Bulmastif

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bulmastif
Ilustracja
Pies rasy bullmastiff
Inne nazwy

ang. bullmastiff

Kraj patronacki

Wielka Brytania

Kraj pochodzenia

Anglia

Wymiary
Wysokość

63,5–68,5 cm (psy),
61–66 cm (suki)[1]

Masa

49,9–59 kg (psy),
41–49,9 kg (suki)

Klasyfikacja
FCI

Grupa II, sekcja 2,
wzorzec nr 157[2]

AKC

Working

ANKC

Group 6 (Utility)

CKC

Group 3 – Working Dogs

KC(UK)

Working

NZKC

Utility

UKC

Grupa 1 – Guardian Dog

Wzorce rasy

Bulmastif (oryginalna nazwa bullmastiff) – rasa psa zaliczana do grupy molosów w typie mastifa (typ dogowaty[3]), wyhodowana w XIX wieku w Anglii jako pies stróżujący. Obecnie pełni również funkcję psa-towarzysza.

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Powstał w wyniku krzyżowania angielskich molosów: buldogów i mastifów. Bulmastif jest lżejszej budowy i mniejszych rozmiarów od mastifa. Łączy w sobie spokój, opanowanie buldoga z silnym charakterem i instynktem obronnym mastifa[4].

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

W klasyfikacji FCI rasa ta została zaliczona do grupy II – Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła, sekcja 2.1 – Molosy typu mastifa[5]. Psy tej rasy nie podlegają próbom pracy[2].

Zgodnie z klasyfikacją amerykańską należy do grupy psów pracujących[6].

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Zaliczany do psów obronnych[7].

Temperament[edytuj | edytuj kod]

Inteligentny i energiczny o spokojnym temperamencie[1]. Zrównoważony i czujny. Hodowany jako pies stróżujący. Jest psem odważnym i odpornym na ból[4]. Wymaga konsekwentnego postępowania i socjalizacji w związku z tendencją do dominacji wobec zwierząt i ludzi.

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Krótka sierść o barwie płowej, rudobrązowej lub pręgowanej, zazwyczaj z czarną maską; dopuszczalne białe znaczenia na piersi.

Utrzymanie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Wymaga regularnego usuwania martwego włosa oraz zaspokojenia sporych potrzeb ruchowych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b David Taylor: Księga psów. s. 140-141.
  2. a b Wzorzec rasy nr 157 (FCI Standard N° 157) (pdf), Związek Kynologiczny w Polsce – Zarząd Główny
  3. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 84.
  4. a b Hans Räber: Encyklopedia Psów Rasowych. T. I. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 1999, s. 393. ISBN 83-7073-158-9.
  5. Systematyka ras według FCI z uwzględnieniem polskiego nazewnictwa ras (pdf), Związek Kynologiczny w Polsce – Zarząd Główny
  6. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 148.
  7. Magdalena Nowicka, Agnieszka Boczula: Psy obronne. s. 57 i 66.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 1998, s. 231. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • Magdalena Nowicka, Agnieszka Boczula: Psy obronne. Warszawa: Książka i Wiedza, 2001. ISBN 83-05-13030-4.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.