Księstwo łęczyckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Księstwo łęczyckie
1231-1352
Herb ziemi łęczyckiej
Herb ziemi łęczyckiej
Język urzędowy polski, łacina
Stolica Łęczyca
Typ państwa monarchia
Ostatnia głowa państwa książę Władysław Garbaty
Wydzielenie części księstwa krakowskiego przez Konrada I mazowieckiego 1231
Włączenie do Królestwa Polskiego 1352
Religia dominująca katolicyzm

Księstwo łęczyckieksięstwo istniejące na ziemi łęczyckiej w latach 1231-1352.

Pierwszy raz ziemia łęczycka istniała jako samodzielny byt polityczny w latach 1138-1144, gdy rządziła nim wdowa po Bolesławie III Krzywoustym, Salomea z Bergu. Następnie przez długi czas była częścią księstwa krakowskiego. Po objęciu władzy nad tym terenem w 1228 lub 1229 roku przez Konrada I mazowieckiego kasztelanie łęczycka, rozpierska, sieradzka, spicymierska i wolborska weszły w skład wydzielonego przez niego w 1231 roku księstwa łęczyckiego. Po śmierci Konrada w 1247 roku jego drugi syn, Kazimierz I, objął księstwo łęczyckie, które do 1299 roku znajdowało się w rękach jego kolejnych synów. W 1264 roku doszło do wydzielenia z terenu Księstwa łęczyckiego nowo utworzonego Księstwa sieradzkiego. W latach 1299-1306 księstwem rządził król polski i czeski Wacław II. Później księstwo wróciło w ręce Władysława I Łokietka, by w latach 1327-1352 być rządzonym przez jego bratanka, Władysława Garbatego. Od 1352 roku stało się częścią Zjednoczonego Królestwa Polskiego jako województwo łęczyckie.

Książęta łęczyccy[edytuj]

 Osobny artykuł: Książęta łęczyccy.

Bibliografia[edytuj]