Księże Pole

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Księże Pole
Kościół św. Bartłomieja
Kościół św. Bartłomieja
Państwo  Polska
Województwo opolskie
Powiat głubczycki
Gmina Baborów
Strefa numeracyjna 77
Kod pocztowy 48-133
Tablice rejestracyjne OGL
SIMC 0491080
Położenie na mapie gminy Baborów
Mapa lokalizacyjna gminy Baborów
Księże Pole
Księże Pole
Położenie na mapie powiatu głubczyckiego
Mapa lokalizacyjna powiatu głubczyckiego
Księże Pole
Księże Pole
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa opolskiego
Księże Pole
Księże Pole
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Księże Pole
Księże Pole
Ziemia50°06′32″N 17°57′59″E/50,108889 17,966389

Księże Pole (niem. Knispel[1], cz. Kněží Pole[2]) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Baborów.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość została zanotowana w roku 1220 jako Kneispole, Knesopole oraz Knesepole, w 1250 jako Cnespole, w 1261 Kennespole, 1265 Knespol. Nazwa miejscowości oznacza literalnie własność księcia lub księdza[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historycznie miejscowość leży na tzw. polskich Morawach, czyli na obszarze dawnej diecezji ołomunieckiej. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1220 roku miejscowość pierwotnie należała do Margrabstwa Moraw, nawet po wydzieleniu z niego księstwa opawskiego, które to co najmniej od końca XV wieku było już uważane za część Górnego Śląska, jednak miejscowość pozostała częścią Moraw jako część kietrzańskiej enklawy na Śląsku[1].

Po wojnach śląskich znalazła się w granicach Prus i powiatu głubczyckiego. Pierwotnie była zamieszkana przez tzw. Morawców, jeszcze w XVII wieku językiem kazań był język morawski (gwary laskie)[4], na początku XX wieku była już niemieckojęzyczna. W granicach Polski od końca II wojny światowej. Po drugiej wojnie światowej Morawców uznano za ludność polską i pozwolono im pozostać. Po 1956 nastąpiła fala emigracji do Niemiec.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[5]:

  • kościół par. pw. św. Bartłomieja, z l. 1756-63, 1906 r., wypis z księgi rejestru.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Mapa kietrzańskiej enklawy morawskiej
  2. Gregor Wolný: Kirchliche Topographie von Mähren. I. Abtheilung, Band 5. Brünn: Nitsch und Grosse, 1863, s. 252. (niem.)
  3. Stanisław Drzażdżyński, "Nazwy topograficzne. Słowiańskie nazwy miejscowości na Szląsku Pruskim. Powiat Głubczycki", "Wisła" tom XI 1897, str. 121.
  4. Mapa Zasięg mowy polskie na Śląsku około połowy XVII wieku. Opracował Tadeusz Ładogórski w: Historia Śląska pod redakcją Karola Maleczyńskiego, Wrocław 1966, Tom 1, cz. 3.
  5. Rejestr zabytków nieruchomych woj. opolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 25.11.2012]. s. 20.