M16 MGMC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
M16 MGMC
M16 MGMC
M16 MGMC
Dane podstawowe
Państwo  Stany Zjednoczone
Producent White Motor Co.
Typ pojazdu samobieżne działo przeciwlotnicze
Trakcja Półgąsienicowa
Załoga 5 osób
Historia
Prototypy 1942
Produkcja 1943-1944
Egzemplarze 2877
Dane techniczne
Silnik silnik gaźnikowy White 160AX
o mocy 147 KM
Transmisja mechaniczna
Poj. zb. paliwa 227 l
Pancerz nitowany z płyt walcowanych
6,4 - 12,7 mm
Długość 6,40 m
Szerokość 1,95 m
Wysokość 2,35 m
Prześwit 0,28 m
Masa bojowa: 9,7 t
Moc jedn. 15,5 KM/t
Nacisk jedn. 0,88 kg/cm²
Osiągi
Prędkość 63 km/h
Zasięg 200
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) bez przygotowania: 80 cm
Rowy (szer.) 100 cm
Ściany (wys.) 30 cm
Kąt podjazdu 30°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
4 sprzężone karabiny maszynowe kal. 12,7 mm Browning M2HB na podstawie obrotowej M45

5 karabinów załogi

Użytkownicy
Stany Zjednoczone, ZSRR (M17), Polska, Wielka Brytania,

M16 MGMCsamobieżne działo przeciwlotnicze (przeciwlotniczy wielkokalibrowy karabin maszynowy) kal. 12,7 mm, konstrukcji amerykańskiej, z okresu II wojny światowej.

Historia[edytuj]

Podwozie transportera opancerzonego Halftrack posłużyło do budowy różnego typu dział samobieżnych. Były one poddawane testom na poligonach. Niektóre zostały przyjęte do uzbrojenia, produkcji seryjnej, a następnie użyte bojowo. Należały do nich przede wszystkim samobieżne działa przeciwlotnicze uzbrojone w wielkokalibrowe karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm. Jesienią 1941 roku poddano próbom pierwsze tego typu konstrukcje. Podstawowym założeniem ich konstrukcji było połączenie podwozia transportera Half-track z obrotową wieżyczką z własnym napędem, typu stosowanego w samolotach bombowych. Testowano wieżyczki zaprojektowane przez firmy: Bendiks, W.L. Maxon Company oraz Oddział Uzbrojenia Wright Field. Wszystkie były uzbrojone w poczwórny karabin maszynowy M45 Quadmount. Za najlepsze rozwiązanie uznano wieżyczkę Maxon. Pojazd w nią wyposażony przyjęto do uzbrojenia w lipcu 1942, pod oznaczeniem M13 MGMC.

W efekcie dalszych prac udało się zaadaptować wieżyczkę Maxon do montażu czterech karabinów maszynowych. W grudniu 1942 tak uzbrojony pojazd został standaryzowany jako M16 MGMC. W maju 1943 zastąpił poprzedni model na taśmach produkcyjnych. Wiele pojazdów M13 MGMC zostało przebudowanych na nowy model. Na potrzeby Armii Czerwonej wyprodukowano partię 1000 identycznych pojazdów nazwanych M17.

Konstrukcja[edytuj]

Samobieżne działo przeciwlotnicze M16 był to transporter opancerzony M3 z nieznacznie zmienionym opancerzeniem. Jego górne części można było odchylać dla zapewnienia większego pola ostrzału karabinom maszynowym. W odkrytym przedziale bojowym transportera zamontowano specjalną podstawę napędzaną silnikami elektrycznymi. Zasilane one były przez agregat prądotwórczy. Silniki zapewniały obrót podstawy w zakresie 360°, oraz pochylenie karabinów w zakresie od -10° do +90°. Prędkość obrotu podstawy była regulowana i osiągała maksymalnie 60°/sek. Celowniczy obsługiwał uzbrojenie siedząc w dostosowanym do jego wzrostu i pochylanym w granicach 45° siodełku. Od przodu osłaniała go tarcza pancerna. Każdy karabin mógł wystrzelić w ciągu minuty 500-600 pocisków. Praktyczny pułap ostrzału wynosił 1500-2000 m. Działo było skuteczne nie tylko przeciw samolotom. Z powodzeniem stosowano je do ostrzału celów naziemnych, w tym piechoty nieprzyjaciela. W żargonie żołnierzy amerykańskich działo nazywane było "Meat choppers" czyli maszynka do mięsa.