Księstwo wieluńskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Księstwo wieluńskie
1234-1326
1370-1391
Herb księstwa wieluńskiego
Herb księstwa wieluńskiego
Język urzędowy polski, łacina
Stolica Wieluń
Typ państwa monarchia
Ostatnia głowa państwa książę Władysław Opolczyk
Wydzielenie ziemi wieluńskiej przez Ludwika I Węgierskiego 1370
Włączenie do Polski 1391
Religia dominująca katolicyzm

Księstwo wieluńskieksięstwo istniejące na ziemi wieluńskiej w latach 1234-1326 oraz 1370-1391.

W 1370 roku król Polski Kazimierz III Wielki, na mocy swojego testamentu nadał ziemię wieluńską Władysławowi Opolczykowi jako lenno, obejmujące ziemię rudzką i okolice od Ostrzeszowa do Olsztyna. Terytorium księstwa poszerzono jeszcze, nadaniem z 1378 roku, o obszar z grodami Bobolice, Brzeźnica, Krzepice i Olsztyn. Księstwo podzielono także na okręgi bolesławski, brzeźnicki, krzepicki, olsztyński, ostrzeszowski i wieluński, gdzie rezydowali burgrabiowie i podsędkowie. Na co dzień zarządzał księstwem starosta.

Odłączenie ziemi wieluńskiej od Korony wywołało niezadowolenie szlachty, która reinkorporację tej ziemi stawiała jako warunek przy wyborze na króla Jadwigi I oraz Władysława II Jagiełły. Sytuacja polityczna skłoniła Opolczyka do zawierania sojuszy z krzyżakami. W 1391 roku Jagiełło podjął wyprawę zbrojną i uderzył na nieprzygotowanego do wojny Władysława Opolczyka zajmując Wieluń i wcielając go do Polski wraz z większością ziemi wieluńskiej. W 1401 roku Jagiełło włączył do Polski pozostałą, zachodnią część dawnego księstwa z miastami Ostrzeszowem i Bolesławcem.

Od tego czasu ziemia wieluńska dzieliła się na powiaty powiat wieluński i ostrzeszowski, które stanowiły część województwa sieradzkiego.

Bibliografia[edytuj]