Zygmunt Łoziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zygmunt Łoziński
Czcigodny Sługa Boży
Zygmunt Łoziński
Herb Zygmunt Łoziński
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1870
Boracin[1] koło Nowogródka
Data i miejsce śmierci 26 marca 1932
Pińsk
Biskup piński
Okres sprawowania 1925-1932
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 1895-06-2323 czerwca 1895
Nominacja biskupia 1917-11-022 listopada 1917
Sakra biskupia 1918-07-2323 lipca 1918
Odznaczenia
Order Orła Białego Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Zygmunt Łoziński herbu Lubicz (ur. 5 czerwca 1870 Boracinie koło Nowogródka, zm. 26 marca 1932 w Pińsku) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup miński w latach 1917–1925, Czcigodny Sługa Boży Kościoła katolickiego, biskup piński w latach 1925–1932.

Życiorys[edytuj]

Po ukończeniu Akademii Duchownej w Sankt Petersburgu, 23 czerwca 1895 przyjął święcenia kapłańskie. Za działalność niepodległościową został 17 listopada 1898 skazany przez władze rosyjskie na 3 lata odosobnienia w klasztorze w Aglonie na Łotwie.

W 1905 został proboszczem katedry w Mińsku. W 1906 został wykładowcą Pisma św. i języka hebrajskiego w petersburskiej Akademii Duchownej. W latach 1909–1911 towarzyszył biskupowi Janowi Cieplakowi w jego wizytach duszpasterskich w parafiach imperium Rosyjskiego.

2 listopada 1917 mianowany biskupem diecezjalnym mińskim i konsekrowany 23 lipca 1918 w Warszawie.

Od grudnia 1918, po wkroczeniu bolszewików do Mińska, ukrywał się w przebraniu u okolicznych chłopów. W sierpniu 1919, po odbiciu Mińszczyzny przez Wojsko Polskie, powrócił do swojej diecezji. W czasie drugiej okupacji bolszewickiej pozostał na swoim stanowisku, piętnując spowodowaną terrorem ateizację i niszczenie dóbr kulturalnych. W 1920 roku był członkiem Rady Polskiej Ziemi Mińskiej[2]. Po powołaniu Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej został 1 sierpnia 1920 roku aresztowany pod zarzutem działalności kontrrewolucyjnej. Odmówił wówczas podpisania deklaracji lojalności i został po 10 dniach śledztwa uwolniony. Aresztowany ponownie 4 września, osadzony w więzieniu na Butyrkach w Moskwie. Uwolniony po 11 miesiącach dzięki staraniom rządu II Rzeczypospolitej.

2 grudnia 1925 mianowany pierwszym ordynariuszem pińskim, zamieszkał w Nowogródku.

Za odwagę odznaczony został Orderem Orła Białego (1921) i czterokrotnie Krzyżem Walecznych (1922)[3].

Zmarł w opinii świętości w Pińsku i został pochowany w miejscowej katedrze.

Proces beatyfikacji[edytuj]

W 1957 z inicjatywy diecezji pińskiej rozpoczął się jego proces beatyfikacyjny[4], który zakończył się na szczeblu diecezjalnym w 1962, po czym akta procesu zostały przekazane Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie. W 1990 Stolica Apostolska wydała tzw. Positio, a następnie 10 grudnia 1992 odbyło się posiedzenie konsultorów teologicznych[4]. 9 marca 1993 odbyła się sesja kardynałów i biskupów, po czym 2 kwietnia 1993 papież Jan Paweł II wydał dekret o heroiczności cnót[4]. Odtąd przysługuje mu tytuł Czcigodnego Sługi Bożego. Następnie, 26 września 1997 Kongregacja wydała dekret o ważności dochodzenia diecezjalnego dotyczącego cudu, wymaganego w procesie beatyfikacyjnym[4].

Przypisy

  1. Boracin w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego, T. I (Aa – Dereneczna) z 1880 r.
  2. Joanna Gierowska-Kałłaur, Aktywność środowisk polskich w Mińszczyźnie w realiach lat 1919–1920, w: Studia z Dziejów Rosji i Europy Środkowo-Wschodniej. T. 45 (2010), Artykuły i rozprawy, s. 105.
  3. „...w uznaniu Jego nieustraszonego męstwa przy wypełnianiu obowiązków duszpasterskich pod rządami bolszewickimi”, Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 6441/22 G.M.I. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 11, s. 347)
  4. a b c d ~1944~ (ZYHMUNT LAZINSKI (ЗЫГМУНТ ЛАЗІНСКІ), ZYGMUNT ŁOZIŃSKI) (ang.). Newsaints.faithweb.com. [dostęp 2016-06-10].

Linki zewnętrzne[edytuj]