Księstwo sandomierskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Księstwo sandomierskie
Ducatus Sandomirensis
1138/1146–1320
Herb
Herb
Położenie
Dzielnice Polskie w 1138 roku:

     Księstwo sandomierskie Henryka

Język urzędowy

łacina, polski

Stolica

Sandomierz

Ustrój polityczny

monarchia

Typ państwa

księstwo

Pierwszy władca

Henryk Sandomierski

Ostatni władca

Władysław I Łokietek

Głowa państwa

książę (zob. Książęta sandomierscy)

Status terytorium

księstwo dzielnicowe

Zależne od

Księstwo Wrocławski (Henrykowie Śląscy)

Data powstania

1138

Data likwidacji

1320

Religia dominująca

katolicyzm

Księstwo sandomierskie (łac. Ducatus Sandomirensis) – średniowieczne polskie księstwo dzielnicowe istniejące na ziemi sandomierskiej w latach 1138–1320 ze stolicą w Sandomierzu. Powstało na skutek rozbicia dzielnicowego Polski przez Testament Bolesława III Krzywoustego w 1138 roku.

Na początku Księstwo Sandomierskie znalazło się w granicach Dzielnicy senioralnej, po kilkunastu latach zostało wydzielone na rzecz Henryka Sandomierskiego i znalazło się na południowo-wschodniej części państwa Polskiego[1][2][3].

Książęta sandomierscy[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Książęta sandomierscy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Z. Pająk, Dzieje podziałów administracyjnych a granice regionu świętokrzyskiego., [w:] Jacek Wijaczki (red.), Region świętokrzyski. Mit czy rzeczywistość?, Kielce 2001.
  2. Maria Bogucka, Henryk Samsonowicz, Dzieje miast i mieszczaństwa w Polsce przedrozbiorowej, Wrocław [etc.]: Ossolineum, 1986, s. 84–88, ISBN 83-04-01701-6, OCLC 835853938.
  3. Wyrozumski 1999 ↓.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]