Lola Mk4

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Lola Mk4
Ilustracja
Lola Mk4 podczas Goodwood Festival of Speed w 2008 roku
Kategoria Formuła 1
Konstruktor Lola
Projektant Eric Broadley
Dane techniczne
Nadwozie stalowa kratownica przestrzenna
Zawieszenie
przednie
wahacze: poprzeczny i wzdłużny, na zewnątrz sprężyny/amortyzatory
Zawieszenie
tylne
podwójne wahacze z drążkami skrętnymi, na zewnątrz sprężyny/amortyzatory
Silnik Coventry Climax FWMV 1.5 V8
Skrzynia biegów Colotti Type 32, 5 biegów + wsteczny
Paliwo Shell
Opony Dunlop
Historia
Debiut Grand Prix Holandii 1962
Kierowcy John Surtees
Roy Salvadori
Maurice Trintignant
Lucien Bianchi
Chris Amon
John Campbell-Jones
Mike Hailwood
Masten Gregory
Bob Anderson
Używany 19621963
Wyścigi 18
Wygrane 0
Pole position 1
Najszybsze okrążenie 0

Lola Mk4 – samochód Formuły 1 skonstruowany przez Lola Racing Cars w 1962 roku. Mk4 został zaprojektowany przez założyciela, właściciela i głównego projektanta Loli Erika Broadleya na zlecenie Rega Parnella, właściciela Bowmaker Racing Team. Mk4 był pierwszym samochodem Loli ścigającym się w Formule 1. W 1963 roku w Formule 1 ścigał się pochodzący od Loli Mk4 model Mk4A.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Projekt samochodu był zasadniczo zgodny z doświadczeniami Broadleya w Formule Junior; nadwozie opierało się na stalowej kratownicy przestrzennej usztywnionej przegrodami z przodu i za kierowcą. Silnik, zamontowany wzdłużnie w nadwoziu, był chłodzony wentylatorem umieszczonym z przodu nadwozia; dwie rury kratownicy służyły jako rury chłodzące silnik. Jako że firma Coventry Climax opóźniała się z dostawą nowego silnika V8, samochód był skonstruowany wokół starszego silnika Climax FPF R4.

Mk4 zadebiutował w niewliczanych do klasyfikacji Mistrzostw Świata Formuły 1 Grand Prix Brukseli, gdzie zakwalifikował się w środku stawki, ale nie dojechał do mety. W oficjalnym wyścigu Formuły 1 debiut modelu przypadł na Grand Prix Holandii; wtedy już Mk4 były wyposażone w nowe, mocniejsze silniki Climax FWMV V8. W debiucie modelu w Formule 1 John Surtees wywalczył nim pole position, ale w wyścigu ponownie we znaki dała się słaba niezawodność samochodu: ani Surtees, ani Roy Salvadori, nie ukończyli wyścigu. Pierwsze zwycięstwo model odniósł w odbywającym się w środku sezonu wyścigu 2000 Guineas na Mallory Park. Samochód jednak za bardzo się wyginał.

Namiastką rozwiązania problemu wyginania było przyspawanie dodatkowych rur do kokpitu Mk4. Kiedy do nadwozia poprawionej wersji, oznaczonej Mk4A, zostały wspawane dodatkowe panele, Broadley opisał taką konstrukcję jako "półmonocoque". Mimo to z nowym samochodem rezultaty z powodu braku funduszy nie poprawiły się znacznie, a pod koniec sezonu samochód zdecydowanie nie był konkurencyjny. Dopiero podczas wyścigu Formuły Interkontynentalnej wyposażony w zmodyfikowany silnik Climax FPF R4 o pojemności 2.75 pokazał dobre osiągi. Dwa modele Mk4 wyposażone w takie silniki wzięły udział w rozgrywanych na początku 1963 roku zamorskich Grand Prix Nowej Zelandii i Grand Prix Australii, a ich kierowcami byli John Surtees i Tony Maggs. Surtees wygrał Grand Prix Nowej Zelandii i był drugi w Grand Prix Australii, po czym przeszedł do Ferrari.

W sezonie 1963 z modeli Mk4 bądź Mk4A korzystał zespół Reg Parnell Racing, z tym że zespół ten korzystał także z Lotusów 24. Jeden model Mk4 został sprzedany ścigającemu się dla zespołu DW Racing Enterprises Bobowi Andersonowi, który wystawił go w wielu oficjalnych i nieoficjalnych wyścigach Formuły 1, wygrywając Grand Prix Rzymu 1963.

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Silnik Opony Kierowcy 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Punkty Miejsce
1962 Bowmaker Racing Team Climax V8 D NLD MCO BEL FRA GBR DEU ITA USA ZAF 19 4
Wielka Brytania John Surtees NU 4 5 5 2 2 NU NU NU
Wielka Brytania Roy Salvadori NU NU NU NU NU NU NU
1963 Reg Parnell Racing Climax V8 D MCO BEL NLD FRA GBR DEU ITA USA MEX ZAF 0 13
Francja Maurice Trintignant NU
Belgia Lucien Bianchi NU
Nowa Zelandia Chris Amon NU NU 7 7 NU
Wielka Brytania John Campbell-Jones 13
Wielka Brytania Mike Hailwood NU
Stany Zjednoczone Masten Gregory NU NU
DW Racing Enterprises Climax V8 D Wielka Brytania Bob Anderson 12 12

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]