Sułków (województwo opolskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy wsi w województwie opolskim. Zobacz też: Sułków.
Sułków
Państwo  Polska
Województwo opolskie
Powiat głubczycki
Gmina Baborów
Sołectwo Sułków
Wysokość 236[1] m n.p.m.
Liczba ludności (2009) 227[2]
Strefa numeracyjna 77
Kod pocztowy 48-120
Tablice rejestracyjne OGL
SIMC 0491127
Położenie na mapie gminy Baborów
Mapa lokalizacyjna gminy Baborów
Sułków
Sułków
Położenie na mapie powiatu głubczycki
Mapa lokalizacyjna powiatu głubczycki
Sułków
Sułków
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa opolskiego
Sułków
Sułków
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Sułków
Sułków
Ziemia50°09′46″N 17°56′50″E/50,162778 17,947222

Sułków (staropol.Sulislawicz, do 31 grudnia 2004 - Sulków[3], cz. Sulkov, niem. Zülkowitz, Zilchowitz[4], od 1936 do 1945 Zinnatal) – wieś sołecka w południowej Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie głubczyckim, w gminie Baborów, na lewym brzegu rzeki Psiny[5]. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego. W miejscowości znajdują się 3 gniazda bociana białego[6].

Nazwa miejscowości[edytuj]

Nazwa miejscowości pochodzi od staropolskiego imienia założyciela Sulisława[7] składającego się z dwóch członów: Suli- ("obiecywać" albo "lepszy, możniejszy") i -sław ("sława") oznaczających "tego, który cieszy się lepszą sławą od innych". Niemiecki językoznawca Heinrich Adamy w swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku wydanym w 1888 roku we Wrocławiu wymienia jako pierwotną zanotowaną nazwę wsi Sulislawicz podając jej znaczenie "Dorf des Sulislaw" - "Wieś Sulisława"[7].

Historia[edytuj]

Najstarsze źródła pisane wspominające miejscowość pochodzą z 1340 roku[8]. W źródłach z tego okresu miejscowość funkcjonuje pod nazwą Sulcow[4]. Według danych pochodzących z 1880 roku, wieś funkcjonowała pod polską nazwą Sulkowice oraz należała do parafii Dzielów[4]. Od 1819 roku posiadała kaplicę katolicką oraz szkołę[4], w której, mimo iż mieszkańcy wsi byli etnicznie Polakami[4], uczono się i modlono po morawsku[9]. Dane statystyczne z tego okresu podają, iż powierzchnia wsi wynosiła 8,95 km2, ludność wsi określano na 811 mieszkańców (z czego 799 katolików oraz 12 protestantów)[4]. Dawniej Sulków stanowił własność zakonnic z Raciborza[4].

Na północ od drogi z Sułkowa do Babic od 1969 roku znajduje się stanowisko archeologiczne. W miejscu znajdowała się najprawdopodobniej osada[8]. Na miejscu odnaleziono 4 niezdobione ułamki naczyń bez śladów obtaczania a także tyle samo z takimi śladami, wszystkie barwy szarej bądź brunatnej. Wykonane zostały z dwóch rodzajów gliny schudzonej - pierwszy typ z gruboziarnistej, drugi zaś z drobnoziarnistej z domieszką piasku[8]. Część z nich pochodzi z okresu między VI a IX wiekiem, część spomiędzy X a XII wieku[8].

We wsi funkcjonowała dawniej specyficzna forma śląszczyzny - dialekt sułkowski. Pisał w nim swoje utwory Feliks Steuer, dla którego Sułków był miejscem urodzenia. Do 1905 roku prawie wszyscy mieszkańcy Sułkowa używali wyłącznie języka polskiego[5], specyficzna gwara wsi zawsze jednak pozostawała odrębna od literackiej polszczyzny, głównie za sprawą tego, iż księża z Baborowa używali zamiast polszyzny języka morawskiego do głoszenia swoich kazań[5].

Osoby urodzone w Sułkowie[edytuj]

Przypisy

  1. Maps, Weather, and Airports for Sulkow, Poland
  2. Wyszukiwarka miejscowości i kodów pocztowych - Bazy wiedzy WASKO S.A. / HOGA.PL - wersja 1
  3. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 października 2004 r. w sprawie ustalenia i zmiany urzędowych nazw niektórych miejscowości oraz obiektu fizjograficznego (Dz. U. z 2004 r. Nr 229, poz. 2312)
  4. a b c d e f g Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, T. XI. Warszawa: nakł. Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego, 1880-1914, s. 574.
  5. a b c Feliks Steuer, Dialekt sułkowski, Kraków 1934
  6. bociany
  7. a b Heinrich Adamy: Die Schlesischen Ortsnamen ihre entstechung und bedeutung. Breslau: Verlag von Priebotsch`s Buchhandlung, 1888, s. 8.
  8. a b c d Czerska, Barbara. Celtycki ośrodek hutniczy w powiecie Głubczyce. Acta Universitatis Wratislaviensis No. 157. Studia Archeologiczne V. Wrocław, 1972 r. (skan strony dostępny tu)
  9. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, T. II. Warszawa: nakł. Filipa Sulimierskiego i Władysława Walewskiego, 1880-1914, s. 273.