M3 Scout Car

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
M3 Scout Car
Ilustracja
M3A1E3 Scout Car
Dane podstawowe
Państwo

 Stany Zjednoczone

Producent

White Motor Company

Typ pojazdu

kołowy transporter opancerzony

Trakcja

kołowa

Załoga

2 (załoga) + 6 (desant)

Historia
Prototypy

1938

Produkcja

1940–1944

Egzemplarze

20894

Dane techniczne
Silnik

Silnik gaźnikowy, 4-suwowy, rzędowy 6-cylindrowy Hercules JXD o mocy 87 KM

Transmisja

mechaniczna

Poj. zb. paliwa

113 l

Pancerz

nitowany i spawany z płyt walcowanych. o grubości 6,4 – 12,7 mm

Długość

5,62 m

Szerokość

2,04 m

Wysokość

2,00-2,20 m

Prześwit

0,27 m

Masa

5,6 – 5,9 t

Moc jedn.

19,6 KM/t

Osiągi
Prędkość

80-88 km/h

Zasięg

360-400 km

Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.)

70 cm

Ściany (wys.)

30 cm

Przechył boczny

30°

Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 wkm. Browning M2HB kal. 12,7 mm, 1 km. Browning M1919 kal. 7,62 mm, 1 pm Thompson kal. 11,43 mm, broń osobista załogi
Użytkownicy
Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Wolna Francja, Polska, ZSRR

M3 Scout Car (znany też jako White Scout Car) – amerykański kołowy transporter opancerzony z okresu II wojny światowej.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy pojazdy zostały użyte bojowo w latach 1941–1942 w czasie walk na Filipinach. Na europejskim teatrze działań używany był głównie przez żandarmerię wojskową do patroli, eskorty konwojów samochodowych itd. Zostały dostarczone w dużych ilościach do Związku Radzieckiego w ramach umowy Lend-Lease, używane także przez siły Wolnych Francuzów. Transportery M3 znalazły się również na uzbrojeniu Polskich Sił Zbrojnych, głównie w pancernych pułkach rozpoznawczych (ułanów) dywizji piechoty.

Wersje pojazdu[edytuj | edytuj kod]

Oprócz wersji podstawowej M3 budowano jeszcze cztery wersje tego samochodu:

  • M3A1E1: z silnikiem diesla
  • M3A1E2: z opancerzonym dachem
  • M3A1E3: z armatą 37 mm
  • M3A1 Ambulance: ambulans
  • M3A1 Command Car: samochód dowódcy, seria budowana w roku 1943 z grubszym opancerzeniem i karabinem maszynowym 0.50 cala (12,7 mm)

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Czterokołowy samochód z zawieszeniem na resorach piórowych. Na przednim zderzaku znajdował się szeroki wałek mający zapobiegać grzęźnięciu w miękkim gruncie. Chłodnica chroniona przez ruchome stalowe żaluzje, maska otwierana w dwie strony, akumulator znajdował się po prawej stronie, chroniony przez blachę pancerną. Na zewnątrz pojazdu przymocowane były: siekiera, kilof i łopata. Pod tylnym zderzakiem znajdowały się schowki na amunicję, narzędzia i części zamienne. Wokół pojazdu znajdował się rama, na której można było zamontować karabin maszynowy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]