Ludwika Nitschowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ludwika Nitschowa
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

6 grudnia 1889
Radłów

Data i miejsce śmierci

28 marca 1989
Warszawa

Narodowość

Polska

Dziedzina sztuki

rzeźba

Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Komisji Edukacji Narodowej Złoty Krzyż „Za Zasługi dla ZHP” Złoty Medal Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej
Zasłużony Działacz Kultury.jpg Złota Odznaka Za opiekę nad zabytkami.jpg Złota Odznaka Honorowa Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej
Grób Ludwiki Nitschowej i Romana Nitscha na cmentarzu Powązkowskim

Ludwika Nitschowa z Kraskowskich (ur. 6 grudnia 1889 w Radłowie, zm. 28 marca 1989 w Warszawie) – polska rzeźbiarka.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Była córką Jerzego Kraskowskiego (powstańca 1863) i Marii z Wendorffów (artystki malarki), żoną Romana Nitscha (serologa i bakteriologa, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego i Warszawskiego).

Po ukończeniu liceum przez dwa lata pracowała w pracowni Leona Wyczółkowskiego w Krakowie. W latach 1909–1912 uczyła się w Szkole Sztuk Pięknych dla Kobiet Marii Niedzielskiej, którą ukończyła z medalem. W latach 1923–1926 studiowała rzeźbę w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowni Tadeusza Breyera.

W 1929 z grupą uczniów Breyera założyła spółdzielnię „Forma”, realizującą zamówienia na nagrobki, rzeźby kościelne i architektoniczne. Pierwsze wystawy prac malarskich i rzeźbiarskich artystka miała w galerii Zachęta Narodowa Galeria Sztuki w 1929 i 1930. Później wystawiała m.in. w Instytucie Propagandy Sztuki (w latach 1930–1937) oraz w Brukseli i Paryżu[1].

W latach 30. była członkiem zarządu Związku Zawodowego Artystów Rzeźbiarzy[1], od 1945 członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków.

Lata II wojny światowej Ludwika Nitschowa spędziła w Warszawie.

W 1950 rozpoczęła pracę na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1956 została mianowana profesorem nadzwyczajnym. Była kierownikiem katedry rzeźby oraz prodziekanem wydziału. Jej uczniami byli m.in. Kazimierz Gustaw Zemła i Stanisław Kulon. Pracę w ASP zakończyła w 1962 przechodząc na emeryturę.

Zmarła w Warszawie. Pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 345 wprost-1-5)[2].

Ważniejsze prace[edytuj | edytuj kod]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Twórczość Ludwiki Nitschowej.

Ordery i odznaczenia[4][edytuj | edytuj kod]

Nagrody[4][edytuj | edytuj kod]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 212. [dostęp 2021-08-20].
  2. Cmentarz Stare Powązki: ROMAN NITSCH, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-01-31].
  3. a b Stefan K. Kuczyński, Mieczysław Wieruszewski. Pomnik Syreny nad Wisłą. „Kronika Warszawy 3(47)”, s. 66, 1981. 
  4. a b Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, str. 912
  5. M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
  6. M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400 - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Wieczorek, Lech Majewski: Mistrzowie rzeźby. Muzeum Narodowe w Warszawie, 2004. ISBN 83-7100-238-6.