Janusz Antoni Wiśniowiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy kasztelana krakowskiego. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Janusz Antoni Wiśniowiecki
Ilustracja
Portret ks. Janusza Antoniego Wiśniowieckiego
Herb
Korybut
książę
Rodzina Wiśniowieccy
Data i miejsce urodzenia 14 czerwca 1678
Lwów[1]
Data i miejsce śmierci 16 stycznia 1741
Lwów
Ojciec Konstanty Krzysztof Wiśniowiecki
Matka Anna Chodorowska
Żona

Teofila Leszczyńska

Dzieci

Franciszka Urszula Wiśniowiecka

Odznaczenia
Order Orła Białego

Janusz Antoni Wiśniowiecki herbu Korybut (ur. 14 czerwca 1678, zm. 16 stycznia 1741 we Lwowie) – kasztelan krakowski 1726–1741, wojewoda krakowski 1706–1726, wojewoda wileński 1704–1706, kasztelan wileński 17021703, marszałek nadworny litewski 1699–1702, podczaszy litewski 16971698, marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1710 roku[2], starosta piński i nowotarski, starosta osiecki w 1704 roku[3], starosta parczowski w 1730 roku[4], książę.

Syn Konstantego Wiśniowieckiego oraz jego drugiej żony Anny z Chodorowskich. Starszy brat Michała Serwacego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był członkiem konfederacji sandomierskiej 1704 roku[5].

W 1717 roku został wyznaczony senatorem rezydentem[6]. W 1735 roku podpisał uchwałę Rady Generalnej konfederacji warszawskiej[7]. W 1736 roku został wyznaczony senatorem rezydentem[8]. W 1717 roku odznaczony Orderem Orła Białego.

Zmarł w 1741 i został pochowany w kaplicy przy katedrze łaciń­skiej we Lwowie fundowanej przez siebie i żonę[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ilona Czamańska: Wiśniowieccy. Monografia rodu. Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2007, s. 364. ISBN 83-7177-229-7.
  2. Herbarz polski T. I. Lipsk, 1839–1846, s. 382.
  3. w tym roku uzyskał dożywocie na starostwo osieckie, Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 88.
  4. w tym roku uzyskał dożywocie na starostwo parczowskie, Krzysztof Chłapowski, Starostowie niegrodowi w Koronie 1565-1795 Materiały źródłowe, Warszawa, Bellerive-sur-Allier 2017, s. 259.
  5. Actum In Castro Sandomiriensi Sabbatho Ante Festvm Sanctorum Viti et Modesti martyrum proximo, Anno Domini millesimo sptingentesimo quarto, [b.n.s.].
  6. Volumina Legum T. VI. Petersburg, 1860, s. 149.
  7. Uchwała Rady Generalnej Konfederacji, 1735, s. 20.
  8. Volumina Legum. T. VI. Petersburg, 1860, s. 326.
  9. Andrzej Betlej. Nowe źródła do kaplicy Wiśniowieckich we Lwowie. w: Andrzej Betlej, Katarzyna Brzezina-Scheuerer, Piotr Oszczanowski: Między Wrocławiem a Lwowem. Sztuka na Śląsku, w Małopolsce i na Rusi Koronnej w czasach nowożytnych. Wrocław, 2011, s. 305–314, seria: Acta Universitatis Wratislaviensis.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705–2008, 2008.