Kazimierz Michał Pac

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kazimierz Michał Pac
Ilustracja
Herb
Gozdawa
Rodzina Pacowie
Data śmierci 1719
Ojciec Hieronim Dominik Pac
Matka Anna Woyna

Kazimierz Michał Pac (zm. 1719) – marszałek nadworny litewski w 1698 roku i w latach 1705/1706-1709[1], pisarz wielki litewski od 1683 do 1710, komandor komandorii poznańskiej zakonu maltańskiego w latach 1685-1719, komandor stołowicki, starosta piński, szyrwincki[2], kanonik kapituły katedralnej poznańskiej w clatach 1685-1719[3], poseł na sejmy.

Syn wojewody trockiego Hieronima Dominika i Anny Woyny. Dziad Kazimierza Michała, Piotr Pac (1570-1642) był podskarbim nadwornym litewskim i wojewodą trockim. Bracia Kazimierza Michała: Jan Kazimierz, chorąży nadworny litewski i Piotr Michał, wojewoda żmudzki.

Jesienią 1673 wysłano go w długą podróż za granicę zwiedził Niemcy, Włochy, Niderlandy i Francję, opanował dobrze języki niemiecki i włoski. Zapewne wiosną 1677 przybył na Maltę, został przyjęty do zakonu joannitów. Powrócił do kraju w 1680 występując już odtąd stale jako kawaler maltański. Delegowany przez króla Jana III Sobieskiego do ustalenia wspólnych działań Królestwa i Zakonu Maltańskiego. W grudniu 1682 był posłem na sejm z Kowieńskiego. W 1683 otrzymał urząd pisarza wielkiego litewskiego. Na sejmie 1685 wyznaczono go do rewizji skarbu koronnego. Brał udział w sejmie grodzieńskim 1688 jako poseł żmudzki oraz w sejmie warszawskim 1688 jako poseł inflancki. Na sejmie 1690 powołano go kolejny raz do rewizji skarbu koronnego Od 1685 komandor poznański, stwołowicki 1688. Podpisał elekcję Augusta II. Na sejmie koronacyjnym w 1697 podpisał potwierdzenie praw przez Augusta II. Był obecny jako poseł piński na sejmach pacyfikacyjnych 1698 i 1699. Na sejm 1701–1702 posłował z powiatu kowieńskiego sejm zerwano i na nim ostatecznie zaciążyć miała odpowiedzialność za zerwanie sejmu. Marszałek nadworny litewski w latach (1708-1709), z nominacji Stanisława Leszczyńskiego oraz 1713. Był także starostą szyrwinckim i mejszagolskim. W marcu 1710 zrezygnował na rzecz Krzysztofa Konstantego Paca z pisarstwa litewskiego wycofując się z życia publicznego. W lipcu 1715 załatwiał swe sprawy w Trybunale Litewskim. Narzekając na podagrę zmarł w 1719, majątek zgodnie z ostatnia wolą przejęli bratankowie Józef kasztelan żmudzki i Piotr starosta wilejski.

Bibliografia[edytuj]

Przypisy

  1. Urzędnicy centralni i dygnitarze Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVIII wieku. Spisy. Opracowali Henryk Lulewicz i Andrzej Rachuba. Kórnik 1994, s. 227.
  2. Paweł Czerwiński, Zakon Maltański i jego stosunki z Polską na przestrzeni wieków, Londyn 1962, s. 92.
  3. Mikołaj Pukianiec, Organizacja i funkcjonowanie poznańskiej kapituły katedralnej w XVII wieku, s. 51.