Kazimierz Kozicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Kozicz
Ilustracja
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 16 września 1895
Kaletnik
Data i miejsce śmierci 21 kwietnia 1993
Warszawa
Przebieg służby
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego,
I Korpus Polski w Rosji,
Wojsko Polskie II RP,
Ludowe Wojsko Polskie
Jednostki 1 Pułk Artylerii Polowej,
4 Pułk Artylerii Ciężkiej,
26 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Stanowiska dowódca baterii
kwatermistrz pułku
dowódca dywizjonu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa
Początek biegu myśliwskiego oficerów z Łodzi na św. Huberta ok. 1933. Prowadzi jako master mjr Kazimierz Kozicz.

Kazimierz Korneliusz Kozicz (ur. 16 września 1895 w Kaletniku, zm. 21 kwietnia 1993 w Warszawie) – pułkownik Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 16 września 1895 w Kaletniku, w powiecie suwalskim, w rodzinie Kazimierza i Stefanii z Borysewiczów. W 1914 roku ukończył ośmioklasowe gimnazjum filozoficzne w Suwałkach i rozpoczął studia na Wydziale Prawa Carskiego Uniwersytetu Warszawskiego. 1 czerwca 1915 wstąpił, jako ochotnik do armii rosyjskiej. W następnym roku ukończył Siergiejewską Szkołę Artylerii (ros. Сергиевское артиллерийское училище) w Odessie. W szeregach Osowieckiej Brygady Artylerii Polowej Ciężkiej (ros. Осовецкая полевая тяжелая артиллерийская бригада) walczył na froncie rumuńskim. Na początku 1918 roku, w stopniu porucznika, został przyjęty do 2 Legionu Rycerskiego I Korpusu Polskiego w Rosji[1].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 1 pułku artylerii polowej Legionów jako dowódca 8 baterii. W lutym 1920 roku został przeniesiony do I dywizjonu 10 Kaniowskiego pułku artylerii ciężkiej na stanowisko dowódcy 2 baterii[2]. W dniach 17-19 sierpnia 1920 roku dowodził baterią w obronie Płocka. Za tę walkę został odznaczony Krzyżem Walecznych[3]. Wiosną 1921 roku I/pac, w którym dowodził baterią został przemianowany na 10 dywizjon Kaniowski artylerii ciężkiej, a jesienią tego roku wcielony do 4 pułku artylerii ciężkiej w Łodzi, jako I dywizjon[4].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 361. lokatą w korpusie oficerów artylerii[5]. W latach 20. i 30. kontynuował służbę w 4 pułku artylerii ciężkiej[6][7][8][9]. 27 stycznia 1930 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów artylerii[10]. 31 marca 1930 roku został przeniesiony z 4 Grupy Artylerii w Łodzi do 4 pac na stanowisko kwatermistrza[11]. 18 kwietnia 1935 roku został przesunięty na stanowisko dowódcy dywizjonu[12].

Na początku lipca 1935 roku stanął na czele Koła Miejskiego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Łodzi przy 4 pułku artylerii ciężkiej[13]. Brał udział w biegach myśliwskich podczas św. Huberta (w 1931 organizowanych na przedmieściu Doły)[14].

Z dniem 1 września 1937 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 26 dywizjonu artylerii ciężkiej w Skierniewicach[15]. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii[16]. Na czele 26 dac walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. 19 września w Puszczy Kampinoskiej, w czasie bitwy nad Bzurą, dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagu II A Prenzlau, a od 24 lutego 1941 roku w Oflag II E Neubrandenburg[17].

Po powrocie z niewoli został przyjęty do Wojska Polskiego. Do 1953 roku był między innymi dowódcą garnizonu w Tomaszowie Mazowieckim i dowódcą artylerii 1 Korpusu Pancernego w Gdańsku. Został awansowany do stopnia pułkownika. W 1953 opuścił wojsko pod pretekstem słabego zdrowia. Pracował do 1967 jako lektor języka rosyjskiego na Politechnice Łódzkiej. Od 1967 do końca życia mieszkał w Warszawie.[potrzebny przypis] Zmarł 21 kwietnia 1993[18] w Warszawie. Miał dwie córki, Marię (jej mężem był ekonomista Bronisław Wojciechowski) oraz Jadwigę.[potrzebny przypis]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kuprianis 2010 ↓, s. 220-222.
  2. Kuprianis 2010 ↓, s. 222.
  3. Wiliński 1929 ↓, s. 13-15.
  4. Wiliński 1929 ↓, s. 18, 29.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 198.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 785, 819.
  7. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 704, 743.
  8. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 412, 459.
  9. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 183, 704.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 25.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 114.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935 roku, s. 42.
  13. Koło L.O.P.P. w 4 Pułku Artylerii Ciężkiej. „Echo”, s. 5, Nr 188 z 8 lipca 1935. 
  14. Biegi myśliwskie św. Huberta. „Dziennik Łódzki”, s. 9, Nr 44 z 1 listopada 1931. 
  15. Kuprianis 2010 ↓, s. 137, 223.
  16. Kuprianis 2010 ↓, s. 223.
  17. Straty ↓.
  18. Informacja o zmarłych: Kazimierz Kozicz. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2016-10-01].
  19. M.P. z 1947 r. nr 23, poz. 87.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]