Kozie Czuby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kozie Czuby
Od lewej: Zamarła Turnia, Kozia Przełęcz, Kozie Czuby, Kozi Wierch. Poniżej Pusta Dolinka.
Od lewej: Zamarła Turnia, Kozia Przełęcz, Kozie Czuby, Kozi Wierch. Poniżej Pusta Dolinka.
Państwo  Polska
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2263 lub 2266 m n.p.m.
Pierwsze wejście 18 czerwca 1904 r.
ks. Walenty Gadowski, Klemens Bachleda i Jakub Gąsienica Wawrytko
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Kozie Czuby
Kozie Czuby
Ziemia 49°13′07,35″N 20°01′37,69″E/49,218708 20,027136

Kozie Czuby (słow. Kozí Czuby[1], 2263[2] lub 2266 m n.p.m.[1]) – szczyt o trzech wierzchołkach (od zachodu na wschód kolejno: 2239 m, 2256 m, 2263 m[2]) w długiej wschodniej grani Świnicy w polskich Tatrach Wysokich, w masywie Koziego Wierchu. Prowadzi przez niego najtrudniejszy tatrzański znakowany szlak turystyczny zwany Orlą Percią. Przejście ułatwiają zamontowane łańcuchy.

Zejście z Kozich Czub. Widok z Koziego Wierchu
Widok z Koziego Wierchu

Kozie Czuby od Koziego Wierchu oddziela Kozia Przełęcz Wyżnia (2240 m), a od pobliskiej Zamarłej Turni wąska i głęboka Kozia Przełęcz (2137 m). Kozie Czuby opadają urwistymi ścianami o wysokości ok. 200 m w kierunku Dolinki Koziej i ok. 250 m w kierunku Dolinki Pustej. Przez ściany poprowadzonych jest kilka dróg wspinaczkowych, szczyt jest jednak mniej popularny niż sąsiednie Zamarła Turnia i Kozi Wierch[3].

Pierwsze odnotowane wejście:

Fragment Orlej Perci przebiegający przez Kozi Wierch i Kozie Czuby został zbudowany w 1904 r. i wykończony rok później.

Autorem nazwy Kozie Czuby jest ks. Walenty Gadowski[5].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny czerwony – znakowana czerwono Orla Perć z przełęczy Zawrat na Krzyżne (na odcinku Zawrat – Kozi Wierch od lipca 2007 r. ruch odbywa się wyłącznie w kierunku wschodnim z Zawratu w stronę Koziego Wierchu).
  • Czas przejścia z Zawratu na Kozi Wierch: 2:50 h, w przeciwnym kierunku przejście zabronione
  • Czas przejścia z Koziego Wierchu na Krzyżne: 3:30 h, z powrotem 3:35 h[6]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. 2,0 2,1 Orla Perć. Mapa 1:5000. Kraków: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/2006. ISBN 83-87873-42-X.
  3. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
  4. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część II. Zawrat – Żółta Turnia. Warszawa: Sport i Turystyka, 1951.
  5. Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XV. Latchorzew: Trawers, 2007. ISBN 978-83-60078-04-4.
  6. Tatry. Zakopane i okolice. Mapa w skali 1:27 000. Warszawa: ExpressMap Polska, 2005. ISBN 83-88112-35-X.