Mała Buczynowa Turnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Mała Buczynowa Turnia
Mała Buczynowa Turnia zaznaczona po lewej – widok z doliny Pańszczycy
Mała Buczynowa Turnia zaznaczona po lewej – widok z doliny Pańszczycy
Państwo  Polska
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2172 m n.p.m.
Pierwsze wejście 1900 r.
ks. Walenty Gadowski z osobami towarzyszącymi
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Mała Buczynowa Turnia
Mała Buczynowa Turnia
Ziemia49°13′40″N 20°02′36″E/49,227778 20,043333

Mała Buczynowa Turnia (słow. Malá Bučinová turnia, niem. Kleiner Buczynowaturm, węg. Kis-Buczynowa-torony[1], 2172 m n.p.m.) – szczyt w grupie Buczynowych Turni, znajdujący się w długiej wschodniej grani Świnicy w polskich Tatrach Wysokich, pomiędzy Wielką Buczynową Turnią, od której oddziela ją głęboka Buczynowa Przełęcz, a Ptakiem, od którego oddziela ją Wyżnia Przełączka pod Ptakiem[2].

Mała Buczynowa Turnia to szczyt o dwóch wierzchołkach (północno-wschodnia kulminacja ma 2172 m, południowo-zachodnia 2168 m), oddzielonych od siebie niewielkim siodełkiem. W kierunku Doliny Roztoki od Małej Buczynowej Turni schodzą dwa ramiona. Ramię południowo-zachodnie odgranicza Dolinkę Buczynową od żlebu schodzącego po południowo-wschodniej ścianie. Ściana północna schodzi do doliny Pańszczycy. W niej wytyczono kilka dość trudnych dróg wspinaczkowych.

Szlak Orlej Perci prowadzi granią w pobliżu szczytu, a następnie obniża się i omija Wyżnią Przełączkę pod Ptakiem, Ptaka i Kopę nad Krzyżnem (2135 m n.p.m.) trawersem przez trawiaste zbocza na Krzyżne.

Z wierzchołka widoczna jest panorama podobna do tej z Krzyżnego.

Historia zdobycia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze turystyczne wejście na Małą Buczynową Turnię:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Władysław Cywiński: Tom 18. Granaty. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2013, s. 261–262, seria: Tatry. Przewodnik szczegółowy. ISBN 978-83-7104-046-7.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część III. Granacka Przełęcz – Wołoszyn. Warszawa: Sklep Podróżnika, 1992.