Konstantyn II (król Szkocji)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konstantyn II (król Szkocji)

Konstantyn II (gael.: Causantín mac Áeda) (przed 879952) - król Alby (Szkocji) w latach 900 - 943. Syn Aedha. Był jednym z najdłużej panujących królów Szkocji, dłużej od niego panował tylko Wilhelm I Lew.

Walki z wikingami[edytuj | edytuj kod]

Był wielkim wrogiem wikingów. Gdy Anglia została przez nich najechana i bronił się już tylko Wessex, Konstantyn wyruszył ze swą armią przeciw wspólnemu wrogowi. Kronika biskupa Cellacha (1 kronika Szkocji) wspomina to tak:

Spotkał się na wzgórzu Blief i wezwał armię ze Scone po otrzymaniu błogosławieństwa, ruszył do walki z północnymi najeźdźcami

W 914 wysłał swą armię do Irlandii by pokonać niepokornego Ivresa.

Anglia[edytuj | edytuj kod]

Miał wielu wrogów wśród południowych sąsiadów i zdobył wiele angielskich miast, m,in. Chester, Sunderland, a także zdobył Bernicię, zaś jego syn Eochaid wkroczył tryumfalnie do Manchesteru.

Koniec panowania[edytuj | edytuj kod]

Został zmuszony do abdykacji przez swego kuzyna Malkolma I, nie próbował odzyskać tronu. Po śmierci został pochowany na wyspie Iona. Tron zdołał odzyskać jego syn Indulf w 954.