M16 MGMC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
M16 MGMC
M16 MGMC
M16 MGMC
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent White Motor Co.
Typ pojazdu samobieżne działo przeciwlotnicze
Trakcja Półgąsienicowa
Załoga 5 osób
Historia
Prototypy 1942
Produkcja 1943-1944
Egzemplarze 2877
Dane techniczne
Silnik silnik gaźnikowy White 160AX
o mocy 147 KM
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 227 l
Pancerz nitowany z płyt walcowanych
6,4 - 12,7 mm
Długość 6,40 m
Szerokość 1,95 m
Wysokość 2,35 m
Prześwit 0,28 m
Masa bojowa: 9,7 t
Moc jedn. 15,5 KM/t
Nacisk jedn. 0,88 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 63 km/h
Zasięg 200
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) bez przygotowania: 80 cm
Rowy (szer.) 100 cm
Ściany (wys.) 30 cm
Kąt podjazdu 30°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 sprzężone karabiny maszynowe kal. 12,7 mm Browning M2HB na podstawie obrotowej M45

5 karabinów załogi

Użytkownicy
Stany Zjednoczone, ZSRR (M17), Polska, Wielka Brytania,

M16 MGMCsamobieżne działo przeciwlotnicze (przeciwlotniczy wielkokalibrowy karabin maszynowy) kal. 12,7 mm, konstrukcji amerykańskiej, z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Podwozie transportera opancerzonego Halftrack posłużyło do budowy różnego typu dział samobieżnych. Były one poddawane testom na poligonach. Niektóre zostały przyjęte do uzbrojenia, produkcji seryjnej, a następnie użyte bojowo. Należały do nich przede wszystkim samobieżne działa przeciwlotnicze uzbrojone w wielkokalibrowe karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm. Jesienią 1941 roku poddano próbom pierwsze tego typu konstrukcje. Podstawowym założeniem ich konstrukcji było połączenie podwozia transportera Half-track z obrotową wieżyczką z własnym napędem, typu stosowanego w samolotach bombowych. Testowano wieżyczki zaprojektowane przez firmy: Bendiks, W.L. Maxon Company oraz Oddział Uzbrojenia Wright Field. Wszystkie były uzbrojone w poczwórny karabin maszynowy M45 Quadmount. Za najlepsze rozwiązanie uznano wieżyczkę Maxon. Pojazd w nią wyposażony przyjęto do uzbrojenia w lipcu 1942, pod oznaczeniem M13 MGMC.

W efekcie dalszych prac udało się zaadaptować wieżyczkę Maxon do montażu czterech karabinów maszynowych. W grudniu 1942 tak uzbrojony pojazd został standaryzowany jako M16 MGMC. W maju 1943 zastąpił poprzedni model na taśmach produkcyjnych. Wiele pojazdów M13 MGMC zostało przebudowanych na nowy model. Na potrzeby Armii Czerwonej wyprodukowano partię 1000 identycznych pojazdów nazwanych M17.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Samobieżne działo przeciwlotnicze M16 był to transporter opancerzony M3 z nieznacznie zmienionym opancerzeniem. Jego górne części można było odchylać dla zapewnienia większego pola ostrzału karabinom maszynowym. W odkrytym przedziale bojowym transportera zamontowano specjalną podstawę napędzaną silnikami elektrycznymi. Zasilane one były przez agregat prądotwórczy. Silniki zapewniały obrót podstawy w zakresie 360°, oraz pochylenie karabinów w zakresie od -10° do +90°. Prędkość obrotu podstawy była regulowana i osiągała maksymalnie 60°/sek. Celowniczy obsługiwał uzbrojenie siedząc w dostosowanym do jego wzrostu i pochylanym w granicach 45° siodełku. Od przodu osłaniała go tarcza pancerna. Każdy karabin mógł wystrzelić w ciągu minuty 500-600 pocisków. Praktyczny pułap ostrzału wynosił 1500-2000 m. Działo było skuteczne nie tylko przeciw samolotom. Z powodzeniem stosowano je do ostrzału celów naziemnych, w tym piechoty nieprzyjaciela. W żargonie żołnierzy amerykańskich działo nazywane było "Meat choppers" czyli maszynka do mięsa.