Kolonia Lubeckiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kolonia Lubeckiego
Obiekt zabytkowy nr rej. 1535-A z 20 grudnia 1993
Kamienice przy skrzyżowaniu ulic Uniwersyteckiej i Mianowskiego
Kamienice przy skrzyżowaniu ulic Uniwersyteckiej i Mianowskiego
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Kolonia Lubeckiego
Kolonia Lubeckiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kolonia Lubeckiego
Kolonia Lubeckiego
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Kolonia Lubeckiego
Kolonia Lubeckiego
Ziemia 52°13′08,0400″N 20°59′00,9600″E/52,218900 20,983600

Kolonia Lubeckiego – zabytkowe osiedle na warszawskiej Ochocie. Zajmuje obszar ograniczonym ulicami Filtrową, Krzywickiego, Wawelską, Grójecką i placem Narutowicza. Kolonia Lubeckiego mieści się w dwóch osiedlach wydzielonych przez MSI: Starej Ochocie i Filtrach Na osiedle składają się w większości luźno pobudowane, międzywojenne kamienice o dość jednolitym charakterze z dużą ilością zieleni.

W zachodniej części Kolonii Lubeckiego koncentrycznie wygięte ulice Maurycego Mochnackiego i Józefa Mianowskiego otaczają plac Narutowicza. Wschodnia część oddzielona jest parkiem Wielkopolskim i często zaliczana jest do sąsiedniej kolonii Staszica.

Historia[edytuj]

Ulica Uniwersytecka w latach 30
Kamienice przy ul. Raszyńskiej
Skwer im. Sue Ryder
ul. Mochnackiego w latach 30
ul. Mianowskiego

Przed I wojną światową teren ten pozostawał poza granicami miasta stanowiąc Mokotowskie Pole Wojenne. Magistrat miasta planował początkowo utworzenie w tym miejscu parku, jednak urzędy centralne potrzebowały nowego osiedla dla swoich pracowników. Plan regulacji tego terenu wraz z pobliską kolonią Staszica powstał w 1923 roku. Od pierwszej spółdzielni mieszkaniowej inwestującej w tym terenie pochodzi nazwa osiedla. Pierwsze budynki zaczęły powstawać w 1924 roku. Spółdzielnia Kolonia Lubeckiego jako pierwsze zabudowała ulice Mochnackiego i Mianowskiego. Architektami którzy stworzyli projekty domów na Kolonii Lubeckiego byli Antoni Jawornicki, Aleksander Sygietyński, Wacław Weker i Teofil Wiśniowski. Architektura pierwszych budynków powstałych w latach 20. była często historyzująca, neoklasycystyczna. W latach 30. zaczęły powstawać budynki modernistyczne.

W czasie powstania warszawskiego w okresie od 6 do 11 sierpnia 1944 roku na osiedle został wysłany słynący z okrucieństwa oddział RONA. 11 sierpnia Niemcy opanowują ostatni budynek na Ochocie - kamienicę przy ulicy Wawelskiej 60, tzw. Redutę Wawelską. Po II wojnie światowej domy odbudowano często w nieco uproszczonej formie. Układ urbanistyczny, zespół budowlany i zieleń osiedlowa wpisane są do Gminnej Ewidencji Zabytków (dokładnie - układ urbanistyczny i zespół budowlany - wraz z zielenią) pod numerem 1535-A z 20 grudnia 1993 roku.

Zabytki[edytuj]

Obiekty[edytuj]

Ciekawostki[edytuj]

  • Ulica Uniwersytecka według przedwojennych planów zabudowy Pola Mokotowskiego miała stanowić szeroką arterię łączącą Ochotę z Mokotowem. Ślady tego zamysłu widać kształcie domu mieszczącego się przy ulicy Rakowieckiej w miejscu jej planowanego skrzyżowania z Uniwersytecką.[1]
  • Ulica Akademicka tworząca obecnie pierzeję placu Narutowicza, miała być zabudowana z obu stron, także w miejscu obecnego skweru.
  • W latach 30. Kolonia Lubeckiego była popularnym plenerem filmowym. Osiedle można zobaczyć m.in. w filmie Jego ekscelencja subiekt.

Bibliografia[edytuj]

  • Jarosław Zieliński, Z dziejów Ochoty: Kolonia Lubeckiego (1), Ochotnik nr 11 02/2006 ISSN 1734-5510
  • Jarosław Zieliński, Z dziejów Ochoty: Kolonia Lubeckiego (2), Ochotnik nr 12 03/2006 ISSN 1734-5510
  • Kolonia Lubeckiego w Spacerowniku Gazety Wyborczej

Zobacz też[edytuj]

Przypisy