M16 MGMC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
M16 MGMC
Ilustracja
M16 MGMC
Dane podstawowe
Państwo

 Stany Zjednoczone

Producent

White Motor Co.

Typ pojazdu

samobieżne działo przeciwlotnicze

Trakcja

Półgąsienicowa

Załoga

5 osób

Historia
Prototypy

1942

Produkcja

1943–1944

Egzemplarze

2877

Dane techniczne
Silnik

silnik gaźnikowy White 160AX
o mocy 147 KM

Transmisja

mechaniczna

Poj. zb. paliwa

227 l

Pancerz

nitowany z płyt walcowanych
6,4 - 12,7 mm

Długość

6,40 m

Szerokość

1,95 m

Wysokość

2,35 m

Prześwit

0,28 m

Masa

bojowa: 9,7 t

Moc jedn.

15,5 KM/t

Nacisk jedn.

0,88 kg/cm²

Osiągi
Prędkość

63 km/h

Zasięg

200

Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.)

bez przygotowania: 80 cm

Rowy (szer.)

100 cm

Ściany (wys.)

30 cm

Kąt podjazdu

30°

Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 sprzężone karabiny maszynowe kal. 12,7 mm Browning M2HB na podstawie obrotowej M45,
5 karabinów załogi
Użytkownicy
Stany Zjednoczone, ZSRR (M17), Polska, Wielka Brytania

M16 MGMCsamobieżne działo przeciwlotnicze (przeciwlotniczy wielkokalibrowy karabin maszynowy) kal. 12,7 mm, konstrukcji amerykańskiej, z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Podwozie transportera opancerzonego Halftrack posłużyło do budowy różnego typu dział samobieżnych. Były one poddawane testom na poligonach. Niektóre zostały przyjęte do uzbrojenia, produkcji seryjnej, a następnie użyte bojowo. Należały do nich przede wszystkim samobieżne działa przeciwlotnicze uzbrojone w wielkokalibrowe karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm. Jesienią 1941 roku poddano próbom pierwsze tego typu konstrukcje. Podstawowym założeniem ich konstrukcji było połączenie podwozia transportera Half-track z obrotową wieżyczką z własnym napędem, typu stosowanego w samolotach bombowych. Testowano wieżyczki zaprojektowane przez firmy: Bendiks, W.L. Maxon Company oraz Oddział Uzbrojenia Wright Field. Wszystkie były uzbrojone w poczwórny karabin maszynowy M45 Quadmount. Za najlepsze rozwiązanie uznano wieżyczkę Maxon. Pojazd w nią wyposażony przyjęto do uzbrojenia w lipcu 1942, pod oznaczeniem M13 MGMC.

W efekcie dalszych prac udało się zaadaptować wieżyczkę Maxon do montażu czterech karabinów maszynowych. W grudniu 1942 tak uzbrojony pojazd został standaryzowany jako M16 MGMC. W maju 1943 zastąpił poprzedni model na taśmach produkcyjnych. Wiele pojazdów M13 MGMC zostało przebudowanych na nowy model. Na potrzeby Armii Czerwonej wyprodukowano partię 1000 identycznych pojazdów nazwanych M17.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Samobieżne działo przeciwlotnicze M16 był to transporter opancerzony M3 z nieznacznie zmienionym opancerzeniem. Jego górne części można było odchylać dla zapewnienia większego pola ostrzału karabinom maszynowym. W odkrytym przedziale bojowym transportera zamontowano specjalną podstawę napędzaną silnikami elektrycznymi. Zasilane one były przez agregat prądotwórczy. Silniki zapewniały obrót podstawy w zakresie 360°, oraz pochylenie karabinów w zakresie od -10° do +90°. Prędkość obrotu podstawy była regulowana i osiągała maksymalnie 60°/sek.

Celowniczy obsługiwał uzbrojenie siedząc w dostosowanym do jego wzrostu i pochylanym w granicach 45° siodełku. Od przodu osłaniała go tarcza pancerna. Każdy karabin mógł wystrzelić w ciągu minuty 500-600 pocisków. Praktyczny pułap ostrzału wynosił 1500-2000 m. Działo było skuteczne nie tylko przeciw samolotom. Z powodzeniem stosowano je do ostrzału celów naziemnych, w tym piechoty nieprzyjaciela. W żargonie żołnierzy amerykańskich działo nazywane było "Meat choppers" czyli maszynka do mięsa.