Libia (córka Epafosa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Libia (Λιβύη) – w mitologii greckiej nimfa, wnuczka Io.

Libia jest postacią eponimiczną Afryki Północnej z Cyrenajką włącznie[1].

Od imienia Libii bierze swą nazwę jeden z regionów świata. Powyżej mapa Libii

Przodkowie[edytuj]

Libia należy do rodu Io[1]. Ta Io była córką bożka rzecznego Inachosa, w której zakochał się Zeus i z którą spłodził Epafosa. Ten ostatni został królem Egiptu[2] i poślubił Memfis, córkę Nejlosa (Nilu)[1], a po śmierci czczony był jako wcielenie byka Apisa[3], rzeczywiście odbierającego kult w Memfis[4]. Epafos i Memfis mieli 3 córki: Lysianassę, Tebe i Libię właśnie[3].

Uranos
 
 
 
 
 
 
 
 
Gaia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Okeanos
 
 
 
Tethys Kronos
 
 
 
Rea
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Nil Inachos
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Io
 
Zeus
 
 
 
Hera
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Memfis
 
 
 
 
 
Epafos
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Libia Lysianassa Tebe

Pierre Grimal podaje również inne warianty genealogii Libii. Niekiedy traktuje się ją nie jak wnuczkę Io, ale jak jej córkę[1]. Wymienia on też inną wersję mitu, w której jako matka Libii Memfis nie występuje, a żona Epafosa to Kasiopea[5] Istnieje również późniejsza genealogia racjonalistyczna, która próbowała uczynić z Libii córkę Okeanosa i siostrę Europy[1].

Potomkowie[edytuj]

Libia weszła z związek miłosny z Posejdonem[3], bogiem mórz[6]. Urodziła mu dwójkę dzieci: Belosa i Agenora[3]. Poprzez Agenora pochodzi od niej Kadmos[1].

Prócz tychże dzieci za syna Libii i Posejdona uważa się niekiedy Enyaliosa (imię to zazwyczaj jednak nie oznacza odrębnej osoby, a jest jedynie przydomkiem Aresa), a także Busirisa, Leleksa i Fojniksa. Ten ostatni zazwyczaj jednak uchodzi za wnuka Libii po synu jej Agenorze.Istnieje nawet wersja uważająca za syna Libii Atlasa[1].

Posejdon
 
 
 
Libia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Belos Agenor


Przypisy

  1. a b c d e f g Grimal 1988 ↓, s. 209.
  2. Parandowski 1979 ↓, s. 198.
  3. a b c d Schmidt 2006 ↓, s. 94.
  4. Cotterell 1996 ↓, s. 57.
  5. Grimal 1988 ↓, s. 86.
  6. Schmidt 2006 ↓, s. 268.

Bibliografia[edytuj]