska przez Armię Czerwoną ze zdiagnozowaną chorobą serca i depresją nerwową wyjechał do Lwowa, gdzie w klinice uniwersyteckiej został poddany długotrwałemu leczeniu. W lutym 1942 udał się do Warszawy, gdzie u władz okupacyjnych bezskutecznie zabiegał o zgodę na powrót do diecezji[1]. Brał udział w powstaniu warszawskim jako duszpasterz[4], a po kapitulacji w październiku 1944 udał się przez Pruszków do Milanówka. W styczniu 1945 zamieszkał u łódzkich urszulanek. Zmarł 7 maja 1946 w Łodzi i został pochowany w miejscowej katedrze. W 1967 jego szczątki przeniesiono do prokatedry w Drohiczynie[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h K. Krasowski: Biskupi katoliccy II Rzeczypospolitej. Słownik biograficzny. Poznań: Bene Nati, 1996, s. 39–41. ISBN 83-86675-03-9.
  2. a b c Kazimierz Bukraba (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2015-07-08].
  3. a b K.R. Prokop. Sakry i sukcesja święceń biskupich pasterzy diecezji mińskiej, pińskiej i drohiczyńskiej. „Studia Teologiczne”. T. 27, s. 373–375, 2009. ISSN 0239-801X. [dostęp 2017-11-04]. 
  4. a b c J. Matelska. Ks. Bp Kazimierz Bukraba (1885–1946) – kapłan Ziemi Mińskiej, Nowogródzkiej, Brzeskiej i Pińskiej. „Czas Miłosierdzia”. Nr 8(136), sierpień 2001. [dostęp 2015-07-08]. 
  5. J. Stemler: Dzieło samopomocy narodowej. Polska Macierz Szkolna 1905-1935. Warszawa: 1935, s. 248.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]