Księstwo chełmskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Chorągiew księstwa chełmskiego

Księstwo chełmskie – część księstwa halicko-włodzimierskiego, po walkach z Litwinami lenno Królestwa Polskiego od 1366, w 1378 r. utracone na rzecz Węgier, odzyskane i inkorporowane do Polski w 1387.

Stolicą księstwa był Chełm, założony w 1235 r. przez Daniela Romanowicza, który od 1240 r. ustanowił ten gród stolicą księstwa halicko-włodzimierskiego i siedzibą biskupstwa. Jego syn, Lew Halicki, przeniósł swą rezydencję do Lwowa i odtąd księstwo chełmskie pełniło co najwyżej rolę księstwa udzielnego – dzielnicy członków rodu Romanowiczów, aż znalazło się pod panowaniem polskim, litewskim, węgierskim i znowu polskim jako ziemia chełmska.