Orla Baszta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Orla Baszta
Orla Baszta, widok z Skrajnego Granatu
Orla Baszta, widok z Skrajnego Granatu
Państwo  Polska
Pasmo Tatry Wysokie, Karpaty
Wysokość 2175 m n.p.m.
Pierwsze wejście 26 sierpnia 1902
Janusz Chmielowski
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Orla Baszta
Orla Baszta
Ziemia49°13′38,3″N 20°02′08,7″E/49,227306 20,035750

Orla Baszta (słow. Orlia bašta, niem. Adlerbastei, węg. Sas-orom, 2175 lub 2177 m n.p.m.[1]) – szczyt w długiej wschodniej grani Świnicy w polskich Tatrach Wysokich, pomiędzy Granatami a Buczynowymi Turniami. W grani tej Orla Baszta znajduje się pomiędzy Skrajnym Granatem, od którego oddziela ją Granacka Przełęcz, a Buczynowymi Czubami, od których oddzielona jest szeroką trawiastą przełęczą Pościel Jasińskiego. Północne stoki grani opadają do doliny Pańszczycy, południowe do Dolinki Buczynowej[2].

W zachodniej grani opadającej na Granacką Przełęcz znajdują się dwie Orle Turniczki. Dokładny przebieg tej grani jest następujący (kolejno od szczytu)[3]:

Szczyt nazwany tak został przez poetę Franciszka Henryka Nowickiego ok. 1901 r. Nazwa wywodzi się od kształtu turni przypominającej ruinę baszty[3]. W 1903 r. ks. Walenty Gadowski poprowadził stokami szczytu Orlą Perć[4].

Pierwsze wejścia turystyczne:

Widok ze szczytu Orlej Baszty jest ciekawy, choć nieco ograniczony przez stoki Koziego Wierchu i Buczynowych Turni[5].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny czerwony – szlak Orlej Perci prowadzi z Granackiej Przełęczy przez północne ściany Orlich Turniczek, Orlą Przełączką Niżnią i podchodzi pod wierzchołek Orlej Baszty, omijając go od południa, dalej schodzi w dół na Pościel Jasińskiego (bardzo trudny, częściowo przewieszony komin). Orla Perć należy w tym rejonie do najtrudniejszych technicznie szlaków turystycznych (podobnie jak wejście na Kozi Wierch od strony Koziej Przełęczy), wymaga obycia z ekspozycją i dobrego przygotowania turystycznego[2].
Od lewej: Skrajny Granat, Granacka Przełęcz, Orle Turniczki, Orla Baszta, Pościel Jasińskiego, Buczynowe Czuby, Przełęcz Nowickiego, Wielka Buczynowa Turnia

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. a b Dariusz Dyląg: Orla Perć: przewodnik wysokogórski. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Rewasz, 2006. ISBN 83-89188-50-3.
  3. a b Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
  4. a b Józef Nyka: Tatry polskie. Przewodnik. Wyd. XV. Latchorzew: Trawers, 2007. ISBN 978-83-60078-04-4.
  5. a b Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część III. Granacka Przełęcz – Wołoszyn. Warszawa: Sklep Podróżnika, 1992.