Kazimierz Kozicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Kozicz
Ilustracja
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia

17 września 1895
Kaletnik

Data i miejsce śmierci

21 kwietnia 1993
Warszawa

Przebieg służby
Siły zbrojne

Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie

Formacja

Odznaka I korpus w Rosji.jpg I Korpus Polski

Jednostki

1 Pułk Artylerii Polowej,
4 Pułk Artylerii Ciężkiej,
26 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Stanowiska

dowódca baterii
kwatermistrz pułku
dowódca dywizjonu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)
Początek biegu myśliwskiego oficerów z Łodzi na św. Huberta ok. 1933. Prowadzi jako master mjr Kazimierz Kozicz.

Kazimierz Korneliusz Kozicz (ur. 17 września 1895 w Kaletniku, zm. 21 kwietnia 1993 w Warszawie) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego II RP, pułkownik ludowego Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 września 1895 roku[1] w Kaletniku[2], w powiecie suwalskim, w rodzinie Kazimierza i Stefanii z Borysewiczów. W 1914 roku ukończył ośmioklasowe gimnazjum filozoficzne w Suwałkach i rozpoczął studia na Wydziale Prawa Carskiego Uniwersytetu Warszawskiego. 1 czerwca 1915 roku wstąpił, jako ochotnik do armii rosyjskiej. W następnym roku ukończył Siergiejewską Szkołę Artylerii (ros. Сергиевское артиллерийское училище) w Odessie. W szeregach Osowieckiej Brygady Artylerii Polowej Ciężkiej (ros. Осовецкая полевая тяжелая артиллерийская бригада) walczył na froncie rumuńskim. Na początku 1918 roku, w stopniu porucznika, został przyjęty do 2 Legionu Rycerskiego I Korpusu Polskiego w Rosji[3].

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w stopniu porucznika w szeregach 1 pułku artylerii polowej Legionów jako dowódca 8 baterii. Walczył m.in. pod Brzeżanami, Dyneburgiem i Płockiem. W lutym 1920 roku został przeniesiony do I dywizjonu 10 Kaniowskiego pułku artylerii ciężkiej na stanowisko dowódcy 2 baterii[4]. W dniach 17–19 sierpnia 1920 roku w obronie Płocka dowodził baterią Kaniowskiego Dywizjonu Artylerii Ciężkiej. Za tę walkę został odznaczony Krzyżem Walecznych[5]. Wiosną 1921 roku I/pac, w którym dowodził baterią został przemianowany na 10 dywizjon Kaniowski artylerii ciężkiej, a jesienią tego roku wcielony do 4 pułku artylerii ciężkiej w Łodzi, jako I dywizjon[6].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 361. lokatą w korpusie oficerów artylerii[7]. W latach 20. i 30. kontynuował służbę w 4 pułku artylerii ciężkiej[8][9][10][11]. 27 stycznia 1930 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów artylerii[12]. 31 marca 1930 roku został przeniesiony z 4 Grupy Artylerii w Łodzi do 4 pac na stanowisko kwatermistrza[13]. 18 kwietnia 1935 roku został przesunięty na stanowisko dowódcy dywizjonu[14].

Na początku lipca 1935 roku stanął na czele Koła Miejskiego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Łodzi przy 4 pułku artylerii ciężkiej[15]. Brał udział w biegach myśliwskich podczas św. Huberta (w 1931 organizowanych na przedmieściu Doły)[16].

Z dniem 1 września 1937 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy 26 dywizjonu artylerii ciężkiej w Skierniewicach[17]. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii[18]. Na czele 26 dac walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku. 19 września w Puszczy Kampinoskiej, w czasie bitwy nad Bzurą, został wzięty do niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagu II A Prenzlau, a od 24 lutego 1941 roku w Oflag II E Neubrandenburg[19].

Po powrocie z niewoli został przyjęty do Wojska Polskiego. Do 1953 roku był między innymi dowódcą garnizonu w Tomaszowie Mazowieckim i dowódcą artylerii 1 Korpusu Pancernego w Gdańsku. Został awansowany do stopnia pułkownika. W 1953 opuścił wojsko pod pretekstem słabego zdrowia. Pracował do 1967 jako lektor języka rosyjskiego na Politechnice Łódzkiej. Od 1967 do końca życia mieszkał w Warszawie.[potrzebny przypis]

Zmarł 21 kwietnia 1993[20] w Warszawie. Miał dwie córki, Marię (1924–1993) - jej mężem był ekonomista Bronisław Wojciechowski) oraz Jadwigę.[potrzebny przypis]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Teczka kontrolno-obserwacyjna nr 5273: Kozicz Kazimierz, imię ojca: Kazimierz, data urodzenia: 17-09-1895, inwentarz.ipn.gov.pl [dostęp 2022-01-16].
  2. Wojskowe Biuro Historyczne - Kazimierz Korneliusz Kozicz Kolekcja akt żołnierzy zarejestrowanych w Rejonowych Komendach Uzupełnień [dostęp 2022-01-16].
  3. Kuprianis 2010 ↓, s. 220-222.
  4. Kuprianis 2010 ↓, s. 222.
  5. Wiliński 1929 ↓, s. 13–15.
  6. Wiliński 1929 ↓, s. 18, 29.
  7. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 198.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 785, 819.
  9. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 704, 743.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 412, 459.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 183, 704.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 28 stycznia 1930 roku, s. 25.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 31 marca 1930 roku, s. 114.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 kwietnia 1935 roku, s. 42.
  15. Koło L.O.P.P. w 4 Pułku Artylerii Ciężkiej. „Echo”, s. 5, Nr 188 z 8 lipca 1935. 
  16. Biegi myśliwskie św. Huberta. „Dziennik Łódzki”, s. 9, Nr 44 z 1 listopada 1931. 
  17. Kuprianis 2010 ↓, s. 137, 223.
  18. Kuprianis 2010 ↓, s. 223.
  19. Straty ↓.
  20. Informacja o zmarłych: Kazimierz Kozicz. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2016-10-01].
  21. M.P. z 1947 r. nr 23, poz. 87 „za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą oraz za gorliwą pracę i sumienne wypełnianie obowiązków służbowych”.
  22. M.P. z 1939 r. nr 121, poz. 282 „za zasługi w służbie wojskowej”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]