Longin (Żar)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Longin
Mychajło Żar
Arcybiskup banczeński
Kraj działania  Ukraina
Data i miejsce urodzenia 19 sierpnia 1965
Petrasziwka
Arcybiskup banczeński
Okres sprawowania od 2017
Wyznanie prawosławne
Kościół Ukraiński Kościół Prawosławny Patriarchatu Moskiewskiego
Inkardynacja Eparchia czerniowiecko-bukowińska
Śluby zakonne 30 kwietnia 1996
Diakonat 18 stycznia 1990
Prezbiterat 19 stycznia 1990
Nominacja biskupia 8 maja 2012
Chirotonia biskupia 23 maja 2012
Odznaczenia
Bohater Ukrainy "Orderu Państwa"
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 23 maja 2012
Miejscowość Kijów
Miejsce Monaster św. Pantelejmona
Konsekrator Włodzimierz (Sabodan)
Współkonsekratorzy Włodzimierz (Kantarian), Onufry (Berezowski), Paweł (Łebid), Sergiusz (Hensycki), Wissarion (Stretowycz), Włodzimierz (Moroz), Marek (Petrowcy), Mitrofan (Jurczuk), Antoni (Pakanycz), Teodor (Hajun), Augustyn (Markiewicz), Onufry (Łehki), Serafin (Demianiw), Aleksander (Nesterczuk), Agapit (Bewcyk) Melecjusz (Jehorenko), Ireneusz (Semko), Hilary (Szyszkowski), Pantelejmon (Łuhowy), Teodozjusz (Snihiriow), Jonasz (Czerepanow)

Longin, imię świeckie Mychajło Wasylowycz Żar[1] (ur. 19 sierpnia 1965 w Petraszowce) – biskup Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

18 stycznia 1990 przyjął święcenia diakońskie z rąk biskupa czerniowieckiego i bukowińskiego Antoniego. Dzień później ten sam hierarcha wyświęcił go na kapłana i mianował proboszczem parafii św. Paraskiewy w Podwalnym, Narodzenia Matki Bożej w Bojanach i św. Paraskiewy w Banczenach. W 1995 zaocznie ukończył seminarium duchowne przy monasterze Nowy Neamţ. W 2007 ukończył wyższe studia teologiczne w prawosławnym instytucie teologicznym w Czerniowcach.

30 kwietnia 1996 złożył wieczyste śluby mnisze przed archimandrytą Melecjuszem (Jehorenką). Od 1996 do 1998 kierował budową monasteru Wniebowstąpienia Pańskiego w Banczenach, zaś w 1999 nadzorował wznoszenie żeńskiego monasteru Bojańskiej Ikony Matki Bożej w Bojanach. Przy monasterze w Banczenach założył sierociniec, przeniesiony następnie do wsi Molnica (w placówce w 2012 przebywało 400 dzieci). Od 2008 jest przełożonym monasteru w Banczenach. W tym samym roku otrzymał tytuł Bohatera Ukrainy za szczególne zasługi w realizacji polityki państwowej w zakresie opieki społecznej nad sierotami i dziećmi pozbawionymi opieki rodzicielskiej oraz za wieloletnią działalność dobroczynną[1].

8 maja 2012 otrzymał nominację na biskupa banczeńskiego, wikariusza eparchii czerniowieckiej. Jego chirotonia odbyła się 23 maja 2012 w soborze monasteru św. Pantelejmona w Kijowie z udziałem metropolitów kijowskiego i całej Ukrainy Włodzimierza, kiszyniowskiego i całej Mołdawii Włodzimierza, czerniowieckiego i bukowińskiego Onufrego, wyszhorodzkiego i czarnobylskiego Pawła, tarnopolskiego i krzemienieckiego Sergiusza, owruckiego Wissariona, poczajewskiego Włodzimierza, arcybiskupów chustskiego i wynohradowskiego Marka, białocerkiewskiego i bogusławskiego Mitrofana, boryspolskiego Antoniego, kamieniecko-podolskiego i gródeckiego Teodora, lwowskiego i halickiego Augustyna, charkowskiego i bogoduchowskiego Onufrego, jahodyńskiego Serafina, horodnickiego Aleksandra, biskupów sewerodonieckiego i starobielskiego Agapita, chocimskiego Melecjusza, nieżyńskiego i pryłuckiego Ireneusza, makarowskiego Hilarego, iwanofrankowskiego i kołomyjskiego Pantelejmona, wasylkowskiego Pantelejmona, browarskiego Teodozjusza i obuchowskiego Jonasza[2].

We wrześniu 2014 potępiał działania armii ukraińskiej w wojnie w Donbasie i określał władze Ukrainy jako sługi szatana, atakował Europę i Stany Zjednoczone[3]. W marcu 2016 biskup Longin ogłosił, iż wypowiada posłuszeństwo patriarsze moskiewskiemu i całej Rusi Cyrylowi i nazwał go heretykiem, a jego działalność – spotkanie z papieżem Franciszkiem i udział w przygotowaniach do panprawosławnego soboru – zdradziecką[4]. Jego wystąpienia nie spotkały się z żadną reakcją wyższych władz cerkiewnych, biskup Longin nadal uczestniczył w pracach Kościoła i wielokrotnie służył razem z innymi biskupami[5].

W 2017 r. został podniesiony do godności arcybiskupiej[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]