Księże Pole

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

50°6′32″N 17°57′59″E

- błąd

39 m

WD

50°6'32"N, 17°58'0"E

- błąd

39 m

Odległość

21 m

Księże Pole
wieś
Ilustracja
Kościół św. Bartłomieja
Państwo

 Polska

Województwo

 opolskie

Powiat

głubczycki

Gmina

Baborów

Strefa numeracyjna

77

Kod pocztowy

48-133

Tablice rejestracyjne

OGL

SIMC

0491080

Położenie na mapie gminy Baborów
Mapa konturowa gminy Baborów, na dole znajduje się punkt z opisem „Księże Pole”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Księże Pole”
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa konturowa województwa opolskiego, na dole znajduje się punkt z opisem „Księże Pole”
Położenie na mapie powiatu głubczyckiego
Mapa konturowa powiatu głubczyckiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Księże Pole”
Ziemia50°06′32″N 17°57′59″E/50,108889 17,966389

Księże Pole (niem. Knispel[1], cz. Kněží Pole[2]) – wieś w Polsce położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Baborów.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość została zanotowana w roku 1220 jako Kneispole, Knesopole oraz Knesepole, w 1250 jako Cnespole, w 1261 Kennespole, 1265 Knespol. Nazwa miejscowości oznacza literalnie własność księcia lub księdza[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Historycznie miejscowość leży na tzw. polskich Morawach, czyli na obszarze dawnej diecezji ołomunieckiej. Po raz pierwszy wzmiankowana w 1220 roku miejscowość pierwotnie należała do Margrabstwa Moraw, nawet po wydzieleniu z niego księstwa opawskiego, które to co najmniej od końca XV wieku było już uważane za część Górnego Śląska, jednak miejscowość pozostała częścią Moraw jako część kietrzańskiej enklawy na Śląsku[1].

Po wojnach śląskich znalazła się w granicach Prus i powiatu głubczyckiego. Pierwotnie była zamieszkana przez tzw. Morawców, jeszcze w XVII wieku językiem kazań był język morawski (gwary laskie)[4], na początku XX wieku była już niemieckojęzyczna. W granicach Polski od końca II wojny światowej. Po drugiej wojnie światowej Morawców uznano za ludność polską i pozwolono im pozostać. Po 1956 nastąpiła fala emigracji do Niemiec.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[5]:

  • kościół par. pw. św. Bartłomieja, z l. 1756-63, 1906 r., wypis z księgi rejestru.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Mapa kietrzańskiej enklawy morawskiej
  2. Gregor Wolný: Kirchliche Topographie von Mähren. I. Abtheilung, Band 5. Brünn: Nitsch und Grosse, 1863, s. 252. (niem.)
  3. Stanisław Drzażdżyński, "Nazwy topograficzne. Słowiańskie nazwy miejscowości na Szląsku Pruskim. Powiat Głubczycki", "Wisła" tom XI 1897, str. 121.
  4. Mapa Zasięg mowy polskie na Śląsku około połowy XVII wieku. Opracował Tadeusz Ładogórski w: Historia Śląska pod redakcją Karola Maleczyńskiego, Wrocław 1966, Tom 1, cz. 3.
  5. Rejestr zabytków nieruchomych woj. opolskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 20. [dostęp 2012-11-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-27)].