Ludwika Nitschowa

From Wikipedia
Jump to navigation Jump to search
Ludwika Nitschowa
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 6 grudnia 1889
Radłów
Data i miejsce śmierci 28 marca 1989
Warszawa
Narodowość Polska
Dziedzina sztuki rzeźba
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Grób Ludwiki Nitschowej na Cmentarzu Powązkowskim

Ludwika Nitschowa, z domu Kraskowska (ur. 6 grudnia 1889 w Radłowie, zm. 28 marca 1989 w Warszawie) – polska rzeźbiarka.

Życiorys[edit | edit source]

Była córką Jerzego Kraskowskiego (powstańca 1863) i Marii Wendorff (artystki malarki), żoną Romana Nitscha (serologa i bakteriologa, profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego i Warszawskiego).

Po ukończeniu liceum przez dwa lata pracowała w pracowni Leona Wyczółkowskiego w Krakowie. W latach 1909–1912 uczyła się w Szkole Sztuk Pięknych dla Kobiet Marii Niedzielskiej, którą ukończyła z medalem. W latach 1923–1926 studiowała rzeźbę w Warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowni Tadeusza Breyera.

W 1929 z grupą uczniów Breyera założyła spółdzielnię „Forma”, realizującą zamówienia na nagrobki, rzeźby kościelne i architektoniczne. Pierwszą wystawę prac malarskich i rzeźbiarskich artystka miała w galerii Zachęta Narodowa Galeria Sztuki w 1929.

Od 1945 była członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków.

W 1950 rozpoczęła pracę na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1956 została mianowana profesorem nadzwyczajnym. Była kierownikiem katedry rzeźby oraz prodziekanem wydziału. Jej uczniami byli m.in. Kazimierz Gustaw Zemła i Stanisław Kulon. Pracę w ASP zakończyła w 1961. Pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 345 wprost-1-5)[1].

Ważniejsze prace[edit | edit source]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Twórczość Ludwiki Nitschowej.

Odznaczenia[edit | edit source]

Galeria[edit | edit source]

Przypisy[edit | edit source]

  1. Roman Nitsch. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2020-01-31].
  2. a b Stefan K. Kuczyński, Mieczysław Wieruszewski. Pomnik Syreny nad Wisłą. „Kronika Warszawy 3(47)”, s. 66, 1981. 
  3. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144.

Bibliografia[edit | edit source]

  • Stanisław Wieczorek, Lech Majewski: Mistrzowie rzeźby. Muzeum Narodowe w Warszawie, 2004. ISBN 83-7100-238-6.